จากบ้านนอกคอกนามาหาเรียน

ได้พากเพียรเรียนรู้ครูสั่งสอน

เป็นจัวน้อยวัดหัวนาป่าดงดอน

จากนครรอนแรมสู่กรุงไกล

ซอกหาวัดปฏิบัติพัฒนา

ได้เวลาเข้าพักพาอาศัย

อยู่ชานกรุงมุ่งเรียนรู้คู่กันไป

สุขอยู่ในร่มเงาพุทธธรรม

ได้ศึกษาธรรมะตรีโทเอก

ปลีกวิเวกรักษาจิตคิดถลำ

บ้างเผลอเลอลืมสติหลงลืมธรรม

ต้องน้อมนพุทธธรรมย้ำเตือนตน

เรียนรู้โลกทำงานเพื่อชีวิต

เสริมสร้างจิตบุญทานการกุศล

ทุกวันคืนคงท่องบ่นพุทธมนต์

อบรมตนมีคุณค่าราคาดี

บวชเป็นสงฆ์ดำรงศาสตร์สะอาดจิต

ประกอบกิจศาสนาพาสุขขี

เรียนรู้โลกรู้ธรรมรู้บาลี

ได้ดีกรีปริญญาออกหางาน

สอบบรรจุเป็นครูสอนมนุษย์

เสกบุรุษหญิงชายมหาศาล

รวยลูกศิษย์มากมายมาเนิ่นนาน

ใกล้ถึงกาลเกษียณแล้วแก้วตา..เอย.