พรรคพวกของนายบอนติดตามอ่านบล็อก เห็นมิตรภาพระหว่างครูอ้อยกับบรรดากัลยาณมิตรต่างๆแล้ว

ยิ้ม ปลื้ม

”จะทำยังไงถึงจะเข้าไปอยู่ตรงจุดนั้นได้” เป็นคำถามที่ยิงใส่นายบอนกันตรงๆ



แหม อยากเข้าไปอยู่ตรงจุดนั้น ก็เดินเข้าไปตรงจุดนั้นสิครับ
ต้องกล้าเดินเข้าไปก่อน
ถ้าอยากเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างใจของครูอ้อยน่ะ

ก้าวแรก เข้าไปแลกเปลี่ยนกับครูอ้อยในบันทึกของเพิ่น..(ท่าน)
บ่อยๆ…

แต่คงไม่ต้องถึงขนาด เขียนชมมั่ง ด่ามั่งแบบนายบอนหรอกน่ะ
เดี๋ยวจะโดนหมั่นไส้เอา…

เมื่อเข้าไปอยู่ตรงจุดนั้นแล้ว ความรัก ความผูกพัน มิตรภาพก็จะเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติเอง…

ต้องบอกว่า อัตโนมัติ เพราะนึกไม่ออกว่า มันเกิดขึ้นตอนไหน
….ไม่ได้ถ่ายรูปไว้ เหมือนนักกรืฑาที่วิ่งเข้าเส้นชัยพร้อมกัน…..

พรรคพวกถามต่อ เป็นนายบอนหนิดหนมกะครูอ้อย
จากบล็อก มาโทรศัพท์…
…..แล้วนายบอน chat กะครูอ้อยวันละกี่ชั่วโมง…..

ตอบง่ายมาก..
ถ้าเป็นท่านอื่นๆ คงจะ chat กันนานพอดู แต่สำหรับนายบอน
= 0 นาที

ไม่ค่อยมีเวลา chat ด้วย

ขนาดไม่ chat เดือนก่อนโน้น ครูอ้อยยังนอนไม่หลับ 55555
ถ้า chat ด้วย ครูอ้อยอาจจะทานข้าวไม่ลง………….. (เพราะมัวแต่ chat)

ถ้า chat ด้วยมากๆ ลูกสาวอาจโดนพาดพิงบ่อยๆ
เดี๋ยวนายบอนได้เขียนบันทึก ที่มีชื่อคล้ายๆบันทึกนี้

…. อยากจะเข้าไปอยู่ตรงกลางระหว่างใจของลูกสาวครูอ้อย