ลุงกับป้าเที่ยวนิวยอร์ก ตอนที่ 17 ทำเนียบขาว


14 ตุลาคม 2555 ผมตื่นเช้าตามปกติ และเช้านี้สดชื่นกว่าทุกเช้า คงเพราะหลับสนิทสมองไม่ได้กังวลเหมือนคืนที่ผ่านมา ถึงกระนั้นผมก็ยังตื่นช้ากว่าทุกคน เพราะเมื่อผมออกจากห้องน้ำ ทุกคนก็พร้อมที่โต๊ะอาหารแล้ว

“Morning P’ Pong” เอกและหน่อยทักทายผมพร้อมกัน ในมือเอกมีถ้วยกาแฟหอมกรุ่น

“Morning ขอแต่งตัวแป๊บ” ผมตอบแล้วเดินผ่านพวกเขาเข้าห้องแต่งตัว

“วอชิงตัน ดีซี อากาศเย็นนิดหน่อย ใส่แจ็คเก๊ตธรรมดาก็ได้นะพี่” หน่อยรีบบอกก่อนผมจะปิดประตู

หลังอาหารเช้า กาแฟ ไข่ดาว ไส้กรอกหมูแฮม เอกขับรถพาพวกเราไปตามถนนสองเลนเลียบแม่น้ำโพโทแมก เขาบอกว่าชื่อถนน George Washington Memorial Parkway ผ่าน Potomac Greens Park สองข้างทางร่มรื่น มีต้นไม้ใหญ่หนาแน่น

เมื่อพ้นทิวไม้เรามองเห็นแม่น้ำโพโทแมกอยู่ขวามือ รถเราข้ามลำธารชื่อแปลก Four Mile Run

“ขวามือเป็นสนามบินโรนัลด์ เรแกน นะคะ ที่พี่จะขึ้นเครื่องไปนิวยอร์ก” หน่อยมองไปทางขวามือ ผมและป้าเขมมองตาม เห็นอาคารลิบๆ

จากนั้นไม่นานเอกก็ขับรถขึ้นสะพานข้ามแม่น้ำโพโทแมก มองเห็นด้านหลังของอาคารใหญ่อยู่ขวามือ

“ผมจะพาไปดูทำเนียบขาวก่อน เดี๋ยวค่อยกลับมาอนุสรณ์สถานลินคอล์น” เอกบอก ซึ่งทำให้ผมรู้ว่าอาคารใหญ่นั้นคือ อนุสรณ์สถานลินคอล์น

ราว 5 นาที จากสะพานเอกก็จอดรถ เขาบอกเราว่า จอดใกล้ทำเนียบขาวได้แค่นี้ ซึ่งต้องเดินเกือบ 300 เมตร

พวกเรามายืนบนสนามหญ้าหน้าทำเนียบขาว มีรั้วสูงคล้ายแผงเหล็ก 2 ชั้น ถัดไปมีถนนกว้างราว 6 เมตร ยาวไปตามกำแพงหนาที่เป็นด่านสุดท้าย จากนั้นเป็นสนามหญ้าและต้นไม้ที่จัดไว้อย่างสวยงาม อาคารทำเนียบขาวไกลออกไปลิบๆ

“รถเยอะมาก แต่คนหายไปไหน” ผมพูดเบาๆ คนเดียว

“โน่นไง” ป้าเขมได้ยิน ชี้มือไปทางกลุ่มคนที่นั่งบนพื้นหญ้าขวามือ ห่างไปราว 100 เมตร

“โน่นอีก” ป้าเขมชี้มือเข้าไปในทำเนียบขาว ผมมองตามเห็นกลุ่มคนจำนวนมากคล้ายเข้าแถวเพื่อเข้าชมในทำเนียบขาว

ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีกลุ่มคนอีกจำนวนมากเข้าแถวยาวที่ประตูข้างด้านซ้ายของทำเนียบขาว

“ส่วนใหญ่จะเป็นนักเรียน ซึ่งต้องจองล่วงหน้าเป็นเดือน” เอกบอก

“คนไทยขอเข้าชมได้ไหม” ผมถาม

“ได้ แต่ต้องติดต่อสถานทูตไทย” เอกหยุดคิดอึดใจ แล้วพูดต่อ

“ตั้งแต่เกิดเหตุการณ์ 9/11 ปี 2001 การรักษาความปลอดภัยมีความเข้มงวดมากขึ้น อาจไม่ให้คนต่างชาติทั่วไปเข้าเยี่ยมชม”

“เห็นธงชาติบนทำเนียบไหม” คราวนี้เอกถามทุกคน ผมพยายามเพ่งมอง มันไกลมาก ผมต้องเพ่งเห็นลิบๆ เหนือยอดตึก

“หากมีธงชาติแสดงว่าประธานาธิบดีอยู่ในทำเนียบ” เอกเฉลย แล้วให้เราหันหลังให้ทำเนียบขาว นั่นคือหันหน้าไปทางทิศใต้

“แท่งสูงข้างหน้า คือ อนุสาวรีย์วอชิงตัน เราจะไปที่นั่น” เอกบอกแล้วเดินนำกลับมาที่รถ

“มองเหมือนไม่ไกล แต่นั่งรถดีกว่า” ผมแซวเมื่อกลับมาถึงรถ

รถเราผ่าน National Christmas Tree เอกบอกหากมาช่วงปีใหม่จะมีการประดับตกแต่งที่สวยงามมาก

ผมหันไปมองต้นคริสต์มาส ยังเห็นไม่ชัดเจน เอกก็พารถเลี้ยวขวาขึ้นถนนใหญ่ แล้วจอดใต้ต้นไม้ริมถนน เรามาถึงอนุสาวรีย์วอชิงตันแล้ว

 

หมายเลขบันทึก: 718463เขียนเมื่อ 10 มิถุนายน 2024 14:31 น. ()แก้ไขเมื่อ 10 มิถุนายน 2024 14:31 น. ()สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (0)

ไม่มีความเห็น

อนุญาตให้แสดงความเห็นได้เฉพาะสมาชิก
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี
ClassStart Books
โครงการหนังสือจากคลาสสตาร์ท