เมื่อต้นเดือนที่แล้ว ดิฉันค้างคืนที่บ้านเหล่า บ้านพ่อสาง สุธรรม  พ่อสาง ขูดมะพร้าวให้แม่บ้านทำขนมจีนทุกวัน ดิฉันจึงเห็นร่องรอยของกะลาขนาดต่าง ๆ  เรียงรายในครัว ก็เลยเผลอหลุดปากไป ( อยากได้ )

...พ่อทำขันตักน้ำให้หน่อย ทำเหมือนกระบวย แต่ด้ามสั้น ๆ  เลือกกะลาที่ใหญ่ที่สุดทำ

พ่อสางก็รับคำ

 

นอกจากนี้ก็เอา พร้าเก่า ๆ  จากบ้านที่สนิมเกรอะกรังจะทิ้งอยู่แล้ว กองคลุกอยู่กับเศษไม้ เศษถ่านใกล้เตาไฟมาให้พ่อสาง

..ฝากพ่อเอาไปให้ปู่สมทำให้ (ตีใหม่ ใส่ด้ามให้พร้อมใช้งาน) หน่อยนะคะ...

แล้วก็วางไว้ในบ้านพ่อนั่นแหละ

 

ตอนที่เดินไปชมสวนของพ่อ เห็นไม้พื้นบ้านหลายต้นในสวน ที่พ่อบอกว่า ร่ำ ๆ จะตัดทิ้งอยู่ เช่น ต้นหมากก่อข้าว เม็ดใหญ่ คั่วแล้วอร่อยไม่แก้เกาลัค ต้นหมากแงวหวาน ต้นยอป่า ก็หลุดปากไปอีก

...พ่อเพาะให้หน่อยได้ไหม..

พ่อสางบอก  ....ไม่ได้หรอก...

ดิฉัน....แป่ววววอยู่ในใจ....

แล้วพ่อก็พูดต่อ ...ต้องรอปีหน้านะ ได้ใหม  ต้องเก็บเมล็ดมันก่อนถึงจะเพาะได้ ให้มันงอก แข็งแรงแล้วค่อยเอาไป...

ค่อยใจชื้นขึ้นหน่อย...อือม์ น่าจะทำเป็นแผนงานเลย ให้ทุกคนสำรวจไม้พื้นบ้านที่มีอยู่ในพื้นที่ แล้วเลือกเพาะคนนละ ๒-๓  อย่าง  ที่ตนเองชอบ และอาจมีไม้ที่ควรปลูก เช่น สมอ มะขามป้อม สะเดา  ทำรายการออกมาดู ให้มันหลากหลาย เพาะคนละ ๑๐  ต้นก็พอ ดิฉันก็จะแอบแบ่งเอา อย่างละ ๒ ต้นไปปลูกในนา ที่เหลือให้ฝังไว้ในสวนของแต่ละคน หรืออาจเอามาแลกกันกับเพื่อน ๆ ก็ได้  ...ไม่เลว

 

แล้วก็จากพ่อสางมา ไปตระเวนตามพื้นที่ต่าง ๆ ทำกิจกรรมอื่น ๆ ไปข้างหน้า จะว่าไปดิฉันก็พูดไปแล้ว บอกไปแล้วก็เหมือนทิ้งขว้างจริง ๆ ไม่ค่อยดีเลย เวลาก็ล่วงไปพร้อมกับการเผชิญเรื่องใหม่ ๆ  ไปเรื่อย แล้วมันก็เวียนมาถึงวันประชุมที่บ้านเหล่าอีกครา ที่บ้านป๋าฮุ่งของเรา

 

พ่อสางกระมิดระเมี้ยน ทำหน้าเขิน ๆ ปนภูมิใจยื่นห่อกระดาษหนังสือพิมพ์กลม ๆ  มีด้ามไม้ขนาดสองนิ้ว สั้น ๆ ปลายเจาะรูร้อยด้วยเชือกไนลอนโผล่ออกมาและด้ามไม้กลม ๆ ที่โผล่ออกมาส่วนปลายอีกด้านหนึ่งแบนยาวห่อด้วยกระดาษแข็ง ใช้หนังกะติ๊กรัดไว้...ดิฉันลืมไปแล้ว....แกะห่อกระดาษออกมา กระบวยตักน้ำด้ามสั้น กับพร้าที่ฝากให้ปู่สมตีให้

...พ่อคะ  พร้ากี่บาทคะ...

...ซาวบาท....  พ่อสางบอกเบา ๆ

พร้าที่เกือบจะทิ้งอยู่แล้ว ปู่สมเนรมิตให้งาม รูปร่างเพรียว เบาเหมาะมือ กับกระบวยไม่สวยแต่ประณีต บึกบึน

 

ดิฉันเงยหน้าดูพ่อสาง แกทำหน้าเด๋อด๋า แล้วก็ยิ้มน้อย ๆ เหมือนบอกว่า

...แค่นี้เอง ไม่ได้ยากเย็นอะไร

คนอื่น ๆ  ก็เลยพลอยเซ็งแซ่

...กระบวยนี้กินน้ำร้อนได้สบาย...

...หัวหน้าจะเอาไปตักน้ำ...โอใหญ่...

ดิฉันยกมือพนมที่อก ค้อมหัวลงจรดปลายนิ้วมือขอบคุณพ่อสางทั้งใจ พ่อไม่เคยลืม....แถมยังคิดต่อ ....จะรอพันธุ์ไม้อนุเคราะห์จากพ่อปีหน้าค่ะ