??ความประทับใจเล็กๆ??


   ดิฉันประทับใจ "โรงเรียนบ้านละอุบ"ที่ดิฉันได้มาสังเก็ตการสอนของคุณครู ในเทอมที่แล้ว และเป็นวันสุดท้ายในการสังเกตอีกด้วย ดิฉันรู้สึกใจหายเหมือนกัน? ดิฉันรู้สึกว่า ดิฉันผูกพันกับ “โรงเรียนบ้านละอุบ” ซะแล้ว หลังจากที่เลิกเรียนไปแล้วดิฉันกับเพื่อน ๆ ก็กลับมายังบ้านพัก หรือ บ้านของปู่ย่า?? เพื่อนนั่นแหละ วันนั้นแม่ของเพื่อนบอกดิฉันกับเพื่อนอีกคนว่า วันนี้ไม่ต้องทำกับข้าวนะ เพราะวันนี้ น้าจะทำ “สะเบื๊อะ” ให้ทาน    “สะเบื๊อะ” เป็นอาหารขึ้นชื่อของชนเผ่าละว้า ถ้าเป็นของกะเหรี่ยงก็จะเป็น “ข้าวเบอะ” “สะเบื๊อะ”อร่อยมากคล้าย ๆ กับยำแหนม ยำหมู แต่รสชาติจะเด็ดกว่า ยำแหนมกับยำหมู ต้องบอกว่าอร่อยที่สุด เคยกินอยู่ครั้งหนึ่ง ระหว่างที่รอน้าทำ “สะเบื๊อะ” ??ให้กินดิฉันกับเพื่อนอีกคนก็ไปซื้อน้ำตาลกับกะทิ สำหรับทำขนมหวาน เพราะดิฉันกับเพื่อนตั้งใจทำให้ คุณปู่คุณย่า แล้วก็น้า ๆ กินกัน เพราะ ไม่มีอะไรจะให้พวกท่าน ตอบแทนน้ำใจที่พวกทานได้ให้ที่พัก อาหารการกิน ก็ดูแลดิฉันกับเพื่อนอย่างดี เท่าที่พวกท่านจะทำได้ อีกอย่างพวกท่านดีกับ ดิฉันและเพื่อนมาก ดิฉันซาบซึ้งมากเลย หลังจากที่ดิฉันกับเพื่อน ไปซื้ออุปกรณ์ สำหรับทำขนมเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็มาหั่นฟักทองเป็นชิ้น ๆ เตรียมขึ้นเตา ส่วนดิฉันก็ต้มน้ำใบเตยรอ ดิฉันไมเคยรู้เลยว่า ขั้นตอนในการทำ “ขนมฟักทอง” ให้กรอบนั้น มีขั้นตอนที่ยุ่งยาก หลายขั้นตอน ไม่ว่าจะเป็นการทำให้น้ำปูนตกตะกอน การนำน้ำปูนขาวมาแช่ หลายขั้นตอนมาก พวกเรายังทำไม่ทันเสร็จดี น้า ๆ ก็เรียกพวกเราไปทานข้าวที่บ้าน ปู่กับย่า มาทาน “สะเบื๊อะ” ตองบอกว่า “สะเบื๊อะ” ที่น้า ๆ ทำให้กินอร่อยมาก อร่อยกว่าที่เคยกินอีก คูณปู่คุณย่าก็บอกให้ดิฉันกินเยอะ ๆ ไม่ต้องอายดิฉันรู้สึกว่า ตัวของดิฉันเองเลือกถูกแล้วที่มาสังเกตการเรียนการสอนที่บ้านละอุบ ได้เรียนรู้อะไรหลาย ๆ อย่างไม่ว่าจะเป็นประเพณี วัฒนธรรมการแต่งกายชุดประจำเผ่า รู้สึกว่าตัวเองโชคดีมาก ๆ ที่ได้พบเจอกับคนที่ดีกับดิฉัน ระหว่างที่ได้รับประทานอาหารร่วมกัน ก็ได้ฟังเรื่องราวต่าง ๆ มากมายและท่านยังบอกดิฉันกับเพื่อนว่า ถ้าหลานไปแล้วปู่กับย่าคงคิดถึงมากเลย เพราะนาน ๆ ครั้งจะมีแขกมาเยี่ยมบ้าน คงไม่ใช่แค่ปู่กับย่าที่คิดถึงดิฉันและเพื่อน ก็คงคิดถึงปู่กับย่า น้า ๆ หมู่บ้านละอุบ และโรงเรียนละอุบไม่ต่างกัน ????????