ผมค้นหนังสือต่วยตูนเก่าๆ เอามาอ่านใหม่เพื่อความผ่อนคลาย พบฉบับปักษ์หลัง พฤศจิกายน ๒๕๕๓ ที่ขึ้นปกรูปคุณวินทร์ เลียววาริณ และมีเรื่องที่คุณวินทร์ เขียน ชื่อ มารู้จักสถาปัตย์จุฬาฯ (รุ่นผม) บันทึกมุขควาย ๒๕๑๘ ที่ผมเคยเขียนบันทึกเล่าไว้ ที่นี่เรื่องการจัดการเรียนรู้แบบ สตูดิโอ โมเดล หรือ Project-Based Learning ว่าที่คณะสถาปัตย์จุฬาฯ จัดการเรียนการสอนแบบนี้มาตั้งแต่ก่อตั้ง
เอามาอ่านใหม่ทั้งข้อเขียนของคุณวินทร์ และบันทึกของผม หลังเขียนบันทึกนั้น ๙ ปีเต็ม มาถึงช่วงนี่วงการศึกษายิ่งให้ความสำคัญต่อการพัฒนาความสร้างสรรค์ยิ่งขึ้นไปอีก แต่วงการศึกษาไทยใช้ศิลปะช่วยน้อย ยิ่งอารมณ์ขันยิ่งไม่มีคนพูดถึงเลย
อารมณ์ขันใช้มากในศิลปะการแสดง และนิสิตคณะสถาปัตย์จุฬาฯ ก็ฝึกซ้อมอารมณ์ขันด้วยศิลปะการแสดงที่เป็นกิจกรรมนอกหลักสูตร ทำให้ผมคิดว่า ทุกโรงเรียนควรส่งเสริมให้นักเรียนมีชมรมศิลปะการแสดง ที่จัดแสดงละครที่มีมุขตลกด้วย เพื่อให้เด็กได้ฝึกความคิดสร้างสรรค์ เอามาเสนอไว้เผื่อมีคนเอาไปทำต่อ
วิจารณ์ พานิช
๑ ม.ค. ๖๓
