GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

อย่างนี้ผมก็เรียกว่า การทำงาน

ถ้าจุดประสงค์สำคัญของงานที่ทำ ไม่ได้เน้นที่ตัวเอง แต่สนใจประโยชน์ผู้อื่น คือมองออกนอกตัวด้วยความเสียสละ .. งานก็จะยิ่งก้าวหน้าได้ง่าย

   3-4 วันมานี้ จู่ๆก็มีคนแปลกหน้า มา Contact  ผมทาง MSN ขณะที่ผมกำลังง่วนอยู่กับการจัดหมวดหมู่จดหมายในตู้ e-mail ที่ส่งมาจากนักศึกษา 5 หมู่เรียน ที่เรียนวิชา เทคโนโลยีสารสนเทศสำหรับครู ในภาคเรียนนี้  แขกแปลกหน้าที่เข้ามาทักผมเธอใช้ชื่อยาวๆ ว่า .. "[email protected]ดเล่าเท่ารักของแม่?"  ซึ่งต่อไปผมจะใช้แค่ "เด็กน้อยน่ารัก" เพื่อลดความรุงรังครับ  ส่วน นามกร ที่ผมใช้ในการสื่อทาง MSN นั้นคือ "เช่นนั้นเอง" และนี่คือบทสนทนาของเราในเวลาไม่กี่นาที ...

    เด็กน้อยน่ารัก :  เริ่มว่า ...
หวัดดีค่ะ อ. พิชิต งานยุ่งไหมคะ ธุรกิจ ไปได้สวยไหม

 เด็กน้อยน่ารัก :
หนูเอาเมล์มาจากเว็บค่ะ เห็น อ.เป็นคนเก่งเกี่ยวกับเว็บ  หน่ะ

เช่นนั้นเอง :
       พินิจ ครับ ไม่ใช่ พิชิต

เด็กน้อยน่ารัก :
ขอโทษ  มองผิดค่ะ

 เช่นนั้นเอง :
ไม่เป็นไร   เรียนอะไร อยู่ที่ไหนล่ะครับ

เด็กน้อยน่ารัก :
จบแล้วค่ะ ป.ตรี ปี 40  ทำงาน มน.

 เช่นนั้นเอง :
ทำงาน ? หรือ

เด็กน้อยน่ารัก :
อยู่ ส่วนงาน IT เป็น นัก วิชาการโสตฯ

เช่นนั้นเอง :   
ได้ mail มาจากไหนนะ ?

เด็กน้อยน่ารัก :
หนูสนใจ เรื่องเขียนเว็บ และ Photoshop ค่ะ เลยหาข้อมูลในเว็บ
บังเอิญเจอ เมล์ อ. ค่ะ  เลยเซฟไว้  ตอนนี้ไม่ได้เรื่องอะไรซักอย่าง  .. .. จบ แล้วค่ะ

เช่นนั้นเอง :
    ผมใช้ Web มาก .. ทำไม่เก่ง .. แต่เขียนอะไรไว้หลายที่ หลายเรื่อง

เด็กน้อยน่ารัก :
    ค่ะ เคยอ่าน 

เช่นนั้นเอง :
   ที่ไหนล่ะ

 เด็กน้อยน่ารัก :
     ในเว็บค่ะ  ... ( ผมว่าต้องใน GotoKnow แน่นอน แต่ไม่ได้ถามเธอ )

 เด็กน้อยน่ารัก :
   อยากทำเว็บ  แต่ก็ยังไม่ได้ลงมือเลยค่ะ อ.พอจะแนะนำได้ไหม ว่าเริ่มจากไหนก่อนดี ภาษาก็ไม่เก่งลืม ๆไปแล้วล่ะ

เช่นนั้นเอง :
  เรียนรู้ทีละน้อย   ฝึกสังเกตและปฏิบัติบ่อยๆ เดี๋ยวก็ดีเอง .. อย่าใจร้อน
   ควรเริ่มด้วยคำถามว่า เราจะะทำสิ่งนี้เพื่ออะไร  อย่างน้อยตอบให้ชัดเจนจริงๆสัก 2-3 ข้อ แล้วจึง หาความรู้เท่าที่จำเป็น อย่าโลภ .. เริ่มทำงานตามเป้าหมายโดยใช้ความรู้น้อยๆเหล่านั้นไปก่อน

เด็กน้อยน่ารัก :
      คือมันสับสน อันโน้นก็อยากได้ อันนี้ก็อยากได้  อันนี้ก็ยังไม่ได้ทำ  อันนั้นอีก  อันนี้ก็ยังไม่ได้  เริ่ม สับสน ทำก็ไม่เป็น  ไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง

