พี่ทิด

เมื่อปลายปีสามเก้าเราอกหัก

เพราะไปรักไปหลงไปสงสาร

ตาบอดหวังชื่นชมอยู่นมนาน

ซื้อผ่อนบ้านหลังใหญ่อยู่ใกล้กรุง

บ้านปลูกเสร็จถึงคราวจะเข้าอยู่

อือ…เสร็จกูใครใครไม่มายุ่ง

ถึงคราวได้ดอมดมกลิ่นหอมฟุ้ง

จะพยุงรักไว้ให้นานนาน

แต่เจ้าหล่อนรวนเรเล่ห์เหลี่ยมร้าย

กลับพาชายเคียงคู่มาอยู่บ้าน

เราลูกศิษย์ตถาคต…อดรับทาน

เมื่อมีมารมาผจญต้องร่นลา

มาพบรักอีกทีต้นปีใหม่

แผลเก่าได้ฟูมฟักคอยรักษา

ความวุ่นวายต่างต่างเริ่มสร่างซา

ก็ตั้งหน้าทำงานควานหาเงิน

กะไปขอยุพินสิ้นวสันต์

ไปหมายหมั้นกันไว้ไม่ขวยเขิน

วสันต์สุดฉุดสาวเข้าหอเพลิน

ไม่นานเกินที่จัก…รักต้องรอ

เงินบาทลดรสรักชักเริ่มกร่อย

ทิดหน้าห้อยคอยเฝ้าเข้าเรือนหอ

อนิจจัง อนัตตา น้ำตาคลอ

ทิดไปขอบวชพลัน…พอกันที

ผู้ประพันธ์ - เพียงพอ พอเอื้อง

ธันวาคม พ.ศ.2540

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน กรุกลอน...ร้อยกรองชีวิต

คำสำคัญ (Tags)#บทกวี#poem#ร้อยกรอง

หมายเลขบันทึก: 67139, เขียน: 14 Dec 2006 @ 10:40, แก้ไข, 11 Feb 2012 @ 16:43, สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, อ่าน: คลิก
บันทึกล่าสุด


ความเห็น (0)