ครู อาจารย์จะได้ทำงานตอนไหน เพราะเมื่อให้พักก็ต้องพัก (“หยุด”การทำงาน) ถ้าไม่พัก ก็อาจจะผิดระเบียบ หรือคำสั่ง ที่อื่นๆ ก็มีห้องเรียนของนักเรียน นิสิต นักศึกษา ไม่ใช่ “ห้องสอน” หรือ “ห้องวิจัย” หรือ “ห้องบริการวิชาการแก่สังคม” หรือ “ห้องทะนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม” ตามหน้าที่ของอาจารย์สักหน่อย

         ตั้งแต่ผมเป็นอาจารย์ในมหาวิทยาลัยมา ก็  30 กว่าปี ก็พอจะรู้บทบาทและหน้าที่ของตัวเองว่ามีสอน วิจัย บริการสังคม และทะนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม  

ทุกเช้า พอผมเดินทางมาถึง ก็จะเข้าไปลงลายมือชื่อในสมุด ที่สำนักงานภาควิชา           

ตั้งแต่เช้า ผมก็ไปเซ็นชื่อที่สำนักงานภาควิชาฯ และก็ไปนั่งที่ห้องพักอาจารย์ ใกล้ ๆ ห้องพักอาจารย์ก็จะมีห้องเรียนของนักศึกษา ใกล้ๆกับห้องเรียนก็จะมีห้องเครื่องมือวิจัยและห้องปฏิบัติการวิชาต่าง ๆ  

แต่ไม่มีห้องทำงานอาจารย์ ผมเดินดูจนทั่วแล้วครับ ไม่มีจริงๆผมก็เลยสบายใจ และมานั่ง “พัก” ในห้อง “พักอาจารย์”  

ห้องในตึกต่างๆ ที่อาจารย์ส่วนใหญ่ถูกจัดให้นั่งอยู่ประจำก็คือ “ห้องพักอาจารย์” เหมือนกับ “ห้องพักครู” ในโรงเรียนที่ผมเคยเห็นสมัยเด็กๆ  

และก็บังเอิญไม่ใช่ “ห้องพักการทำงาน” ที่ผมกลัวจะโดนคำสั่งแบบนี้มากที่สุด เพราะ ผมชอบทำงาน มากกว่า พักการทำงาน 

นี่คือระบบสภาพแวดล้อมที่ผมเป็นอยู่ 

ผมก็ระวังตัวแจเลยครับ กลัวจะผิดระเบียบการปฏิบัติราชการ 

 พยายามมาเปิดพจนานุกรม คำว่าการ “พัก” กับการ “ทำงาน” ของอาจารย์ต่างกันอย่างไร  ก็พบว่า

  • การทำงาน คือการใช้อวัยวะส่วนต่าง ๆ ทำกิจกรรมตามความสามารถ จนทำให้เกิดผลงานต่างๆ  
  • แต่การ “พัก” คือการไม่ต้องทำงาน หรือหยุดทำงาน และผมก็ยังเคยเรียนวิชา สุขศึกษา ที่กล่าวว่าการ “พักผ่อน” ที่ดีที่สุด คือการนอนหลับ

 เพราะฉะนั้น ผมจึงได้ข้อสรุปมาว่า ความคาดหวังของสังคม และผู้ออกแบบอาคาร  ให้กับมหาวิทยาลัย  

(เฉพาะ มหาวิทยาลัยที่ผมทำงานอยู่นะครับ ที่อื่นผมไม่ทราบ ใครทราบว่ามีห้องทำงานอยู่ในสถาบันไหน ช่วยบอกหน่อยนะครับ ผมจะได้ไปสมัคร เพราะผมชอบทำงาน มากกว่า “พัก” ครับ)

 คือ ตั้งใจให้อาจารย์ ได้ “พัก” (หรือ “นอนหลับ”) เพราะเค้าให้พักไม่ได้ให้มา “ทำงาน”           

แล้ว ครู อาจารย์จะได้ทำงานตอนไหน เพราะเมื่อให้พักก็ต้องพัก (“หยุด”การทำงาน)

ถ้าไม่พัก ก็อาจจะผิดระเบียบ หรือคำสั่ง ที่อื่นๆ ก็มีห้องเรียนของนักเรียน นิสิต นักศึกษา  ไม่ใช่ “ห้องสอน” หรือ “ห้องวิจัย” หรือ “ห้องบริการวิชาการแก่สังคม” หรือ “ห้องทะนุบำรุงศิลปวัฒนธรรม” ตามหน้าที่ของอาจารย์สักหน่อย   

