ผมขับรถออกจากโรงเรียนก็จวนจะมืดค่ำแล้ว อากาศสลัวมัวเหมือนพยับหมอกที่อยู่นอกรถดูจะเยียบเย็นในความรู้สึก แต่ในหัวใจของผมจริงๆแล้วอบอุ่นเหลือเกิน
วันนี้..ได้สอนพิเศษชั้น ป.๖ อย่างที่ได้ตั้งใจ ได้สอนการอ่านจับใจความ เตรียมการไว้เพื่อโอเน็ต เห็นเด็กตั้งใจเรียนรู้ครูก็พร้อมที่จะถ่ายทอดเสมอ
สิบโมง..คุณบุญชู ลิ่มอติบูลย์ โทรมา จะเข้ามาเยี่ยมเยือนโรงเรียนในช่วงบ่าย ผมจึงพอมีเวลารดน้ำแปลงผัก เลี้ยงไก่ เลี้ยงปลา และเปิดห้องสมุดเพื่อคอยคุณบุญชู
คุณบุญชูไม่ได้มาเยี่ยมเยือนโรงเรียนปีกว่าแล้ว..แต่ผมไม่เคยลืม..เพราะคำว่าบุญชูเหมือนจะจารึกอยู่ทั่วทั้งโรงเรียน เดินไปทางไหนมีแต่ร่องรอยคุณบุญชูอุปถัมป์ทั้งสิ้น
เริ่มตั้งแต่..ปี ๒๕๕๗..กับห้องสมุด”ลิ่มอติบูลย์” ห้องเรียนชั่วคราว ห้องน้ำห้องส้วมและศาลาพักร้อน ตลอดจนครูจ้างสอนอนุบาลก็ได้รับเงินค่าตอบแทนจากคุณบุญชู
บ่ายสองโมง รถเก๋งเลคซัสสีดำคันงามพาเจ้าของบริษัทผลิตบรรจุภัณฑ์ชั้นนำของประเทศมาจอดหน้าห้องพักครู...คุณบุญชูหนุ่มหล่อสูงสมาร์ทลงจากรถด้วยรอยยิ้ม
ผมหยิบยื่นกาแฟดำและน้ำเย็นเป็นการต้อนรับ จากนั้นก็สอบถามสารทุกข์สุขดิบและพูดคุยกันถึงกิจกรรมของโรงเรียน..คุณบุญชูให้ความเป็นห่วงเรื่องการยุบควบรวม
ผมจึงต้องอธิบายความเป็นมาและจะเป็นไปอย่างไร..คงไม่น่าเป็นห่วง เนื่องจากโรงเรียนมีความพร้อมทั้งสถานที่และบุคลากร ตอนนี้เหลือเพียงทำคุณภาพให้เกิดขึ้น
จึงต้องลงทุนลงแรง..เพิ่มเวลาเรียนรู้ในวันเสาร์ เพื่อพัฒนาศักยภาพผู้เรียน และตอบโจทย์โรงเรียนขนาดเล็กให้ได้ว่า..เราก็ได้พยายามทำดีที่สุดแล้ว..
คุณบุญชูยังเหมือนเดิม เดินชมแหล่งเรียนรู้จนทั่ว พูดคุยด้วยอัธยาศัยไมตรีอันดียิ่ง และชื่นชมความสะอาดของโรงเรียนอย่างที่เคย..และบอกว่าโรงเรียนเปลี่ยนไปมาก
ผมคิดว่าที่สะอาดและดูโล่งโปร่งตา เพราะลมหนาวที่รุนแรงช่วยพัดใบไม้หายไปหมด และความเปลี่ยนแปลงเกิดจากอาคารออมสิน มีสนามเด็กเล่นเพิ่มขึ้นมา..
