. สงคราม (โควิดเตือน) โลก #3
(กลอนอ่านอักษรสังวาส/กลอนอ่านปางคำ)
๏ ‘โควิด’ มา*คิดส้วง..ปวงมนุษย์โลกา
ให้ฮู้เมื่อ แนนำ............เมตตาธรรมกันไว้
บ่หันคีง ตะแคงข้าง......ไปคนละทางทิศ
ผินหน้า มองต่างเบื้อง..กึงกล้ามใส่กัน
๏ ใจลำ- เอียงมักได้...ตามเผ่าพันธุ์ผิว
จาแต่ คำเคืองขม........ขอดขอขูเข้ม
จนลุ สงครามข้า** ทังโลกาสองเทื่อ มาแล้ว
ขนแต่ อาวุธฮ้าย.........มาเมี้ยนหมู่คน
๏ ปัจจุสมัย แฮ่งฮ้าย....ผายแผ่อิทธิพล
เป็นแซงซุม ขุมทรัพย์...บ่อน้ำมันการค้า
การทหาร, ผันทุนเข้า...หงำงุมคุมครอบ
ผูกขาด ซุมซาติน้อย เป็นข้อยส่วยสมัย ใหม่แล้ว
๏ ซังใผ ไวสั่งสร้าง.....หลาวหอกทวนแทง
ขู่ยิง ขีปนาวุธ.............พิสัยไกลทายท้า
ปวงประซา เสียวย้าน พานภัยสงครามโลก
เทื่อใหม่ มามอดเมี้ยน มรณ์ถิ้มบ่เหลือ เค้าแล้ว
๏ จึ่งวันนี้ ‘โควิด’ไข้....คือดั่งมาเตือน
อาศัย โลกาภิวัฒน์.....ซัดลงภายพื้น
กำเนิด ในอูฮั้น...........ขจายไกลไปฮอด
คนใกล้ ไกลทั่วหล้า....ผวาย้านพิษภัย
๏ อาวุธ ไวรัสบึ้ม........บอมบ์ทั่วปฐพี
‘โคโรนา’ นำพิษ.........เศรษฐกิจเซล้ม
คนโลก วนฮนลี้...........มหันตภัยไปทั่ว
รวยและ จนเดือดฮ้อน..ฮอมเจ้งจ่อมจม
๏ ยุทธนา เทื่อนี้.......มีทุกข์มานำ หลายนอ
มีไวรัส เป็นอาวุธ........มนุษย์พานพาห์ย้าย
เศรษฐกิจ เป็นผู่แพ้.....คนจนเป็นผู่จ่อย
ความอดหิว ยากหยุ้ง แถมไว้ซู่ภาย โลกนอ
๏ นี้แม่น หลุมหล่มกว้าง ของยุคโลกา
จักสิ ไปทางใด............สะดุดคาเคืองข้อง
ปุนดั่ง สงครามซ้อม.....ภูมิปัญญามนุษย์
สิแก้ไข หวิดม้ม..การณ์กู้ดั่งใด คนแล้ว๚๛
บุญมา ภูเม็ง
1 เมษายน 2563
*คิด = สะกิด **ข้า = ฆ่า
(สาส์นลึบให้สูญ, นิตยสาร ทางอีศาน ฉบับ 97, พ.ค.63)
