ผมเคยบอกการวินิจฉัยผู้ป่วยมะเร็งคนหนึ่ง เขาเป็นทหาร มากับภรรยา
ผู้ป่วยบอกผมว่า หมอบอกมาเถอะ ผมรับได้
ผมจึงบอกเขาว่า เขาเป็นมะเร็งปอด
ผู้ป่วยนั่งนิ่งไปนาน ภรรยาที่มาด้วยปล่อยโฮ
ผมถึงกับอึ้งทำอะไรไม่ถูก ต้องนั่งเป็นเพื่อนกับเขาพักใหญ่
มาทบทวนตนเองดูว่า พลาดตรงไหน
- ผมคิดเอาเองว่า ผู้ชาย ทหาร น่าจะรับเรื่องนี้ได้ดี
- ผมเชื่อคำพูดของเขา โดยไม่สังเกต ..มาสังเกตเห็นทีหลังว่า ทั้งคู่กังวลมากแล้วเก็บเอาไว้ บางครั้งพูดตรงข้ามกับใจตนเอง เพราะไม่อยากให้กระทบอีกคน
- ผมเล่นบอกเรื่องสำคัญนี้ในห้องตรวจผู้ป่วยนอกที่คนไข้ยังรอคิวอยู่อีกเป็นสิบ ทำให้ตัวเองพะว้าพะวังระหว่างจะอยู่เป็นเพื่อนผู้ป่วยรายนี้กับ การตรวจผู้ป่วยอื่นต่อ