ในเช้าวันที่ ๑๓ มกราคม ๒๕๖๖ ผมไปร่วมประชุมวิชาการเพื่อพัฒนาเครือข่ายสังคมสุขภาวะและนโยบาย (ที่มีชื่อเล่นว่า ประชุมกลุ่มสามพราน) ครั้งที่ ๑/๒๕๖๖ ที่พอจดหมายเหตุพุทธทาสฯ โดยประชุมกันเรื่อง การขจัดความยากจนและลดความเหลื่อมล้ำ ด้วยการยกระดับเศรษฐกิจครัวเรือน เป็นที่มาของบันทึกนี้
คุณเอ็นนู ซื่อสุวรรณ กรรมการสภาพัฒน์ฯ และอีกหลายฐานะ เอ่ยถึง “ภูมิคุ้มกัน” ความยากจน ทำให้ผมคิดต่อ สู่ ภูมิคุ้มกันชีวิต ไม่ให้ชีวิตคนเราถูกดึงดูดสู่ความเสื่อมโทรม ไม่ตกเป็นเหยื่อเส้นทางแห่งความเสื่อม หรืออบานมุข
การศึกษาควรเป็นระบบหรือเครื่องมือสร้างภูมิคุ้มกันนี้
โดยการศึกษามุ่งส่งเสริมให้เด็กและเยาวชนพัฒนา VASK ใส่ตัวอย่างครบด้าน ไม่ใช่แค่มุ่งให้ความรู้ (K - knowledge) แก่นักเรียนอย่างที่ทำกันอยู่ในปัจจุบัน
พ่อแม่ต้องจัดเวลา ให้ความเอาใจใส่ลูก ในเรื่องที่ลูกได้พัฒนา VASK ที่ดีให้แก่ตนเอง โปรดสังเกตนะครับ ว่าเรื่องการเรียนรู้นั้น ผมเชื่อว่า คนเราพัฒนาใส่ตนเอง ไม่ใช่คนอื่นสอนหรือยัดเยียดให้ และหน้าที่สำคัญที่สุดของพ่อแม่คือ ดูแลให้ลูกได้สร้าง ภูมิคุ้มกันชีวิต ให้แก่ตนเอง
โดย ภูมิคุ้มกันชีวิต คือ VASK นั่นเอง และตัวที่สำคัญที่สุดคือ V กับ A ตามที่อธิบายไว้ที่ (๑)
วิจารณ์ พานิช
๑๓ ม. ค. ๖๖
