GotoKnow
  • เข้าระบบ
  • สมัครสมาชิก
  • แผงจัดการ
  • ออกจากระบบ
GotoKnow

การณ์...เวลาเปลี่ยนไปเร็วจริงๆ (2)

"ผมคิดว่าทุกคนคงมีต้นไม้ที่บ้านกันทุกคน"
จากที่ผมรู้สึกเบื่อกับสภาพแวดล้อมที่ผ่านมา บวกกับสภาพอากาศที่หนาวเย็นทำให้ผมนึกถึงบ้านที่ต่างจังหวัด และก็เลยไปถึงบุคคลที่สำคัญในชีวิตของผมที่ท่านพักอาศัยอยู่ที่นั้น แน่นอนครับปีใหม่นี้ผมจะต้องกลับบ้านที่เหนือแน่นอน เพื่อเติมพลังให้กับชีวิตอีกครั้งต้อนรับปีใหม่ ผมจึงนึกถึงบทความเรื่องหนึ่งที่ผมได้หนังสืเล่มนี้จากเพื่อนเมื่อ 2 ปีที่แล้ว ของสำนักพิมพ์ดอกหญ้ากรุ๊ป ชื่อหนังสือ "เรื่องดีๆมีไว้แบ่งปัน" ที่ผมนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาเพราะอยากให้เพื่อนมนุษย์ทุกคนระลึกถึงบุคคลที่สำคัญที่สุดในชีวิต และถ้าไม่มีกิจกรรมใดทำช่วงปีใหม่ก็กลับไปหาพวกท่านกันบ้างนะครับ ก็ขอเริ่มเรื่อง "ต้นแอปเปิลกับเด็กน้อย" กันเลยนะครับ นานมาแล้ว มีต้นแอปเปิลใหญ่อยู่ต้นหนึ่งและก็มีเด็กผู้ชายตัวเล็กๆคนนึงชอบเข้ามาอยู่ใกล้ๆและเล่นรอบๆต้นไม้นี้ทุกๆวันเขาปีนขึ้นไปบนยอดของต้นไม้ และกินผลแอปเปิล และก็นอนหลับไปภายใต้ร่มเงาของต้นแอปเปิล เขารักต้นไม้และต้นไม่ก็รักเขา เวลาผ่านไป เด็กน้อยโตขึ้นและเขาไม่มาวิ่งเล่น รอบๆต้นไม้ทุกวันอีกแล้ว วันหนึ่งเด็กน้อยกลับมาหาต้นไม้ เด็กน้อยดูเศร้า "มาหาฉันและมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม "ฉันไม่ใช่เด็กเล็กๆแล้วนะ ฉันไม่อยากเล่นรอบๆต้นไม้อีกแล้ว ฉันต้อองการของเล่น ฉันอยากได้เงินไปซื้อของเล่น" เด็กน้อยตอบ "แต่ฉันไม่มีเงินจะให้....เก็บลูกแอปเปิลของฉันไปขายสิ เพื่อเอาเงินไปซื้อของเล่น" ต้นไม้ตอบ เด็กน้อยตื่นเต้นมาก เขาเก็บลูกแอปเปิลไปหมด และจากไปอย่างมีความสุข.... หลังจากเขาเก็บแอปเปิลไปหมดแล้ว เขาไม่กลับมาหาต้นไม้อีกเลย ต้นไม้ดูเศร้า...วันหนึ่ง เด็กน้อยกลับมา เขาดูโตขึ้น ต้นไม้รู้สึกตื่นเต้นมาก "มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม "ฉันไม่มีเวลามาเล่นหรอก ฉันมีครอบครัวแล้วฉันต้องทำงานเพื่อครอบครัวของฉันเอง เราต้องการบ้าน ช่วยฉันได้ไหม" "แต่ฉันไม่มีบ้าน...ตัดกิ่งก้านของฉันไปสิ..