ความรักนั้นยังเป็นสิ่งดีงาม มีคุณค่า และ เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดสิ่งดีๆ ต่อเพื่อมนุษย์เสมอ

วันนี้ เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ที่ไม่มีการบ้านหนักๆ ให้สะสาง ทำให้รู้สึกโล่ง โปร่ง และ คิดเรื่องที่อยากบันทึกได้หลายเรื่อง ขอเริ่มด้วยเรื่องที่ไม่ค่อยจะเกี่ยวกับงานกับเขาบ้าง  เพราะรู้สึกว่า ตัวเองจะ strict เกินไปหรือเปล่าที่เขียนแต่เรื่องงาน

ท่านเคยโดนหักอกไหมคะ?  ถ้าใครไม่เคย ก็นับว่าเป็นคนโชคดีมากๆ  สำหรับคนที่หน้าตาขี้ริ้ว ขี้เหร่ รูปชั่วตัวเล็ก ไม่มีทุนแห่งความพิสมัยใดๆ คนนี้ ย่อมต้องมีประสบการณ์มาแล้ว  ไม่หลายครั้งหลอกค่ะ แต่ที่หนักสุด ก็ตอนช่วงวัยเลยเบญจเพศมาหน่อย  ก็เสียใจ แต่ก็ไม่ฟูมฟายมากนัก ลองทบทวนดู ก็มีเหตุที่อาจทำให้เป็นเช่นนั้น  เพราะจริงๆ เราก็รู้มาก่อนนานแล้วว่าเขาไม่ได้รักเรา (เท่าไร)  เราต่างหากที่ไม่ยอมเป็นฝ่ายไปก่อน  การรับรู้มาอย่างต่อเนื่อง มันก็เป็นการทำให้เราเตรียมใจได้ระดับหนึ่งแล้ว และเมื่อวันนั้นมาถึง จึงทำใจได้ และกลับมามีชีวิตปกติอย่างรวดเร็ว  ทุกวันนี้ เราก็กลายเป็นเพื่อนสนิทที่ดีต่อกัน

คิดว่าแก่จนปูนนี้ จะไม่โดนหักอกอีก  ก็ยังมาเจอจนได้  ครั้งนี้สาหัสค่ะ เพราะเหตุหลายประการ  ครั้งนี้ไม่ใช่คนรักคนเดียว แต่หลายคน  เรารักเขา และ คิด (เอาเอง?) ว่าเขารักเรา  ไม่มีลางบอกเหตุ ทำให้เตรียมตัวเตรียมใจไม่ทัน

เสียใจค่ะ เสียใจ แต่ก็พยายามตั้งสติ ทบทวน ถึงเหตุและปัจจัย พยายามคิดถึงคำพระต่างๆ ที่ท่านว่าไว้ เผื่อจะทำให้จิตใจสงบลงบ้าง ก็คิดไม่ออกค่ะ เพราะปกติเป็นคนห่างธรรมะ  ก็ได้แต่คิดไปเองตามประสาความเชื่อและศรัทธาที่ตนเองมี  สิ่งหนึ่งที่คิดถึงคือ คำพูดของอาจารย์หมอประเวศ วะสี ที่ได้รับฟังตั้งแต่งานมหกรรมเมื่อปี 48 แล้วคุณโอ๋ก็นำมาฝากอีกครั้ง คือ หาความหมายของสิ่งที่ทำ สิ่งที่ตนเองทำมาในฐานะผู้นำ (ขอเข้าข้างตัวเอง) คิดว่าเป็นสิ่งที่มีความหมาย มีคุณค่ากับมนุษย์  ดังนั้น ไม่ว่าจะเกิดผลกระทบเช่นไร ก็น่าจะต้องเดินหน้าสร้างสิ่งที่มีคุณค่า มีความหมายต่อไป   

แล้วเหตุใดเล่า ที่ทำให้เราต้อง “เสียใจ”
พระท่านว่า (อันนี้นึกออก เพราะพูดกันแพร่หลาย) รักเป็นเหตุแห่งทุกข์   รักมาก ทุ่มเทมาก ก็ผิดหวังมาก ส่วนหนี่งเพราะเมื่อรัก ก็คาดว่าเขาจะรักตอบ ทำอย่างนั้น ทำอย่างนี้ คิดเอง กำหนดเองหมด ก็ทุกข์เท่านั้นซิ  สิ่งที่เรียนรู้จากการอกหักรัก (จากหลายคน) ครั้งนี้ คือต้องเตือนตัวเองให้…..

... เมื่อรัก ก็รักแต่พอดี
... เมื่อทำ ก็อย่าทุ่มเทจนเกินไป
... อย่าคาดหวังใดๆ ทั้งสิ้น จากคนรัก
... เมื่อผิดหวัง ก็เสียใจแต่พองาม 
... สติและปัญญา เท่านั้นที่จะทำให้เรายืนหยัด ด้วยการให้ "ความรัก"ต่อไป

คงไม่เลิกรักพวกเขาหละค่ะ เพราะคิดทบทวนแล้วว่า ความรักนั้นยังเป็นสิ่งดีงาม มีคุณค่า และ เป็นแรงบันดาลใจให้เกิดสิ่งดีๆ ต่อเพื่อมนุษย์เสมอ