บรรยากาศของปีใหม่นี้ทำให้นึกถึงเรื่องราวเก่าๆได้เหมือนกันนะ ทำไมจะไม่ได้ ต้องได้สิ เพราะคนเก่าๆได้พบกัน ก็ต้องพูดถึงเรื่องเก่าๆ และซึมซับความสุขร่วมกัน
ครูอ้อยไปงานเลี้ยงที่ครอบครัวของครูอ้อยจัดขึ้นที่บ้านคุณอา ที่ อำเภอลำลูกกา  ปทุมธานี  ในงานนี้ญาติพี่น้องฝ่ายคุณพ่อจะมากันเกือบครบ  นอกจากมีภารกิจสำคัญจริงๆ...จึงมาไม่ได้
ครูอ้อยได้พบญาติผู้ใหญ่ที่เคยเลี้ยงดูครูอ้อยมาเมื่อครูอ้อยอยู่ในวัยเยาว์   มาตั้งหลายคน  เนื่องจากว่า  ครูอ้อยเป็นหลานคนโตและคนแรก  ผู้ดูเลี้ยงดูจึงจำนวนมากมายเป็นธรรมดา
 
หนึ่งในญาติทั้งหมด  มีอาชูศักดิ์ที่เคยขัดรองเท้านักเรียนให้ครูอ้อยใส่  เคยใส่ถุงเท้าให้ครูอ้อยไปโรงเรียน  นอกจากนั้นเคยสอนการบ้าน  ตลอดจนทำกับข้าวให้กินด้วย
และเวลาที่ครูอ้อยลืมสิ่งของเครื่องใช้ไปโรงเรียน  อาชูศักดิ์จะนำไปให้ครูอ้อยที่โรงเรียน  ครูอ้อยจำได้หมดเลย  และสำนึกในบุญคุณของอาเสมอ
ยามนี้  อาอายุมากแล้ว  ครูอ้อยได้แต่ดูแลห่างๆ  ให้กำลังใจ  ไปเยี่ยมเวลาอยู่ที่โรงพยาบาล
อามักจะถามครูอ้อยถึงความก้าวหน้าในการทำงาน  การเรียน  ตลอดจนครอบครัว  และอาก็จะชื่นชม  ใบหน้าของอาจะบ่งบอกว่า....มีความสุข
เวลาที่ครูอ้อยอายุมากแบบนี้..ครูอ้อยจะมีความสุขแบบนี้...หรือปล่าวหนอ