"มิตรภาพของคำว่าเพื่อนที่ไม่เคยมีวันเลือนลาง"
        วันนี้ขอเล่าเรื่องถึงเพื่อนคนหนึ่ง ซึ่งตอนนี้ตัวเธอไม่อยู่แล้ว คงเหลือไว้แต่ความดีงามและทรงจำที่มีให้กัน ครั้งแรกเรา 2 คน ทำงานที่เดียวกัน รู้จักกันเพราะได้ทำงานร่วมกัน เขาเข้ามาทักเราว่าเราชื่ออะไร เราก็แนะนำชื่อเราไปและถามเขาไปว่า เธอล่ะชื่ออะไร เขาก็ตอบเรามาว่าชื่อ ออ จากที่ได้ร่วมงานกันในครั้งนั้นเราก็ได้รู้จักกันและคุยเล่นด้วยกันตลอด พอถึงตอนทานข้าวเที่ยงเราก็จะชวนกันไปทานข้าว ขับมอไซต์ไปด้วยกัน ซึ่งช่วงนั้นบอกเลยว่ามิตรภาพที่เพื่อนมีให้กันมันเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ตลอดระยะเวลา 3 ปี ที่ได้ทำงานร่วมกับเพื่อนออ เขาเป็นคนที่มองโลกสวย ซึ่งต่างจากเราซึ่งเป็นคนไม่ค่อยมองโลกสวยสักเท่าไหร่ เขาจะเป็นคนที่เราคบด้วยแล้วสบายใจ เป็นคนที่คอยช่วยเหลือเราตลอดแม้กระทั่งเรื่องส่วนตัว ซึ่งเรามองว่าการหาเพื่อนแบบนี้ หายากน๊ะ คนที่จะคอยห่วงเรา หวังดีกับเราโดยที่เขาไม่ต้องคิดอะไรมากมาย มีวันหนึ่งเราทำงานกลับบ้านช้า ก็ได้เขานี่แหละที่ช่วยงานเราจนสามารถทำงานนั้นเสร็จและก็ไปส่งเราที่บ้าน เขาเป็นอีกคนที่ชอบในเรื่องของธรรมะ ชอบปฏิบัติธรรม.............
         พอมาช่วงหนึ่งหลังจากที่เราย้ายที่ทำงาน เราก็ยังติดต่อกันตลอด มีวันหนึ่งเพื่อนออ โทรมาหาและบอกเราว่าจะแต่งงานแล้ว อรอย่าลืมมางานแต่งเรานะ เรานี่ดีใจมากเลยเพราะเพื่อนจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว หลังจากที่คุยกันวันนั้น เราก็ไม่ได้คุยกันอีก จนกระทั่งป้าที่ทำงานโทรมาหา ว่า อร เพื่อนอรชื่อ ออ ใช่ไหม เราก็บอกว่าใช่ค่ะ ตอนนั้นใจเราเริ่มใจไม่ดีแล้ว .......ป้าบอกว่า ทำใจดี ๆ นะ เพื่อนอรเสียชีวิตแล้ว เราได้ยินนั่งร้องไห้ใจแทบสลาย......เพราะเขาเป็นเพื่อนที่เรารักมาก ที่เราเอาเรื่องเพื่อนมาเล่าเพียงแค่อยากให้รู้ว่าเพื่อนคนนี้เขามีน้ำใจมาก เป็นเพื่อนที่ดีสำหรับเรา และถึงแม้ตัวเขาจะไม่อยู่ แต่เขาก็ยังอยู่ในความทรงจำเราตลอดไป................คิดถึงเสมอ เพื่อนออ