เคยได้ยินพ่อครูบาสุทธินันท์เปรยว่า  "สอนนักเรียนว่ายากแล้ว สอนครูยิ่งยากกว่า" 

         ในฐานะที่เป็นครูก็ยอมรับได้ในบางเรื่อง เพราะโดยทั่วไปนั้นคนที่ได้ชื่อว่าเป็นครู จะเป็นบุคคลที่ได้รับการยอมรับว่าเป็นคนมีความรู้ จนบางครั้งทำให้คุณครูบางคนหลงตัวเองว่ารู้มาก เก่งมาก จนไม่ยอมที่จะเรียนรู้สิ่งใหม่ ๆ หรือไม่ยอมที่จะเปลี่ยนแปลงตัวเอง   จึงได้แต่หวังค่ะว่าให้มีครูประเภทนี้น้อย ๆ หน่อย  ไม่งั้นจะพลอยทำให้ลูกศิษย์ตามดำ ๆ ของเราทั้งหลาย  ความรู้จะหดหายเหมือนหางลูกออด กลายเป็นพวกความรู้เท่าหางอึ่ง 

        แต่ในวันนี้เป็นนิมิตหมายอันดีที่มีคุณครูที่น่ารักจากกลุ่มเม็กดำ อำเภอพยัคฆภูมิพิสัย จังหวัดมหาสารคาม  ที่มีความเป็นนักเรียนเต็มตัว เพราะต้องการเรียนรู้จริง ๆ เกี่ยวกับเรื่องบล็อก  ถึงแม้จะจะไม่พร้อมด้วยประการทั้งปวงทั้งระบบอินเทอร์เน็ต คอมพิวเตอร์โน๊ตบุค ที่มีไม่กี่เครื่องทั้งของทีมวิทยากรและของทีมนักเรียน  แต่ทุกคนเรียนรู้ด้วยความสุข ถือโน๊ตบุคและโทรศัพท์ที่สุดแสนจะทันสมัยเท่าที่มีในวันนี้ของอาจารย์แสวงวิ่งตามหาคลื่นทั่วสวนป่า นี่แค่ความพยายามเบื้องต้น  เมื่อหาคลื่นเจอ ก็ลุยสมัครสมาชิกกั้นตั้งทีละคน ช้าบ้างเร็วบ้างตามความถนัด  และความสำเร็จก็มาถึงเกือบ 19.00 น. เหล่านักเรียนรุ่นใหญ่จึงยอมกลับบ้านท่ามกลางความเสียดายที่เวลามีน้อย

         การอบรมในวันนี้จึงแสดงให้เห็นถึงความตั้งใจของครู ตั้งใจเรียนรู้ และรู้ว่าสอนครูไม่ได้สอนยากเลย ถ้าครูมีความอยากรู้อยากเรียนด้วยใจจริง ๆ  โดยไม่ถูกบังคับ การเรียนรู้จะมีความสุข และสุขใจที่จะร่วมสร้างสังคมแห่งการเรียนรู้และสรรสร้างอนาคตที่ดีแก่ลูกศิษย์ต่อไปในอนาคต

นักศึกษายังเรียนเพิ่ม

        เมื่อเห็นความตั้งใจเรียนดังกล่าว จึงได้แต่หวังว่าน่าจะมีการอบรมอีกหลายรอบ ๆ เพราะ gotoknow เราก้าวไกลไปเรื่อย ๆ  เดี่ยวจะตามไม่ทัน