เด็กน้อยน่ารัก :
คือเป็นคน อยากรู้  ใฝ่รู้ แต่ ขาดครู มาตลอดชีวิต  ไม่เข้าใจ  ไม่สามารถ หาคำตอบได้ ไม่มีที่ปรึกษา ในเรื่องที่เราอยากรู้  ถามผู้รู้เขาก็ไม่มีเวลาให้เรา   เกรงใจเขามาก ๆ

เช่นนั้นเอง :
   เมื่อเป้าหมายชัดเจน เราจะต้องรักการทำงานนั้นเป็นแน่ และจะมีเรื่องให้คิดให้ทำอย่างต่อเนื่อง ต่อไปจะพบเองว่ามีบางอย่างที่เรายังทำไม่ได้ ก็จะได้เรียนรู้ สิ่งจำเป็นต้องรู้ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ  ในที่สุดเราจะค่อยๆ เก่งโดยไม่รู้ตัว  และ เป็นการเก่งที่มีสาระ  คือได้งานที่เป็นประโยชน์ด้วย   ถ้าจุดประสงค์สำคัญของงานที่ทำ ไม่ได้เน้นที่ตัวเอง  แต่สนใจประโยชน์ผู้อื่น คือมองออกนอกตัวด้วยความเสียสละ .. งานก็จะยิ่งก้าวหน้าได้ง่าย พร้อมกับความรู้ความสามารถที่เพิ่มพูนขึ้นรื่อยๆครับ
 
เด็กน้อยน่ารัก :
ขอบคุณ ค่ะ สำหรับ คำแนะนำ ดี ๆ.

     .........  อย่างนี้ผมก็เรียกว่า การทำงาน ครับ !

  

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

หมายเลขบันทึก: 67735
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 12
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (12)

ครับ

ผมว่าอาจารย์กำลังแซวผมนะครับ

อาจารย์เรียกไปก็ได้ ว่าการทำงาน

แต่ทำงานอย่างไรให้ได้งาน นั้น น่าจะเป็นอีกเรื่องนะครับ

ที่ผมเขียนว่า งาน ผมเน้นตัวหลังครับ

ผมชอบแซวเพื่อนว่าชอบพูดว่าตัวเองมีผลงาน

ขอแถมหน่อยว่า มีลูกกี่คน

ตอบว่า ๒ คน

ผมถามว่า แล้วทำงานมาเท่าไหร่ จึงได้ผลงานเท่านี้ คิดประสิทธิภาพกี่ %

บางคนก็ตอบว่าไม่ถึง ๑%

พ่อผาย ปราชญ์แห่งบุรีรัมย์ เคยตอบว่า ต้องใช้ความพยายามถึงกว่า ๘๐๐ ครั้ง จึงได้ลูกคนแรกมา

คิดเป็น % แค่ประมาณ ๐.๑%

อันนี้ อย่า ซีเรียสนะครับ เทียบให้ดูเล่นๆ ว่างาน ผลงาน และการทำงาน มันต่างกันอย่างไรครับ

 

 

 

  ขอบคุณ ท่าน ดร. แสวง รวยสูงเนิน  มากครับที่ให้เกียรติมาเยี่ยม

  • เปล่าแซวนะครับ .. แค่คิดและเขียนต่อ เล่นๆ แต่ก็ยอมรับว่าเหตุอยู่ที่การไปอ่าน บันทึกนี้ ของท่านนั่นแหละ
  • ตกลงเป็นอันชัดเจน ว่า "การทำงาน" นั้นอย่างหนึ่ง นับเป็นการ "ก่อเหตุ" ส่วน "ผลงาน" นั้นเป็นอีกตัวหนึ่ง
  • "การทำงาน" มีหลายแบบ หลายระดับ บางอย่างต้องคิดให้หนักในเรื่อง "ประสิทธิภาพ" แต่บางอย่าง เช่นการเขียนบันทึก บางบันทึก รวมทั้งตัวอย่างเรื่อง พ่อผาย ไม่ต้องเน้น "ประสิทธิภาพ" หรือ "ผลงาน" เพราะ เพียงแค่การ "ก่อเหตุ" ก็ให้ความเพลิดเพลิน เจริญกาย-ใจ ดีอยู่ จึงยังเห็นคนทำงานแบบมักน้อย ลงทุนลงแรง "ก่อเหตุ" โดยไม่ต้องเล็งผลลัพธ์ อยู่ทั่วๆไป

พาดหัวบันทึกนี้ของอาจารย์พิมพ์ ตกไปเล่าครับ

ครูนงตาดีจังค่ะ อ่านจนมาถึงตรงที่ครูนงบอก แล้วถึงดึงกลับขึ้นไปดูว่า ง งูหายไปจริงๆ ไม่ยักกะเห็น ทั้งๆที่เป็นคน"ตาหาเรื่อง"อยู่เสมอ อย่างนี้ต้องชวนเข้าชมรม "ยาม" ด้วยคนแล้วค่ะ (ตอนนี้มีคุณขจิต เป็นหัวหน้าชมรมค่ะ โอ๋ตั้งให้เอง เจ้าตัวยังไม่รู้เรื่อง)
  • อย่านี้ 
  • กำลังมาบอกแต่ช้ากว่าพี่นงครับ
  • ผมยกตำแหน่งให้พี่โอ๋ครับ ขอเป็นผู้ช่วยครับ
  • ยิ้ม ยิ้ม

