ถ้าจุดประสงค์สำคัญของงานที่ทำ ไม่ได้เน้นที่ตัวเอง แต่สนใจประโยชน์ผู้อื่น คือมองออกนอกตัวด้วยความเสียสละ .. งานก็จะยิ่งก้าวหน้าได้ง่าย

   3-4 วันมานี้ จู่ๆก็มีคนแปลกหน้า มา Contact  ผมทาง MSN ขณะที่ผมกำลังง่วนอยู่กับการจัดหมวดหมู่จดหมายในตู้ e-mail ที่ส่งมาจากนักศึกษา 5 หมู่เรียน ที่เรียนวิชา เทคโนโลยีสารสนเทศสำหรับครู ในภาคเรียนนี้  แขกแปลกหน้าที่เข้ามาทักผมเธอใช้ชื่อยาวๆ ว่า .. "เด็กน้อยน่ารัก@รักอื่นใดเล่าเท่ารักของแม่?"  ซึ่งต่อไปผมจะใช้แค่ "เด็กน้อยน่ารัก" เพื่อลดความรุงรังครับ  ส่วน นามกร ที่ผมใช้ในการสื่อทาง MSN นั้นคือ "เช่นนั้นเอง" และนี่คือบทสนทนาของเราในเวลาไม่กี่นาที ...

    เด็กน้อยน่ารัก :  เริ่มว่า ...
หวัดดีค่ะ อ. พิชิต งานยุ่งไหมคะ ธุรกิจ ไปได้สวยไหม

 เด็กน้อยน่ารัก :
หนูเอาเมล์มาจากเว็บค่ะ เห็น อ.เป็นคนเก่งเกี่ยวกับเว็บ  หน่ะ

เช่นนั้นเอง :
       พินิจ ครับ ไม่ใช่ พิชิต

เด็กน้อยน่ารัก :
ขอโทษ  มองผิดค่ะ

 เช่นนั้นเอง :
ไม่เป็นไร   เรียนอะไร อยู่ที่ไหนล่ะครับ

เด็กน้อยน่ารัก :
จบแล้วค่ะ ป.ตรี ปี 40  ทำงาน มน.

 เช่นนั้นเอง :
ทำงาน ? หรือ

เด็กน้อยน่ารัก :
อยู่ ส่วนงาน IT เป็น นัก วิชาการโสตฯ

เช่นนั้นเอง :   
ได้ mail มาจากไหนนะ ?

เด็กน้อยน่ารัก :
หนูสนใจ เรื่องเขียนเว็บ และ Photoshop ค่ะ เลยหาข้อมูลในเว็บ
บังเอิญเจอ เมล์ อ. ค่ะ  เลยเซฟไว้  ตอนนี้ไม่ได้เรื่องอะไรซักอย่าง  .. .. จบ แล้วค่ะ

เช่นนั้นเอง :
    ผมใช้ Web มาก .. ทำไม่เก่ง .. แต่เขียนอะไรไว้หลายที่ หลายเรื่อง

เด็กน้อยน่ารัก :
    ค่ะ เคยอ่าน 

เช่นนั้นเอง :
   ที่ไหนล่ะ

 เด็กน้อยน่ารัก :
     ในเว็บค่ะ  ... ( ผมว่าต้องใน GotoKnow แน่นอน แต่ไม่ได้ถามเธอ )

 เด็กน้อยน่ารัก :
   อยากทำเว็บ  แต่ก็ยังไม่ได้ลงมือเลยค่ะ อ.พอจะแนะนำได้ไหม ว่าเริ่มจากไหนก่อนดี ภาษาก็ไม่เก่งลืม ๆไปแล้วล่ะ

เช่นนั้นเอง :
  เรียนรู้ทีละน้อย   ฝึกสังเกตและปฏิบัติบ่อยๆ เดี๋ยวก็ดีเอง .. อย่าใจร้อน
   ควรเริ่มด้วยคำถามว่า เราจะะทำสิ่งนี้เพื่ออะไร  อย่างน้อยตอบให้ชัดเจนจริงๆสัก 2-3 ข้อ แล้วจึง หาความรู้เท่าที่จำเป็น อย่าโลภ .. เริ่มทำงานตามเป้าหมายโดยใช้ความรู้น้อยๆเหล่านั้นไปก่อน

เด็กน้อยน่ารัก :
      คือมันสับสน อันโน้นก็อยากได้ อันนี้ก็อยากได้  อันนี้ก็ยังไม่ได้ทำ  อันนั้นอีก  อันนี้ก็ยังไม่ได้  เริ่ม สับสน ทำก็ไม่เป็น  ไม่เข้าใจอะไรสักอย่าง

เด็กน้อยน่ารัก :
คือเป็นคน อยากรู้  ใฝ่รู้ แต่ ขาดครู มาตลอดชีวิต  ไม่เข้าใจ  ไม่สามารถ หาคำตอบได้ ไม่มีที่ปรึกษา ในเรื่องที่เราอยากรู้  ถามผู้รู้เขาก็ไม่มีเวลาให้เรา   เกรงใจเขามาก ๆ

เช่นนั้นเอง :
   เมื่อเป้าหมายชัดเจน เราจะต้องรักการทำงานนั้นเป็นแน่ และจะมีเรื่องให้คิดให้ทำอย่างต่อเนื่อง ต่อไปจะพบเองว่ามีบางอย่างที่เรายังทำไม่ได้ ก็จะได้เรียนรู้ สิ่งจำเป็นต้องรู้ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ  ในที่สุดเราจะค่อยๆ เก่งโดยไม่รู้ตัว  และ เป็นการเก่งที่มีสาระ  คือได้งานที่เป็นประโยชน์ด้วย   ถ้าจุดประสงค์สำคัญของงานที่ทำ ไม่ได้เน้นที่ตัวเอง  แต่สนใจประโยชน์ผู้อื่น คือมองออกนอกตัวด้วยความเสียสละ .. งานก็จะยิ่งก้าวหน้าได้ง่าย พร้อมกับความรู้ความสามารถที่เพิ่มพูนขึ้นรื่อยๆครับ
 
เด็กน้อยน่ารัก :
ขอบคุณ ค่ะ สำหรับ คำแนะนำ ดี ๆ.

     .........  อย่างนี้ผมก็เรียกว่า การทำงาน ครับ !