"ซื่อกินไม่หมด คดกินได้ไม่นาน" ใครไม่รู้ตัวเรานั้นแหละที่รู้

เมื่อคืนวันที่ 14 ธค.49  ได้นอนเฝ้าคุณพ่อซึ่งอายุ 86 ปี ท่านป่วยเจ็บน่าอกมานาน  (เส้นเลือดตีบ)  ทำบอลลูนไปแล้ว 2 เส้น   ก็ยังบ่นเจ็บน่าอกอยู่  ได้พูดคุ่ยกับคุณพ่อเกี่ยวกับความดีที่พ่อได้สร้างไว้  เช่นสร้างโบสถ์ที่วัดโชติการาม  สร้างพระประธาน สร้างโรงเรียน  สร้างถนนหนทาง  สร้างสถานีอนามัย หลายสิ่งหลายประการที่คุณพ่อได้เป็นผู้นำ (เป็นผู้ใหญ่บ้านตั้งแต่ยังหนุ่ม  แล้วก็เป็นกำนันตำบลบางไผ่ จนเกษียณอายุ 60 ปี) เป็นผู้บุกเบิกการสร้างถนนหนทาง สมัยท่านคึกฤทธิ์เป็นนายก  (โครงการเงินผัน)  ท่านเป็นคนดีมาก  ท่านเสียสละมาก และเป็นคนจริงจัง  รักษาสัจจะ  ใจดี มีเมตตา และท่านมีความซื่อสัตย์สุจริตมาก  ท่านสอนลูก ๆ เสมอ “ว่าซื่อกินไม่หมด คดกินได้ไม่นาน”  ใครไม่รู้ตัวเรานั้นแหละที่รู้   เป็นคำสอนที่ลูก ๆ ยึดเป็นหลักปฏิบัติ  ในขณะที่พูดคุยกับคุณพ่อ เรื่องความดี คุณพ่อจะมีรอยยิ้ม  สีหน้าที่เปี่ยมไปด้วยความสุข  หลังเลิกคุยก็จะเปิดวิทยุฟังรายการธรรมะจากวัดสังฆทาน คลื่น FM 89.5 จะเป็นรายการธรรมะตลอด 24 ชั่วโมง   และมีการสนทนาตอบปัญหาให้ญาติโยมด้วย   มีโยมผู้หญิงถามว่าอาชีพทนายความเค้ามาจ้างว่าความจากการทำผิดให้กลายเป็นถูก  โดยให้ข้อเสนอที่สูง  หากรับว่าความเรื่องแบบนี้จะเป็นบาปหรือไม่   เพราะเกรงว่าผู้ที่ถูกแต่ต้องมารับกรรมหรือได้รับความเสียหาย    ท่านอาจารย์สามารถตอบว่า  เรื่องความเป็นธรรม คุณธรรม  เรื่องนี้ต้องระวัง  หากเราไปช่วยคนผิด เท่ากับเราไปทำร้ายคนดี  เท่ากับเราได้ทำบาป  ทั้งผู้ว่าจ้างและผู้รับจ้าง   อาชีพที่ต้องให้ความยุติธรรม ต้องระมัดระวัง  และต้องสร้างความเป็นธรรมให้กับสังคม ประเทศชาติจะไปรอด