ความรู้สึกแรกเมื่อผมนอนบนเกาะกลางทะเล

                ชีวิตคนเราขึ้นอยู่กับความไม่แน่นอน  แต่ที่แน่นอนทุกคนต้องนอนแน่   ชีวิตคนเราเลือกเกิดไม่ได้แต่เลือกที่อยู่ได้  ช่วงวัยเด็กผมอยู่ในถิ่นที่ราบสูงเป็นชาวนา  ทานข้าวเหนียว  อยู่ในลุ่มลำน้ำโขงขอบเขตเมืองนครพนม 

พอโตเป็นวัยรุ่นได้ไออุ่นบ่มเพาะความรู้ในกรุงเทพ ฯ  เมืองฟ้าอมรมีข้าวจ้าว  ข้าวก้นบาตรยาไส้ ดำรงชีพเลี้ยงอัตภาพให้ดำเนินไป

                ช่วงเรียน ป. ตรี  แรก ๆเดินทางสายมนุษยศาสตร์  เน้นภาษาอังกฤษ  มุ่งไปสายความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ  ทางการทูต  แต่เจอเกลอร่วมเรียนเขาเป็นประธานนักศึกษา  มีอำนาจต่อรองกับผู้บริหาร  เขาเปลี่ยนชื่อผมมาอยู่กลุ่มรัฐศาสตร์เหมือนเขาเนื่องเขาชอบการเมือง 

และในวันใกล้วันเกิดเพื่อนคนนี้  เขาชวนล่องใต้กลับบ้านที่หาดเฉวง  อ. เกาะสมุย   เมื่อรู้สึกว่ามาอยู่เกาะกลางทะเลช่วงอยู่บนเรือเฟอร์รี่ที่กำลังมุ่งสู่งเกาะสมุยในใจคิดว่า  คงได้ทานแต่อาหารทะเลแน่ ๆ  แต่เมื่อมาถึงบ้านกับได้ทานขนมจีน  แกงหยวกกล้วย  ผัดเผ็ดหมูป่า  แกงปลาช่อน  ในน้ำจืดลำห้วยกลางเกาะนั้นเอง

                ก่อนจะนอนในค่ำคืนนั้นผมคิดว่า  พอกลางคืนน้ำทะเลคงไหลมาท่วมทับเราตายแน่ ๆ เพราะมานอนอยู่บนเกาะกลางทะเลล้อมรอบอย่างนี้ 

พอตื่นขึ้นมารีบจับดูตนเอง   ยังอยู่ครบ  เรื่องนี้ยังไม่ได้เล่าให้ใครฟัง  พึ่งมาเปิดเผยให้คุณฟังนี้แหละ 

  จู่ ๆๆอย่าเล่าให้ใครฟังในความฉลาดน้อยของ umi  นะครับ  ฮา ๆ เอิก ๆ...