"ตอนสมัยผมจบแพทย์.....เขาให้กล่าวคำปฏิญาณตน...มันมีตั้ง 7 – 8 ข้อแน่ะ...ตอนที่รับ วทบ.มีแค่ 3 – 4 ข้อแค่นั้น....แต่ตอนที่รับ พบ.มีมากขึ้น...โอ้โฮ...แล้วแต่ละข้อเนี่ยนะ...ดีเลิศทั้งนั้น....ตอนนั้นผมเลยยืนเฉยๆ....ได้แค่คิดในใจว่า...ผมจะทำให้ดีที่สุดครับๆ…"

 เมื่อวานนี้....ระหว่างยืนเฝ้าผู้ป่วยดมยาสลบทำผ่าตัดขบนิ่วในกระเพาะปัสสาวะ....ระหว่างทำ...

“ใครจำคำปฏิญาณตนของลูกเสือได้บ้าง...ข้าพเจ้า..จะบำเพ็ญตนให้เป็นประโยชน์ต่อสังคมและประเทศชาติ.....” อาจารย์หมอผ่าตัดพูด

“ผมจำไม่ได้แล้วครับ” หมอเด็กๆพูด

“ใช่....ผมก็จำไม่ได้...”

“ตอนสมัยผมจบแพทย์.....เขาให้กล่าวคำปฏิญาณตน...มันมีตั้ง 7 – 8 ข้อแน่ะ...ตอนที่รับ วทบ.มีแค่ 3 – 4 ข้อแค่นั้น....แต่ตอนที่รับ พบ.มีมากขึ้น...โอ้โฮ...แล้วแต่ละข้อเนี่ยนะ...ดีเลิศทั้งนั้น....ตอนนั้นผมเลยยืนเฉยๆ....ได้แค่คิดในใจว่า...ผมจะทำให้ดีที่สุดครับๆ… “ เราหัวเราะในคำพูดของอาจารย์

“ทีนี้พอจบคำปฏิญาณเพื่อนผู้หญิงที่ยืนข้างๆผมถามว่าผมไม่สบายเหรอ....เห็นเงียบๆตอนกล่าวคำปฏิญาณตน...ผมก็ไม่ตอบว่ะ....อายเค้า...ไม่กล้าบอก”  พวกเราหัวเราะอีก

“มิน่าล่ะ...เพราะให้กล่าวคำปฏิญาณที่ยากๆนี่เอง...พอทำกันไม่ได้...ฟ้าดินก็จะลงโทษกันหมด..เฮ้อ..” ฉันบอก

“ใช่....ยิ่งของคณะรัฐมนตรีด้วยนะ...โอย....สุดยอดทั้งนั้น....” แพทย์ว่า 

เริ่มเอาของต้องห้ามมาเล่น...พอ...พอ...เราไม่พูดถึงต่อ.....เงียบๆ....

“ทำไมเขาไม่ให้กล่าวคำปฏิญาณตนแค่ไอ้ที่พอจะทำได้ฮึ...เพราะพอทำไมได้...เลยเหมือนผิดคำพูด..เลยจะเป็นคนไม่ดีกันไปหมด” ฉันว่า

“สำหรับผม...ตอนแต่งงาน...ผมจึงแค่บอกภรรยาผมว่า...ผมจะพยายามมีคุณคนเดียว....” พวกเราหัวเราะกันอีกยก

อาจารย์ท่านนี้น่ารักมาก...ฉันเห็นอาจารย์ทำงานทุ่มเท...เสียสละ..ติดดิน...เป็นที่รักของทุกคนโดยเฉพาะคนไข้และญาติๆคนไข้...เวลาอาจารย์เล่าถึงคนไข้คนนึง...อาจารย์เล่าได้ยาวเป็นฉากๆเหมือนเล่าละคร....เนื่องจากอาจารย์ใส่ใจคนไข้ดีมากๆ...จำรายละเอียดได้หมด...

.....และฉันก็เห็นอาจารย์มีภรรยาเดียว...นี่ขนาดไม่ปฏิญาณตนด้วยการออกปากนะเนี่ย......

.....ผิดกับคนบางคน......