เมื่อวานนี้ตอนเช้า...น้องชายของฉัน 2 คนกับครอบครัวของเขาที่มาจากกรุงเทพฯจะเดินทางกลับ...ขณะเตรียมข้าวของขึ้นรถเสร็จและพร้อมจะออกเดินทางด้วยรถยนต์คนละคัน

อ้าว...ป๋าล่ะ...น้องชายคนกลางถาม

ป๋าปวดท้องพอดี๊ลูก...ไปเข้าห้องน้ำ...ไปเลยลูกไม่เป็นไร..   คุณยายบอก

ไม่เอาๆ...เดี๋ยวรอป๋าก่อน..  ลูกชายสุดที่รักสองคนของเขาจะคอยให้พ่อส่ง....

เฮ้ย...ลืมเอามะพร้าวอ่อนว่ะ..”...น้องชายคนกลางนึกขึ้นได้เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นต้นมะพร้าวน้ำหอมหน้าบ้าน

เออ...จริงด้วย...น้องชายเล็กเห็นด้วย

ลื้อไปเอาบันไดมาไป...อั๊วจะไปเอามีด...”… พี่น้องชายเขาบอกกัน

เออ...

เฮ้ย...ลื้ออย่าเอาไปเยอะนะ...มันหนักรถ..  ฉันแซวน้องๆ.....

แล้วเอาลงไว้ให้แม่เขาซัก 2 ลูกไว้กินน้ำด้วย  ฉันสำทับ

เออ...

สักครู่....พ่อรีบเดินออกมา....เห็นรถยนต์สองคันยังจอดอยู่

"อ้าว...มันยังไม่ไปกันนี่หว่า..." คุณตาพูด

มันยังเก็บมะพร้าวกันอยู่ป๋า... ฉันบอก

เออ...งั้นไปต่อดีกว่า.... พูดเสร็จพ่อก็เดินไปเข้าห้องน้ำต่อ....

"อ้าว...ยังไม่เรียบร้อยหรอกเหรอ..ที่ออกมาเนี่ย"

"อือ...กลัวไม่ทันส่งมัน...ไปต่อก่อนดีกว่า.."

ฮา..ฮา..... ฉันและสะใภ้หัวเราะดังลั่น...ฉันเดินไปที่ต้นมะพร้าว...ไปเล่าให้ลูกชายเขาฟังกัน

โอ้โห....ฉันเห็นความรักของพ่อลูกเชิงประจักษ์...อะไรกันนี่....

......ลูกรักพ่อ.....จนไม่ยอมไปกรุงเทพฯถ้าพ่อยังไม่ส่ง..

.. ..... พ่อก็รักลูก...เข้าห้องน้ำยังไม่เรียบร้อยเลยก็รีบออกมาแล้ว...กลัวไม่ทันส่งลูก....

...เราทุกๆคนหัวเราะกันสนั่น...ลั่นสนามบ้านเลย.....ก่อนจะอำลาจากกัน....และก็กดแตรกันแปร๊นๆ...อีกหลายแป๊น...ก่อนเคลื่อนตัวรถจากไป