การลืมตาขึ้นมาดูโลกใบนี้ในแต่ละครั้งแต่ละวันนั้นมันสุดแสนวิเศษตรงที่เรายังมีลมหายใจอยู่ เรายังคงรับรู้เรื่องราวความเป็นไปต่าง ๆ ด้วยทางชีวิตของคนเรานั้นคงไม่ต่างกันมากนัก เพราะทุกคนล้วนมีการเดินทางด้วยกันทั้งนั้น
เมื่อเกิดมาแล้วก็มีพ่อแม่ผู้มีพระคุณเป็นผู้จ่ายค่าตั๋วเดินทางให้เรา เมื่อเรายังเล็ก ๆ บางครั้งท่านทั้งสองก็ร่วมดูแลเดินทางไปกับเราด้วย ในทุกที่ทุกแห่งและแล้วอยู่มาไม่นานท่านก็ลงข้างทางจากเราไปไกลแสนไกล แม้ระหว่างเส้นทางที่เรากำลังไปอยู่ก็มีผู้คนมากหน้าหลายตาต่างร่วมเดินทางโดยสารทั้งในเรือ ในรถหรือในเครื่องบิน เมื่อถึงสถานีแล้วบางคนก็ลงไปบางคนยังคงเดินทางต่อไป
ผู้คนเหล่านั้นพวกเขาไปไหนกันนะ บางคนก็รู้จักเรามาคุยกันเป็นเพื่อนร่วมทางไปด้วยกัน มีความสุข ความทุกข์ รัก เศร้า เสียใจ หัวเราะ เฉย ๆ มีทักทาย โบกมืออำลากันบ้าง บางคนเห็นเพียงแวบ ๆ ก็ลงจากรถขบวนนั้นไปแล้วโดยไม่รู้จัก ไม่เคยได้คุยกัน ไม่ได้อำลากัน สำหรับตัวเราเองก็ยังไม่รู้ว่าจะลงจากไปตรงสถานีไหน แต่ตอนนี้เรากำลังเดินทางไปอยู่นั้นแล.
ข้อคิดอยากถามคือ...
1.ขณะเราเดินทางไปอยู่จะทำตนอย่างไร..?
2.ความสัมพันธ์กับเพื่อนร่วมทาง ( ทิศ 6 )เราจะทำอย่างไร..?
3.ทางชีวิตเราท้ายที่สุดแล้วโดดเดี่ยวเดียวดายใช่หรือไม่..?
