หมดความหมายเมื่อไร้กำลัง

dejavu monmon
  ตื่นเถิดลูกเอ๋ย............................  

มือและเท้าของผู้ใดถูกความแก่ชราเข้าไปจัดการเสียแล้ว
ผู้นั้นหรือจะประพฤติธรรมอันใดได้


 จากภาษิตข้างต้น ให้นึกถึงแม่ชีที่ผู้เขียนเคารพท่านหนึ่ง ท่านบอกให้ทราบว่า ทุกวันนี้เดินไปไหนไกลจากที่นอนไม่ได้แล้ว หน้ามืดตามัว จะไปวัดเพื่อทำบุญบริจาคทานก็ไปไม่ได้ (นุ่งขาวห่มขาวรักษาศีลอยู่ที่บ้าน) เห็นพระเดินผ่านหน้าบ้านก็ทำอะไรไม่ได้ ได้เพียงอนุโมทนาในใจ ยังดีนิดหนึ่งที่ลูกซื้อวิทยุมาให้ ได้เปิดฟังพระเทศน์ ฟังพระสวดมนต์ตอนเช้า (สิ่งดีๆของพระมีอยู่มากหากพิจารณาให้ถ้วนถี่)


 สิ่งดังกล่าวนี้เป็นเครื่องเตือนสติสำหรับผู้ที่อยู่วัยหนุ่มสาว วัยกลางคน เราทุ่มเทให้กับงาน ให้กับคนรอบข้าง ให้กับสิ่งเพลิดเพลินต่างๆ นานา หากเราพิจารณาโดยละเอียดจะพบว่า สิ่งเพลิดเพลินเหล่านั้นมันกดทับความสงบเย็นและขจัดความสงบเย็นภายในของเราไป แต่นั่นแหละตราบใดที่เราไม่ได้หยิบก้อนไฟเราก็ไม่สามารถจะรู้ได้ว่าไฟนั้นมีความรุนแรงเพียงใด ในทางตรงกันข้าม แม้ใครจะบอกว่าอากาศที่เชียงใหม่เย็นมาก หากเรายังไม่ได้ไปเชียงใหม่ช่วงอากาศเย็น เราก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าอากาศที่เขาว่านั้นเย็นเพียงใด


 ท่ามกลางแสง สี เสียง ความสวยงามตระการตาที่คนด้วยกันเองสร้างขึ้นมาเพื่อเป็นหลุมพรางให้เราเดินไปเล่นอย่างสนุกสนานนั้น เวลาค่อยๆ ผ่านไปเรื่อยๆ บางคนกว่าจะรู้สึกตัวก็ไม่สามารถเดินเหินไปไหนมาไหนได้อีกแล้ว ที่เหลือคือนั่งซบเซาดูลูกหลานเดินออกจากบ้านทีละคนสองคน ครั้นหวนคิดจะไปสร้างสิ่งดีๆให้กับใครเขา มือและเท้าหมดกำลังเสียแล้ว คงเหลือแต่เพียงความตายที่ค่อยคืบคลานเข้ามา เมื่อถึงคราวต้องสิ้นลมก็กลัวนักกลัวหน้าในเมื่อเสบียงที่จะจัดเตรียมไว้นั้นไม่มีเอาซะเลย เคยเรียนแต่คณิตศาสตร์ วิทยาศาสตร์ การจัดการบุคคล(อื่น) มาบัดนี้จะหันมาจัดการตัวเองก็ไม่รู้จะทำอย่างไรดี ถ้าเป็นอย่างนี้มีหรือจะนอนตายตาหลับ ในเมื่อหาที่พึ่งอันประเสริฐใดๆ ไม่ได้เลย

 ตื่นเถิดลูกเอ๋ย ....................

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน โอโห...มโนสาเร่

คำสำคัญ (Tags)#ธรรมะหน้าเดียว

หมายเลขบันทึก: 71275, เขียน: 07 Jan 2007 @ 12:34, แก้ไข, 21 Oct 2015 @ 10:40, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 2, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (2)

Bright Lily
เขียนเมื่อ 07 Jan 2007 @ 15:38
  • ขอบคุณข้อมูลเตือนสติค่ะ
  • วัน เวลาของชีวิต ผ่านไปรวดเร็วจริงๆ นะคะ
  • อย่างดิฉัน หันหลังกลับไป แป๊ปเดียว เราอายุ 40 แล้วหรือนี่  ลูกก็ไม่มี แต่ไม่กังวลค่ะ เนื่องจากได้เตรียมตัวไว้แล้วอย่างดีที่สุด ด้วยการทำตัวอย่างให้ลูกหลานได้ดู สิ่งที่เราปฏิบัติกับคุณพ่อคุณแม่ และสิ่งที่ให้กับลูกหลาน และผู้คนที่เราใกล้ชิด
  • หากเมื่อเราอายุมาก หากไม่มีใครเค้าดูแล เราก็ต้องเข้มแข็งที่จะอยู่กับตัวเองให้ได้ค่ะ ในเมื่อเราได้รักคนอื่น ให้คนอื่น และทำดีที่สุดแล้ว ณ เมื่อเรามีกำลังกาย กำลังใจค่ะ
นม.
IP: xxx.29.39.1
เขียนเมื่อ 09 Jan 2007 @ 12:39

*ให้รู้สึกละอายใจเหมือนกันครับ อันที่จริงไม่ได้ตั้งใจจะเตือนใครหากแต่ผมเก็บไว้เตือนสติของผมน่ะครับ เพราะผมจะชอบมาอ่านบันทึกของผมว่า ผมคิดอะไรไปบ้างที่ผ่านมา

*ผมก็คิดเหมือนกันว่า ทำไมเราต้องมีลูกหรือมีครอบครัวก็ไม่รู้ (ก็ทุกคนเขามีนี่) ตกลงไม่รู้ว่าอะไรดีกว่ากันมากน้อยเพียงใด อย่างที่พี่ว่าแหละผมเห็นด้วย ถ้าไม่มีใครดูแล (ทำไมต้องให้ใครมาคอยดูแล) เราก็ต้องเข้มแข็งที่จะอยู่กับตัวเองให้ได้