GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

ความสุข กับ ความเจ็บป่วยในโรงพยาบาล

หากเราจะสร้างความสุขนั้นสมมุติฐานก็เหมือนความเจ็บป่วยที่เหมือนเป็นโรคระบาด เราจะสร้างโรคระบาดที่มีชื่อว่าความสุข

       เราคงปฎิเสธไมได้เรื่องของความทุกข์ ที่มาพร้อมความเจ็บป่วย และอาจแพร่ระบาดไปยังผู้ที่อยู่รอบข้างได้ เหมือนเป็นการซึมซับไปโดยอัตโนมัติ โดยที่คนรับก็ไม่รู้ตัวว่า ตัวเองได้รับความทุกข์มาจากผู้ป่วยมาตอนไหน

       จากการที่ได้เข้าไปเป็นอาสาสมัครในโรงพยาบาลเด็กเพื่อหาข้อมูลในการทำโครงการ รพ.มีสุขนั้น ได้เห็นภาพความเป็นจริงว่า คนที่อยู่ในโรงพยาบาล ผู้ป่วย ผู้ปกครอง เจ้าหน้าที่บุคลากรทางการแพทย์ มีความตึงเครียดอยู่ในตัว ทั้งจำนวนผู้ป่วยที่เยอะ เจ้าหน้าที่ทำงานหนักขึ้น และผู้ปกครองที่ไม่ได้รับการดูแล ทำให้เกิดความทุกข์  ความเครียดเพิ่มขึ้น ไหนจะต้องลางานมาดูแลผู้ป่วยขาดรายได้ การที่ต้องอยู่ รพ.นาน ๆ อยู่ในนสภาวะสิ่งแวดล้อมนาน ๆ ทำให้เกิดสมมุติฐานขึ้น

    หากเราจะสร้างความสุขนั้นสมมุติฐานก็เหมือนความเจ็บป่วยที่เหมือนเป็นโรคระบาด เราจะสร้างโรคระบาดที่มีชื่อว่าความสุข

      การเข้าไปเป็นอาสาสมัครในดรงพยาบาลเด็กวันที่ 14 พ.ย 49

ช่วงเช้า

  • มีเด็กมาประมาณ 3-4 คน ส่วนมากจะเป็นเด็กผู้ชายค่ะ อายุประมาณ 5-10 คน เด็กผู้ชายในวัยนี้จะให้ความสนใจกับการเล่นเกมส์เป็นพิเศษ พยายามเชิญชวนให้เล่นอย่างอื่นรึว่า ให้ทำกิจกรรมอื่น ๆ ช่วงเช้า เด็กมีผุ้ปกครองมากันเต็มห้อง เด็ก ๆ ไม่ค่อยให้ความสนใจกับเราสักเท่าไหร่ เพราะจะติดผู้ปกครองมาก

ช่วงบ่าย

  • ตอนบ่ายไปรับเด็กที่ตึก ส.8 วันนี้เป็นเด็กมากันเยอะมาก เต็มห้องคอมฯ ช่วงบ่ายมีเด็กผู้ปญิงกับผู้ชายคละกัน เด็ก ๆ ช่วงบ่ายไม่ได้กระตุ้นอะไรมากมาย เด็กจะเป็นคนเรียกร้องมากกว่า พี่ ๆหนูอยากวาดถาพค่ะ หนูอยากเล่นเกมส์ ช่วงบ่ายผู้ปกครองไว้ใจเรามากขึ้นปล่อย ๆ ให้เด็กอยู่กับเรา จากการสังเกตุผู้ปกครองอยากมีเวลาว่างไหนการที่จะต้องไปทำธุระ หรือว่าผ่อนคลายมากขึ้น

เด็กในวอร์ด

  • บางวันเด็กในห้องคอมฯ ไม่ค่อยมีเด็กมาหรือว่าไม่มีเลย เนื่องจากว่าบางที่เด็กกว่าที่จะมาห้องคอม ฯ กลัวโดนหลอก เพราะคุณหมอบางทีจะพาเด็กไปฉีดยา รึว่าฉายแสง จาหลอกเด็กว่าพาไปเที่ยว พาไปเดินเล่น พาไปกินขนม ทำให้เด็กเชื่อใจ จากนั้นกลับไม่เป็นไปตามที่หมอบอก พอครูไปรับเด็กมาห้องคอม ฯเด็กก็จะกลัว ไม่กล้ามาด้วย อืมๆๆเรื่องนี้ก็น่าคิดค่ะ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): uncategorized
หมายเลขบันทึก: 68867
เขียน:
แก้ไข:
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (0)