ครั้งนี้..คุณบุญชูให้ความสนใจห้องเรียนอนุบาลและแก๊สชีวภาพเป็นพิเศษ ส่วนศาลาพักร้อนของครูและนักเรียน..ได้ขอถ่ายภาพไว้และบอกผมว่าไม่ต้องมีชื่อบุญชูก็ได้
ผมพาไปเยี่ยมชมห้องสมุด..แหล่งเรียนรู้ที่มีคุณค่าสูงสุด จุดประกายให้คุณบุญชูไม่เคยทอดทิ้งบ้านหนองผือตลอดมา และวันนี้คุณบุญชูบริจาคหนังสือสำหรับเด็กหลายเล่ม
หลังจากถ่ายรูปเป็นที่ระลึกแล้ว..คุณบุญชูตั้งข้อสังเกตว่า.มากี่ครั้ง.โรงเรียนก็ยังยึดมั่นอยู่ในหลักการปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง และคิดว่าโรงเรียนมาถูกทางแล้ว
คุณบุญชูแนะนำว่า..พอเพียงได้ แต่อย่าหยุดพัฒนา ทั้งตนเองและองค์กร แต่ละคนอาจพอเพียงไม่เท่ากัน คิดต่างกันได้ตามบริบทและฐานะ ที่สำคัญอย่าทิ้งความมุ่งมั่น
อาจต้องฝันและทะเยอทะยาน กระตือรือร้นในงานเพื่อสร้างพลังให้ก้าวไป พร้อมที่จะปรับตัวและกล้าพอที่จะเปลี่ยนแปลง
คุณบุญชูให้ผมดูภาพในกูเกิล ปลาสองตัวในขวดโหลสองใบ ปลาตัวแรกนึกถึงสระน้ำที่กว้างใหญ่ แต่ปลาอีกตัวหนึ่งกลับคิดถึงทะเลและมหาสมุทร ใหญ่กว่าสระมากมาย
แสดงให้เห็นว่า..ความคิดจิตใจเป็นสิ่งที่สำคัญสูงสุด ความคิดสามารถทำให้ชีวิตเปลี่ยนได้ พูดถึงตรงนี้คุณบุญชูอธิบายเสริมเกี่ยวกับสมองเด็กที่ผู้เชี่ยวชาญเน้นย้ำเสมอ
อายุ ๘ – ๑๐ ปี..สอนอะไรได้ทุกอย่าง เรียนรู้ได้อย่างเต็มที่ สมองมีช่องว่างที่กำลังรอเชื่อมต่อและแตกแยกเซลล์ที่มีคุณค่าต่อสมอง ครูต้องสร้างกิจกรรมการเรียนรู้ให้เด็กคิด วิเคราะห์และสร้างสรรค์..ความสนใจและศักยภาพของเด็กเสริมต่อได้จากจุดนี้
จึงเป็นสองชั่วโมงครึ่งที่ผมได้ความรู้จากคุณบุญชู เหมือนผมได้เรียนพิเศษวันเสาร์กับเถ้าแก่และนักปราชญ์ตัวจริง ที่อ่อนน้อมถ่อมตนเหลือเกิน
การพูดคุยอย่างเพลิดเพลินต้องจบลง เมื่อคุณบุญชูส่งเช็คเงินให้ผม ๑ ใบ ผมเห็นชื่อธนาคารกสิกรไทยวงเงิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท ผมนำไปใส่ซองเพื่อให้คุณบุญชูส่งมอบแล้วถ่ายภาพ..
“สู้ สู้..นะครับ..ทำงานให้เต็มที่ ผมเป็นกำลังใจให้อาจารย์นะครับ” คือคำพูดทิ้งท้ายของคุณบุญชู ผมปิดประตูหน้าต่าง ขับรถออกจากโรงเรียน พอถึงบ้านก็มืดค่ำพอดี อากาศคืนนี้หนาวเหลือเกิน แต่ความรู้สึกในหัวใจของผมอบอุ่นมาก....
กราบขอบพระคุณมากครับ..คุณบุญชู
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๗ ธันวาคม ๒๕๖๒