โอ้ย.....น่าสงสารครู อาจารย์จริง ที่ไม่มีที่ทำงานที่ทำให้มีคุณค่าของชีวิตได้เลย 

หรือว่า เป็นเฉพาะ โรงเรียนบ้านกุดจิก ที่โคราช ที่ผมเคยเรียน ที่มีแต่ห้อง “พักครู”และมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และ มหาวิทยาลัยขอนแก่น ที่ผมเคยเรียนและทำงาน ที่มีแต่ห้อง “พักอาจารย์” แต่ไม่มี “ห้องทำงาน” ของอาจารย์ 

และ “การพัก” ส่วนใหญ่ก็อาจจะต้องนอน 

เพราะการ “พัก” ที่ดีที่สุดคือการนอนหลับ การนั่งคุยกัน หรือ เล่นเกมส์คอมพิวเตอร์ อย่างที่ผมทำอยู่นี่ เขาว่ายังไม่ใช่การ “พัก” ที่แท้จริง ซึ่งผมก็ฝืนเจตนาของทั้งผู้สร้างมหาวิทยาลัย และผู้ออกแบบสร้างตึก อย่างช่วยไม่ได้จริง           

ผมเพิ่งเข้าใจ ในประเด็นนี้เอง ตอนที่มานั่งเขียนนี่แหละ ว่าทำไม ครู อาจารย์ส่วนใหญ่ถึงตัดสินใจนอนอยู่ที่บ้าน หรือที่ไหนก็ได้ แล้วแต่ “ที่ชอบๆ” ของแต่ละคน 

เพราะไม่รู้จะมา “นอน” ทำไมในห้อง “พักครู” ในโรงเรียน หรือ “ห้องพักอาจารย์” ในมหาวิทยาลัย  

เตียงก็ไม่มี ที่นอนก็ไม่มี หมอนและผ้าห่มก็ไม่มี

จะ “พัก” ทั้งทีก็ต้องฟุบกับโต๊ะ หรือหลับคาเก้าอี้ ทรมานจะตาย ยังไงก็คงไม่ดีกว่า นอนอยู่ที่บ้าน 

 040625%20002

 การนอนอยู่ที่บ้าน ยังเป็นการช่วยหน่วยงาน และประเทศชาติ ในนโยบายช่วยชาติประหยัดค่าใช้จ่ายต่าง ๆ มากมาย ทั้งน้ำมันรถ กระแสไฟฟ้า และอุปกรณ์ต่าง ๆ ได้ประโยชน์ อีกหลายต่อ 

ผมเลยเชื่อว่า ครู อาจารย์เหล่านั้นคงหวังดีต่อประเทศแน่นอนจึงไม่ได้มา “พัก” ใน ห้องพักครู ในโรงเรียน และห้องพักอาจารย์ในมหาวิทยาลัย            

แล้วทำไมอาจารย์เหล่านั้นถึงน่าสงสาร ก็เพราะว่าทั้งชีวิตส่วนใหญ่มีแต่การพักผ่อนนอนหลับแล้ว ค่าของคนอยู่ที่ผลของงานนั้น จะอยู่ตรงไหน จะทำอะไรก็ไม่ได้ เพราะจะผิดวัตถุประสงค์การก่อตั้งมหาวิทยาลัย และการสร้างอาคารไปซะทั้งหมด          

 ท่านทั้งหลายครับกรุณาเห็นใจครูในโรงเรียน และอาจารย์มหาวิทยาลัย หน่อยนะครับ 

นี่คือกิจวัตรประจำวันที่ต้องทำไปอย่างนี้ ประเทศชาติก็ก้าวหน้าได้อย่างเท่าที่เห็นนี่แหละครับ

แล้ว ทำไมผมถึงคิดว่าอาจารย์มหาวิทยาลัยถึงน่าสงสาร

ก็เพราะเป็นคนที่ไม่ต้องทำงานอะไรเลยก็อยู่ได้

เพราะเขากำหนดไว้อย่างนั้น  

ดังนั้น ผมจึงสรุปว่า ครูตามโรงเรียน และอาจารย์ในมหาวิทยาลัยน่าสงสารมากที่สุดครับ  

หรือใครไม่เห็นด้วยบ้างครับ