  ขอบคุณมากครับ

  • ครูนงเมืองคอน  สอนเด็กอยู่เมื่อ 2-3 วันนี่เองครับ เรื่องความละเอียดรอบคอบ  ก่อน Post อะไรต้องตรวจให้ดี ปล่อยผิดออกไป บ่อยๆ มากๆ สุดท้ายใครก็เห็นเป็นเราเป็นคนไม่รอบคอบ .. แล้วก็ถึงคิว "อิเหนาเป็นเอง" ขอบคุณมากครับ แก้ไขแล้วนะ
  • คุณ น้อง โอ๋-อโณ ... ความจริง พี่ - น้องก็ "ตาหาเรื่อง" พอกันแหละ .. แต่เขาเรียก หาเรื่องแบบสร้างสรรค์ ไม่มีโทษ หลายคนชอบครับ
  • คุณ น้องชาย นาย ขจิต ฝอยทอง  ... เอ .. ตำแหน่งจะให้ใครก่อนดีนะ ธรรมเนียมเขาว่า Lady First ! แต่บางคนก็ว่าบางเรื่องก็ต้อง Gentle man before !
  • สุดท้าย .. ยังไม่ให้ผ่านทั้งคู่ เพราะไม่เห็นแก้ให้ ครูนงเมืองคอน เลยนี่ หลุดรอดสายตาไปได้ไงนะ .. 
     
     " พาดหัวบันทึกนี้ของอาจารย์พิมพ์ ตกไปเล่าครับ "
         ครูนง คงแกล้งทำตัว หาย เพื่อทดสอบคุณสมบัติว่าที่ หัวหน้าชมรม

อาจารย์แฮนดี้แมน ครับ

                 แบบว่า.....ว่าแต่เขา อิเหนาเป็นเองจนได้อีกแล้วครับท่าน...5555...

โอ๊ย...ขาดคุณสมบัติกันหมดเลยนะคะ เป็น"อิเหนา"เอง เอ๊ย...อิเหนาเป็นเองกันทั้งนั้นเลย

แต่ว่าในความเห็นนี่คงต้องยกเว้นนะคะ เพราะพอ post ไปแล้วแก้เองไม่ได้ ถึงจะเห็นว่าผิดก็เถอะ แถมบางทียังไม่ทันเสร็จดี เผลอกด enter ก็ไปแล้วเหมือนกัน

ไว้เรามาขอทดสอบเป็น"ยามภาษา"กันใหม่นะคะ คุณขจิต และครูนง เริ่มจากบันทึกต่อๆไปของคุณพี่ Handy นี่แหละ ใครเจอที่ผิดก่อนกัน

  • แวะมา ก๊อก ก๊อก เยี่ยมค่ะ

ขี่จักรยาน วนมาดูอีกรอบครับ

  • ครูนง ครับ .. อันว่า ความแก่ ไม่เคยปรานีใคร .. นับวันยิ่งแข็ง ยิ่งตึง .. หมายถึง ตับ/หลัง และ หู นะครับ. .. ฝากบอกน้องๆ หลานๆด้วยครับว่า .. เป็นไปได้ อย่าแก่เลย  ไม่ดี
  • คุณน้อง โอ๋ .. ไม่ต้อง เอ๊ย หรอก เล่นเป็นอิเหนาได้ .. ตัดผมสั้นดู แมน อยู่แล้ว .. เล่นไม่ยาก
  • คุณ Bright Lily  เมื่อไหร่จะ upload รูปขึ้นแทน ดอกไม้เสียทีล่ะ .. แหม เคาะเบาจัง ตั้งแต่ 4 ทุ่มครึ่ง ไม่ได้ยินครับ รู้ก็เพราะมาเขียนบอกนี่แหละ .

  • อาจารย์ขา ดอกไม้เค้าสวยอยู่แล้ว คนอ่านก็ชินแล้วค่ะ
  • แต่บันทึกข้างในเนี่ย แต่ละตอนก็บังคับคนอ่านให้ดูรูปอยู่แล้วค่ะ  ปักกิ่งกี่ตอนกี่ตอนก็มีรูปค่ะ
  • อาจารย์ค่ะ อ่านแล้วประทับใจ คิดว่าปัจจุบันจะหาอาจารย์ที่มีจิตวิญญาณความเป็นครูไม่ได้แล้ว เพราะยุคสมัยเปลี่ยนไป
  • กำลังเหนื่อยกับเรื่องบางเรื่อง แต่อ่านแล้วทำให้ต้องสู้ค่ะ