ย้อนไปเมื่อสมัยที่ดิฉันเรียนอยู่มัธยมศึกษาและบ้านเราอยู่ด้วยกัน4คน มีพ่อ แม่ น้องและดิฉัน ในคืนวันนั่นฝนตกหนักอยู่พอประมาณ เรานั่งดูทีวีพูดคุยกันอย่างสนุกสนานเฮฮา แต่เมื่อเวลาผ่านไปได้สักพักฝนที่ตกหนักเริ่มเบาลงแล้วค่อยๆหยุด เป็นปกติอยู่แล้วที่ดิฉันจะออกมาเล่นโทรศัพท์นอกบ้านในตอนนั้นดิฉันใช้โทรศัพท์แบบปุ่มกดที่เล่นเฟสได้ ดิฉันก็งงอยู่ว่าถ้าเล่นในบ้านจะเล่นไม่ได้เพราะบางทีไม่มีสัญญาณโทรศัพท์หรือบางทีสัญญาณโทรศัพท์ก็อ่อนมากแทบจะเล่นเฟสไม่ได้ดิฉันเลยต้องออกมาเล่นนอกบ้านในทุกๆคืน

ในคืนวันนั่นดิฉันหยิบโทรศัพท์ด้านซ้ายแล้วเดินออกมาข้างนอกบ้านไม่ใส่รองเท้ามือด้านขวาไปกดเปิดสวิตซ์ไฟหลอดตะเกียบที่อยู่ติดกับหลังคาสังกะสี ดิฉันได้ใช้นิ้วโป้งกดลงไปปุ๊ปไฟดูดมือดิฉัน เหมือนสั่นไปทั้งตัวตาลายมองไม่ค่อยเห็นเพราะมืดดิฉันก็ได้เรียกคำว่า พ่อสองครั้งซึ่งพ่ออยู่ในบ้านก็ได้ยินไม่ชัด น้องดิฉันเดินมาหน้าประตูพอดีและเห็นดิฉันจึงรีบบอกพ่อแล้วพ่อก็รีบออกมาตีมือออกดิฉันก็ล้มลงไปกับพื้นดิฉันเปื้อนไปด้วยดินตอนล้มแม่ก็รีบเอาดิฉันเข้าบ้าน ดิฉันปวดขาตั้งแต่เท้าจนเกือบถึงเข่าและมีอาการเมื้อยล้าไปทั้งตัวพ่อกับแม่ดิฉันเป็นห่วงมากๆแม่ก็คอยนวดขาให้ดิฉันในใจตอนนั้นคือกลัวแล้วสั่นมาก แต่พ่อมาช่วยไว้ได้ทัน พ่อบอกว่าตอนไปตีมือดิฉันออกพ่อก็รู้สึกเหมือนโดนดูดเหมือนกันแต่แปปเดียว วันนั้นพ่อรีบออกไปซื้อของกินในเวลาที่ดึกแล้วเพราะคิดว่าอยากให้ลูกมีแรง เพราะดิฉันมีอาการเมื้อยมากเลยไปซื้อมาให้กินและถามไถ่อาการ

การโดนไฟดูดในครั้งนี้ทำให้ดิฉันกลัวและไม่ชอบไฟเลยหลังจากนั้นก็มีอยู่บ้างโดนไฟดูดแต่ไม่แรงเท่าครั้งนี้ เวลาโดนไฟดูดดิฉันจะตกใจและใจสั่นมาก ไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้กลัวมาก ดิฉันขอขอบคุณพ่อที่ช่วยชีวิตดิฉันในวันนั้น ทุกวันนี้รอยที่โดนดูดยังมีอยู่บนนิ้วโป้งด้านขวาเนื้อตรงนั้นจะแข็งๆเป็นวงกลม ดิฉันเลยอยากมาเล่าความทรงจำที่ไม่ลืมของดิฉันครั้งนี้ค่ะ