กีฬาสีคณะแพทย์ปีนี้...เริ่มกันมาพักนึงแล้วค่ะ

ฉันไม่ได้ลงแข่งอะไรกับเขา...กลัวเด็กๆวิ่งชนแล้วล้มกระดูกหัก...กระดูกยิ่งบางอยู่...เขาว่า calcium น้อย...ต้องกินปลาเล็กปลาน้อยเยอะๆ...

ฉันเคยจะลงไปแข่ง..โยนโบว์ลิ่ง...ยกไหวน่า(ต้องมีคนสงสัยว่าฉันจะยกไหวหรื้อ...แน่ๆเลย)..เลือกลูกเล็กๆเท่าแตงโมขนาดลูกละ 30 บาทน่ะ ลูกละ 50 บาทไม่เอา..ไม่ไหว...เอาที่ปอนด์น้อยๆน่ะ.....

ยังไม่ทันแข่งเลย...เขาถามฉันว่า

คุณมาทำอะไร...

เอ้า..ไม่ให้แข่งก็ไม่แข่ง...ไม่รู้จักฉันซะแล้ว...สไตรท์ติดๆกันน่ะ..เคยเห็นไหม...คนที่โยนสไตรท์น่ะ...อยู่ติดๆกันกับฉัน...โยนอยู่เลนข้างๆฉันเนี่ย.....

ในห้องผ่าตัดคุยกันเรื่องเสื้อกีฬาสี....เขาแจกทุกปี...แต่เดิมแจกทุกคน....ตอนหลังประหยัดงบ...แจกแต่คนเข้าแข่งและกองเชียร์...

เราคุยกันว่า..เราอยู่สีอะไร

สีเดิม...สีเดิม.. ฉันก็ไม่รู้ว่าสีเดิมคือสีอะไร..เพราะฉันไม่ได้ไปหลายปี...พอแก่แล้ว...ซ่าส์ไม่ค่อยออก...

โอย...เบื่อสีเก่าจะแย่อยู่แล้ว...ได้แต่เสื้อสีเดิมๆ...น่าเบื่อ...

ไม่ต้องบ่น...ไม่ต้องบ่น...ปีนี้ไม่ได้เสื้อสีเก่าแน่นอน...แพทย์ผ่าตัดเป็นประธานสีพูดเอง

อ้าว....ก็ไหนว่าได้สีเก่า...อะไร...เพิ่งพูดอยู่เมื่อกี๊

ปีนี้เขาไม่แจกเสื้อ.....

หา...อะไรนะ...ไม่แจกเสื้อ..” scrub nurse แทบช็อค

ใช่…”

แจกแต่หมวก..ละซี๊ ” scrub nurse ถามอย่างมีหวังน้อยๆ...กึ่งประชด

ถูกต้อง...

เอ้า...ก็ปีนี้ปีเสื้อเหลือง...ก็แจกเสื้อเหลืองแล้วติดแถบสีเอาก็ด๊าย...”scrub nurse พูดประชดประชันเสียงดัง

ใช่ๆ...เขาสรุปว่า...ให้เอาเสื้อเหลืองที่แจกไปแล้ว....ติดแถบสี....แล้วแจกแต่หมวกสีคร๊าบบบ....แพทย์ผ่าตัดรีบพูดเสริม

อ้าว...สรุป..ไม่ได้เสื้อ...แถมให้ใส่เสื้อเก่า...ติดแถบสีเอา...จริงๆงะ..

ถูกต้อง..คร๊าบบบบ.

เลยได้แต่หมวก...เออ..ดี..ประหยัดดี” พูดประชด...ครั้งที่ 180

.....น้องยังดี...ยังได้หมวก...พี่ซี่....ยืนฟังตั้งนาน..ไม่ได้อะไรเลย....