เอาไปสร้างบ้าน" ดังนั้น เด็กน้อยตัดกิ่งก้นทั้งหมดของต้นไม้ไปและจากไปอย่างมีความสุข อีกครั้งที่ต้นไม้ถูกทิ้งให้เดียวดายและเศร้า... วันหนึ่งในฤดูร้อน เด็กน้อยกลับมาต้นไม้ดีใจมาก "มาหาฉัน และมาเล่นกับฉันเหรอ" ต้นไม้ถาม "เปล่า ฉันรู้สึกผิดหวังกับชีวิต และเริ่มแก่ขึ้น ฉันอยากแล่นเรือไปพักผ่อนไกลๆให้เรือฉัน ได้ไหม" "ใช้ลำต้นของฉันได้ เอาไปสร้างเรือ เพื่อหนูจะได้แล่นเรือไปและมีความสุข"ต้นไม้ตอบ ดังนั้นเด็กน้อยตัดลำต้นของต้นไม้ไปสร้างเรือ เขาล่องเรือไปและไม่เคยกลับมาอีกเลย หลายปีผ่านไป ในที่สุดเด็กน้อยก็กลับมา "ฉันเสียใจ เด็กน้อย ฉันไม่เหลืออะไรจะให้อีกแล้ว ไม่มีผลแอปเปิลให้.." "ฉันไม่มีฟันจะกินแล้ว" "ฉันไม่มีลำต้นให้ปีนแล้ว" "ฉันปีนไม่ไหวแล้ว ฉันแก่แล้ว" เด็กน้อยตอบ "ฉันไม่มีอะไรเหลือให้อีกแล้ว สิ่งเดียวที่เหลือ มีเพียงรากที่กำลังจะตาย" "ตอนนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แค่อยากได้ที่พักพิง ฉันเหนื่อยมาหลายปีแล้ว" "รากของต้นแก่ๆจะเป็นที่พักพิงของหนูได้...มาสินั่งลงข้างๆๆฉัน...หลับให้สบาย......" เด็กน้อยนั่งลงข้างๆต้นไม้ดีใจ ยิ้ม..และน้ำตาไหล...... นี่เป็นเรื่องสำหรับทุกๆๆคน ต้นไม้ในเรื่องคือพ่อแม่เมื่อเราเป็นเด็กตัวเล็กๆเรารักที่จะเล่นกับพ่อและแม่...เมื่อเราโตขึ้นเราทอดทิ้งพ่อและแม่ และกลับมาหาท่านเมื่อเราต้องการบางสิ่งบางอย่างหรือเมื่อเรามีปัญหา ไม่ว่าอย่างไร พ่อและแม่ของเราก็จะอยู่และให้ทุกสิ่งทุกอย่างที่ท่านทำได้ หวังเพียงเรามีความสุข คุณอาจจะคิดว่า "เด็กน้อย" ในเรื่องนี้โหดร้าย แต่นั้นคือความจริงที่สะท้อนให้เห็นภาพว่าพวกเราทำกับท่านอย่างไร "...แล้วต้นไม้ของคุณล่ะ...เด็กน้อย....???? " เมื่อผมอ่านจบแล้วผมสัญญากับตนเองเลยครับว่าจะดูแลต้นไม้ของผมให้ดีที่สุดตราบช่วงชีวิตที่ผมมี

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย 

คำสำคัญ (keywords): คิดถึงบ้าน
หมายเลขบันทึก: 66520
เขียน:
แก้ไข:
ความเห็น: 3
อ่าน:
สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ

ความเห็น (3)

ขอประทับใจด้วยคนค่ะ

  • อ่านแล้วคิดถึงพระคุณของ "พ่อกับแม่" มากๆ เลย นะคะ ท่านเป็นผู้ให้เหนือการให้ทั้งปวงจริงๆ
  • ขอบคุณธนูที่นำมาเล่าสู่กันฟังด้วยค่ะ
ดีใจครับที่ผอ.และพี่มอม คอยติดตามบทความเสมอ ทีมงานซ่อมบำรุงรู้สึกประทับใจและมีขวัญกำลังใจในการปฏิบัติงานมากครับ ขอบพระคุณครับ