บันทึกนี้ต่อจาก http://gotoknow.org/blog/thaikm/66470 ว่าด้วยเรื่องความร่ำรวย    

        คนเรามักคิดเรื่องทรัพย์แคบเกินไป     และมักคิดตามกระแสภายนอก     ทั้งๆ ที่สังคมไทยดั้งเดิมมีวิถีชีวิตว่าด้วยเรื่องทรัพย์กว้างกว่าสังหาริมทรัพย์และอสังหาริมทรัพย์ตาวแนวคิดของฝรั่ง      สังคมไทยมีประเพณีนิยมว่าด้วยเรื่องทรัพย์สมบัติส่วนกลางที่ชุมชนจะ "ทำบุญ" บริจาคเข้า     หรือช่วยกันดูแลรักษา      กรณีแรกคือข้าวของเครื่องใช้ของวัด    ชาวบ้านจะนิยมบริจาคของเข้าวัดเพื่อให้เป็นของใช้ส่วนรวม     เวลาชาวบ้านมีงานฉลอง หรืองานเลี้ยงที่บ้าน ก็จะไปยืมของใช้ที่วัด

       ชุมชนบางแห่งมีพื้นที่ป่าที่ชุมชนร่วมกันเป็นเจ้าของ     ทางเหนือมีระบบเหมืองฝายสำหรับระบายน้ำเข้านา   เหมือง (หมายถึงคูส่งน้ำ) ส่วนที่ยังไม่ผ่านหน้าบ้าน (นา) ที่มีเจ้าของ      เรียกว่า "เหมืองหน้าหมู่" หมายถึงเป็นเหมืองของส่วนกลาง     คนในชุมชนต้องช่วยกันรักษาโดยการขุดลอกตามกำหนดวันที่นัดหมาย     ชุมชนที่มีระบบเหมืองฝายและมีการจัดการดี ถือว่ามีทรัพยากรน้ำอุดมสมบูรณ์     ชุมชนที่วัดมีข้าวของให้ยืมใช้มากหรือครบถ้วน ก็ถือว่าอุดมสมบูรณ์ของใช้เวลามีงาน 

        "นารีมีรูปเป็นทรัพย์"  ไม่จำเป็นต้องอธิบายนะครับ

        "มีวิชาเหมือนมีทรัพย์อยู่นับแสน" นี่ก็ไม่ต้องอธิบาย      คือสิ่งเหล่านี้เป็นสินทรัพย์     แปลงเป็นทุนได้ไม่ยาก   

วิจารณ์  พานิช