โคกหนองนา..สวนป่าเพชรสุวรรณ
เปิดตัวเป็นที่รู้จักในชุมชนมานานแล้ว เริ่มจากท้องนาที่เป็นพื้นที่ว่างเปล่า ต่อเมื่อ ๕ ปีผ่านพ้น พัฒนาแบบค่อยเป็นค่อยไป ทำให้มองเห็นต้นไม้งอกงาม บางต้นก็เติบโตได้ทันใจจริงๆ
หลายคนสงสัย ทำไมให้ชื่อว่า “เพชรสุวรรณ” บอกเลยว่าเป็นการรวมตัวกันระหว่าง ๒ นามสกุล คือ เพชรศรีจันทร์กับสุวรรณผา บางคนคิดว่าเพชรสุวรรณน่าจะเป็นคำสมาส
คำสมาส คือการเอาคำมาชนกัน ส่วนคำสนธิ จะต้องเอาคำมาเชื่อมกัน ตามตำราภาษาไทย
อันนี้น่าจะไม่ใช่ทั้งสมาสและสนธิ แค่นำคำแรกของนามสกุลทั้งสองฝ่ายมาใช้เท่านั้นเอง จะใชัแต่..เพชรศรีจันทร์..มันก็กระไรอยู่ เดี๋ยวเจ้าตัวจะงอนเข้าให้อีก
เพราะตอนที่ซื้อที่ดินได้นำเงินที่แต่ละคนเก็บมาทั้งชีวิต เอามากองรวมกัน พอจ่ายเงินแล้วไปโอนโฉนด ณ สำนักงานที่ดิน เมื่อปี ๒๕๓๒ ก็หมดตัวพอดี วันนี้มีต้นไม้ให้เห็นเป็นที่ระลึกก็นับว่าคุ้มแล้ว
วันนี้จริงจังตั้งใจจะไปวางแผน ว่าวันหยุดเสาร์หน้าคนงานที่ติดต่อไว้ต้องทำอะไรบ้าง เริ่มจากสะสางผักตบชวาออกจากลำคลองไส้ไก่ ผักตบจากรุ่นเล็กจิ๋ว สู่รุ่นใหญ่ใบหนาเขียวขจีไปทั้งคลอง
ลูกชายซึ่งกำลังตัดหญ้าอยู่หน้ารั้ว ขอเปลี่ยนแผนงาน เพราะเห็นว่าน้ำในคลองเริ่มสูง ถ้าจะกำจัดผักตบชวาให้สิ้นซากคงยากเสียแล้ว คงทำได้แค่เอามาทำปุ๋ยบ้างเท่านั้น
เมื่อผมเดินไปรอบๆ ผ่านหน้าบ้านหลังบ้าน ไปจนถึงคันสระและดงไผ่ ตลอดจนชายคลองและขอบถนนทางเข้าบ้าน ก็เห็นด้วยที่ลูกชายจะให้คนงานตัดหญ้ากับตัดแต่งกิ่งไม้ที่ดูรกและครึ้มไปหมด
การตัดหญ้าคงไม่ใช่เรื่องเหลือบ่ากว่าแรงสักเท่าไร แค่แหงนมองขึ้นไปก็มีแรงบันดาลใจท่วมท้น เมื่อเห็นไม้ยืนต้นหลากหลายสายพันธุ์ สูงเด่นเลยหลังคาบ้าน มิเสียแรงที่บำรุงรักษามาตั้งแต่ต้นยังเล็กๆ
ต้นกันเกราออกดอกเยอะมาก อยู่ข้างๆต้นมะกอกป่า ที่กำลังแผ่กิ่งก้านไปทุกทิศทุกทาง ต้นกระบกและต้นกระเบา ปลูกใกล้กันกับต้นสมอพิเภก เริ่มโตวันโตคืน แต่ก็ยังสูงสู้ต้นปีบไม่ได้
ต้นสารภี ปีนี้เติบโตผิดหูผิดตา พอๆกับต้นพะยอม ที่ไม่ยอมให้ใครโตกว่า ส่วนต้นพิกุลกับต้นลำดวน ปลูกมา ๓ - ๔ ปี ก็เพิ่งจะเห็นปีนี้ ที่สูงใหญ่กว่าเดิมมาก
ต้นมะขามป้อมกับต้นสมอไทย พืชสมุนไพร ที่ไม่ต้องเป็นห่วงเป็นใยอีกต่อไปแล้ว เพราะผ่านร้อนผ่านแล้งมาอย่างยาวนาน อยู่รอดปลอดภัยอย่างแน่นอน
นี่คือบทพิสูจน์ว่าโคกหนองนา ถ้ามีน้ำจากคลองจะช่วยหล่อเลี้ยงให้ต้นไม้พึ่งพาซึ่งกันและกัน อีกทั้งการปลูกต้นไม้ในระยะที่พอเหมาะพอดี ก็มีส่วนเสริมให้ต้นไม้อยู่รอดและช่วยเร่งการเจริญเติบโต
ผมรักต้นไม้ ก็เพราะสนใจในเศรษฐกิจพอเพียง จึงลงมือพัฒนา”โคกหนองนาสวนป่าเพชรสุวรรณ” ทั้งที่รู้ว่าโคกหนองนามิใช่หนึ่งเดียว ที่จะนำพาทุกคนไปสู่ความพอเพียงได้
แต่โคกหนองนาที่เป็นสวนป่า จะสอนให้ผมและลูกหลาน ไม่เห็นแก่ตัว รักส่วนรวมและรักสิ่งแวดล้อม พร้อมที่จะอนุรักษ์ดินและน้ำ ด้วยเกษตรอินทรีย์วิถีพอเพียงในทุกกิจกรรมที่ทำอยู่
ถามว่าพอเพียงตรงไหน...ก็ตรงที่ทำอะไรให้เหมาะสมกับฐานะของตนเอง ไม่ทำอะไรที่สร้างความเดือดร้อนแก่ตนเองและผู้อื่น อันนี้คือความพอเพียงขั้นพื้นฐาน ที่น่าศึกษาเรียนรู้ในรายละเอียดต่อไป
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๙ พฤษภาคม ๒๕๖๘
