มีคนที่ติดตามอ่านบันทึกของนายบอน , ดร.แสวงรวยสูงเนิน, ครูบาสุทธินันท์ , คุณปภังกร ฯลฯ ใน gotoknow แล้ว เกิดแรงบันดาลใจอยากเขียนบันทึกบ้าง

เขียนบันทึกจากชุมชนริมเขื่อนลำปาว

แต่เขียนไม่เป็น
อ้าว.......

หลานของ คุณลุงวิชัยจึงมาหานายบอน....

ไม่รู้จะอธิบายยังไงให้เขียนได้ แต่คงจะเขียนให้ดูใน blog ให้ได้อ่านว่า สิ่งที่มาคุยกันกับสิ่งที่ได้อ่านนั้น....
นายบอนเอาตรงไหนไปเขียน เอาตรงไหนมาใส่บันทึก ให้รู้กันจะจะไปเลย

ถ้าจะเขียนบันทึกบอกเรื่องราวกับคนอื่นๆ นั้น
”อยากบอกอะไรกับคนอื่นๆ มีเรื่องไหนในชุมชนที่อยากจะสื่อสารไปถึงคนทั้งโลก”

ไม่รู้ว่าถามกว้างไปหรือเปล่า แต่นายบอนก็ถามไปแล้ว

”.... ที่อยากบอกมากที่สุดคือ เรื่องการเรียนของคนในชุมชนครับ อยากจะเขียนเล่าว่า ทำไมคนในยุคก่อนถึงสามารถเรียน เขียน อ่านได้ คิดเลขเป็น แค่ไปบวชเรียนในท้องถิ่น ไม่ได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัยต่างจังหวัด นอกจากบวชเรียนแล้ว ยังไปเรียนที่บ้านกับพ่อแม่พี่น้อง ไปเรียนพิเศษ ไปหาครูตามวิชาที่อยากเรียน ได้ประสบการณ์มากมาย เรียนแล้ว ความรู้ฝังแน่น จดจำได้นาน....

..แต่เมื่อเทียบกับคนในยุคนี้ เรียนมาไม่กี่ปี ลืมที่เรียนมาหมด หรือว่า มหาวิทยาลัย และโรงเรียนจัดหลักสูตรให้ทุกอย่าง แต่เป็นสิ่งที่ไม่อยากเรียน เรียนแล้วใช้ประโยชน์ไม่ค่อยได้ บางอย่างก็ไม่ตรงกับที่อยากเรียน.....

เรื่องการเรียนรู้ของผู้หญิง ก็น่าสนใจเช่นกัน ทำไมสาวๆยุคนี้ ทำกับข้าวไม่อร่อย เสน่ห์ปลายจวักไม่มี แต่ผู้หญิงยุคก่อนทำอาหารเก่ง แม่ใหญ่ แม่บ้าน ถ่ายทอดวิชาการทำอาหาร การถนอมอาหาร ทอผ้า ทอหูก การมัดหมี่ แต่สมัยนี้ ทำสิ่งเหล่านั้นไม่เป็นเลย ต้องไปหาเรียนในมหาวิทยาลัย แล้วคนยุคก่อน ทำไมทำเป็นล่ะ.....

หรือว่า มหาวิทยลัย ทำให้คนไทบ้าน ห่างไกลจากความรู้พื้นฐานเหล่านี้??”

”....นี่ล่ะครับที่ผมอยากจะเขียน พี่สอนผมหน่อยสิว่า จะเริ่มเขียนยังไง……”


5555 นายบอนก็ไม่รู้จะสอนยังไงเหมือนกัน เพราะพูดออกมาหมดแล้วนี่
ถ้าคนเราสามารถเขียนได้อย่างที่พูด เราคงจะมีบันทึกที่น่าอ่านเพิ่มมากขึ้น........

นี่คือบันทึกจากคนที่เขียนบันทึกไม่เก่งนะครับ แต่ว่า พูดได้ประเด็นที่น่าสนใจมากๆ

ท่าทางนายบอนจะต้องส่งไปเรียนกับ คุณ น.เมืองสรวง หรือถ้าเขียนไม่เป็น คงต้องให้มานั่งเล่าให้นายบอนฟังไปเรื่อยๆ .....
.... แล้วนายบอนจะบันทึกไว้ให้....