เมื่อวานนี้..คุณตาของเด็กๆโทรศัพท์มาบอกว่า..

พ่อไม่สบาย

ป๋าเป็นอะไร..

เป็นหวัดลูก

มียา.........อยู่ในตู้ยา....เห็นไหมคะเม็ดเล็กๆ...ป๋าทาน............ฉันสั่งยาพ่อทางโทรศัพท์....

1 ชม.ผ่านไปลองโทรฯกลับ..OK..พบยาแล้ว..ทานแล้วเรียบร้อย...ตอนเย็นโทรฯกลับ...คุณยายรับสาย..

ไม่ต้องมาก็ได้ลูก...มันหนาว...เย็นแล้วด้วย....” คุณยายพูดด้วยความห่วงใยหลาน... ฉันคิดว่า...เดี๋ยวคุณตาจะน้อยใจแน่ๆถ้าไม่แวะไปดูซะเลย...ก็เลยโทรฯซ้ำ...คราวนี้คุณตารับสายเอง

ก็ค่อยยังชั่วขึ้นนิดแล้วลูก

ป๋าจะเอาอะไรไหม...เดี๋ยวหนูซื้อไปฝาก... ฉันโยนหินถามทาง....

เออ..เอาอะไรดี..”  ดูคล้ายๆไม่มีอะไรที่อยากจะได้...แต่อยากหาข้ออ้างให้ลูกหลานแวะมาหา...

เมื่อกี๊เห็นคุณยายบอกว่า..ไม่ต้องมา..."  ฉันแอบหยอด...จะลองดูใจ

อ๋อ...โทรฯไปสั่งการอย่างนั้นเชียวเรอะ

เปล่าค่ะ...ไม่ได้โทรฯสั่งการ...หนูโทรฯมาเอง...เดี๋ยวหนูแวะมาหานะคะ..

จากนั้นเราแวะซื้อน้ำเต้าหู้...และน้ำขิงร้อนๆเอาไปฝาก... ฉันหยิบแบ้งค์พันจ่าย...(เงินเดือนเพิ่งออก)...พร้อมพูดกับแม่ค้าว่า

ขอโทษนะคะ...ไม่มีเศษสตางค์เลย

หนูมี..หนูมี...ยายกีตาร์....แม่ตัวเล็ก..หยิบกระเป๋าสตางค์แล้วนำเงินส่งให้ 20 บาท

โอ้โฮ...ดีจังเลย...คิดดอกเบี้ยไหมคะเนี่ย..แม่ค้าถาม..

ถ้าเยอะๆเธอลงบัญชีไว้....และเธอคิดค่ะ....แต่น้อยๆไม่คิด...” ฉันบอกแม่ค้า

โถ...เงินของเค้าเน๊อะ...อุตส่าห์เก็บ..

พอซื้อของเสร็จ....เราเดินหันหลังกลับ....ฉันได้ยินไอ้ตัวเล็กพูดเบาๆว่า

น้อยๆก็คิด...

หา...อะไรนะ...แม่ได้ยินไม่ชัด...” ฉันถามซ้ำ

น้อยๆหนูก็คิดแม่....” เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ

.....โอ!...ลูกฉัน...อนาคตท่าทางจะรวย..... ...

แต่ฉันสะท้อนใจในคำพูดของแม่ค้าที่ว่า โถ..เงินของเค้าเน๊อะ...อุตส่าห์เก็บ..”… ทำให้ฉันสงสารลูกจับใจ...เพราะฉันแอบเอาเศษสตางค์ที่เธอเก็บไว้ไปใช้บ่อยๆ...

...OK…OK…แล้วแม่จะรีบคืนพร้อมดอกเบี้ยจ้ะ...แต่พ่อรู้ไม่ได้นะ...เพราะพ่อสอนว่าให้ช่วยเหลือกัน....ไม่ให้คิดดอก... ....

พอคุณตาพบลูกและหลานสาว(สุดที่รัก...) ก็ยิ้มออก....และดูจะหายป่วยง่ายดายซะจริงๆ.....

......ลูกหลานคือยาชูกำลังคนแก่โดยแท้ค่ะ...

.......ปีใหม่นี้อย่าลืมแวะไปเยี่ยมกันนะคะ....