บันทึกนี้ต่อจาก http://gotoknow.org/blog/thaikm/66470 ว่าด้วยเรื่องความร่ำรวย
คนเรามักคิดเรื่องทรัพย์แคบเกินไป และมักคิดตามกระแสภายนอก ทั้งๆ ที่สังคมไทยดั้งเดิมมีวิถีชีวิตว่าด้วยเรื่องทรัพย์กว้างกว่าสังหาริมทรัพย์และอสังหาริมทรัพย์ตาวแนวคิดของฝรั่ง สังคมไทยมีประเพณีนิยมว่าด้วยเรื่องทรัพย์สมบัติส่วนกลางที่ชุมชนจะ "ทำบุญ" บริจาคเข้า หรือช่วยกันดูแลรักษา กรณีแรกคือข้าวของเครื่องใช้ของวัด ชาวบ้านจะนิยมบริจาคของเข้าวัดเพื่อให้เป็นของใช้ส่วนรวม เวลาชาวบ้านมีงานฉลอง หรืองานเลี้ยงที่บ้าน ก็จะไปยืมของใช้ที่วัด
ชุมชนบางแห่งมีพื้นที่ป่าที่ชุมชนร่วมกันเป็นเจ้าของ ทางเหนือมีระบบเหมืองฝายสำหรับระบายน้ำเข้านา เหมือง (หมายถึงคูส่งน้ำ) ส่วนที่ยังไม่ผ่านหน้าบ้าน (นา) ที่มีเจ้าของ เรียกว่า "เหมืองหน้าหมู่" หมายถึงเป็นเหมืองของส่วนกลาง คนในชุมชนต้องช่วยกันรักษาโดยการขุดลอกตามกำหนดวันที่นัดหมาย ชุมชนที่มีระบบเหมืองฝายและมีการจัดการดี ถือว่ามีทรัพยากรน้ำอุดมสมบูรณ์ ชุมชนที่วัดมีข้าวของให้ยืมใช้มากหรือครบถ้วน ก็ถือว่าอุดมสมบูรณ์ของใช้เวลามีงาน
"นารีมีรูปเป็นทรัพย์" ไม่จำเป็นต้องอธิบายนะครับ
"มีวิชาเหมือนมีทรัพย์อยู่นับแสน" นี่ก็ไม่ต้องอธิบาย คือสิ่งเหล่านี้เป็นสินทรัพย์ แปลงเป็นทุนได้ไม่ยาก
วิจารณ์ พานิช
