เมื่อผู้ป่วยได้รับทราบว่าตนเองเจ็บป่วยเป็นโรคร้ายแรงจะมีปฏิกิริยาทางจิตใจดังต่อไปนี้ ระยะแรกเริ่ม เป็นระยะปรับตัวต่อวิกฤติ  ผู้ป่วยแทบจะทั้งหมดเมื่อทราบการวินิจฉัยจะเกิดภาวะช็อก ซึ่งได้แก่ ตกใจ ตะลึงงัน  สับสน ทำอะไรไม่ถูก เหมือนกับที่สิ่งได้รับรู้ไม่ใช่เรื่องของตน ไม่ได้เกิดขึ้นกับตนเอง  หลังจากนั้นผู้ป่วยมักปฏิเสธว่าตนเองไม่ได้ป่วยเป็นมะเร็ง แพทย์อาจตรวจผิด พยายามหาข้อมูลต่างๆ เพื่อลบล้างผลการวินิจฉัยของแพทย์ ในระยะนี้ผู้ป่วยจะไม่รับรู้ข้อมูลต่างๆ ที่ผู้รักษาต้องการให้
1. ระยะมีปฏิกิริยาตอบสนอง ผู้ป่วยจะคิดฟุ้งซ่าน มีอารมณ์ความรู้สึกต่างๆผุดขึ้นมาหรือเกิดขึ้นสลับกัน เช่น ซึมเศร้า อ้างว้าง ท้อแท้ หมดหวัง โกรธ วิตกกังวล ก้าวร้าว ร้องไห้คร่ำครวญ เป็นต้น
2. ระยะขอเวลานอก ผู้ป่วยจะวางเฉย ปฏิเสธไม่รับรู้สิ่งต่างๆ ที่เกิดขึ้น ไม่สนใจผลที่จะติดตามมาจากการวินิจฉัย   ระยะนี้มักเกิดแทรกสลับกันกับระยะที่สอง ไม่ได้คงอยู่ตลอดไป
3. ระยะยอมรับความจริง ในระยะนี้ผู้ป่วยจะค่อยๆ เริ่มซึมซับข้อมูลต่างเข้าสู่การรับรู้  เริ่มหันหน้ามาเผชิญกับความจริงอย่างยอมรับว่าตนเองหลีกเลี่ยงไม่ได้ บางรายอาจซักถามรายละเอียดต่างๆ ของโรคและการรักษา ในขณะที่ผู้ป่วยบางคนอาจปล่อยให้เป็นหน้าที่ของญาติและแพทย์