...ฉันหยิบแบ้งค์พันจ่าย...เงินเดือนเพิ่งออก...พร้อมพูดกับแม่ค้าว่า“ขอโทษนะคะ...ไม่มีเศษสตางค์เลย”“หนูมี..หนูมี...”ยายกีตาร์....แม่ตัวเล็กหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วนำเงินส่งให้ 20 บาท

เมื่อวานนี้..คุณตาของเด็กๆโทรศัพท์มาบอกว่า..

”พ่อไม่สบาย”

“ป๋าเป็นอะไร..”

“เป็นหวัดลูก”

“มียา.........อยู่ในตู้ยา....เห็นไหมคะเม็ดเล็กๆ...ป๋าทาน............”ฉันสั่งยาพ่อทางโทรศัพท์....

1 ชม.ผ่านไปลองโทรฯกลับ..OK..พบยาแล้ว..ทานแล้วเรียบร้อย...ตอนเย็นโทรฯกลับ...คุณยายรับสาย..

”ไม่ต้องมาก็ได้ลูก...มันหนาว...เย็นแล้วด้วย....” คุณยายพูดด้วยความห่วงใยหลาน...ฉันคิดว่า...เดี๋ยวคุณตาจะน้อยใจแน่ๆถ้าไม่แวะไปดูซะเลย...ก็เลยโทรฯซ้ำ...คราวนี้คุณตารับสายเอง

“ก็ค่อยยังชั่วขึ้นนิดแล้วลูก”

“ป๋าจะเอาอะไรไหม...เดี๋ยวหนูซื้อไปฝาก...” ฉันโยนหินถามทาง....

“เออ..เอาอะไรดี..”  ดูคล้ายๆไม่มีอะไรที่อยากจะได้...แต่อยากหาข้ออ้างให้ลูกหลานแวะมาหา...

“เมื่อกี๊เห็นคุณยายบอกว่า..ไม่ต้องมา..."  ฉันแอบหยอด...จะลองดูใจ

“อ๋อ...โทรฯไปสั่งการอย่างนั้นเชียวเรอะ”

“เปล่าค่ะ...ไม่ได้โทรฯสั่งการ...หนูโทรฯมาเอง...เดี๋ยวหนูแวะมาหานะคะ..”

จากนั้นเราแวะซื้อน้ำเต้าหู้...และน้ำขิงร้อนๆเอาไปฝาก...ฉันหยิบแบ้งค์พันจ่าย...(เงินเดือนเพิ่งออก)...พร้อมพูดกับแม่ค้าว่า

“ขอโทษนะคะ...ไม่มีเศษสตางค์เลย”

“หนูมี..หนูมี...” ยายกีตาร์....แม่ตัวเล็ก..หยิบกระเป๋าสตางค์แล้วนำเงินส่งให้ 20 บาท

“โอ้โฮ...ดีจังเลย...คิดดอกเบี้ยไหมคะเนี่ย..”แม่ค้าถาม..

“ถ้าเยอะๆเธอลงบัญชีไว้....และเธอคิดค่ะ....แต่น้อยๆไม่คิด...” ฉันบอกแม่ค้า

“โถ...เงินของเค้าเน๊อะ...อุตส่าห์เก็บ..”

พอซื้อของเสร็จ....เราเดินหันหลังกลับ....ฉันได้ยินไอ้ตัวเล็กพูดเบาๆว่า

“น้อยๆก็คิด...”

“หา...อะไรนะ...แม่ได้ยินไม่ชัด...” ฉันถามซ้ำ

“น้อยๆหนูก็คิดแม่....” เธอพูดชัดถ้อยชัดคำ

.....โอ!...ลูกฉัน...อนาคตท่าทางจะรวย........

แต่ฉันสะท้อนใจในคำพูดของแม่ค้าที่ว่า “โถ..เงินของเค้าเน๊อะ...อุตส่าห์เก็บ..”…ทำให้ฉันสงสารลูกจับใจ...เพราะฉันแอบเอาเศษสตางค์ที่เธอเก็บไว้ไปใช้บ่อยๆ...

...OK…OK…แล้วแม่จะรีบคืนพร้อมดอกเบี้ยจ้ะ...แต่พ่อรู้ไม่ได้นะ...เพราะพ่อสอนว่าให้ช่วยเหลือกัน....ไม่ให้คิดดอก.......

พอคุณตาพบลูกและหลานสาว(สุดที่รัก...) ก็ยิ้มออก....และดูจะหายป่วยง่ายดายซะจริงๆ.....

......ลูกหลานคือยาชูกำลังคนแก่โดยแท้ค่ะ...

.......ปีใหม่นี้อย่าลืมแวะไปเยี่ยมกันนะคะ....