“ครอบครัว” การสอนภาษาไทย มหาวิทยาลัยขอนแก่น ๑๕ ปี




ผมเขียนบันทึกเรื่อง ๑๕ ปี การสอนภาษาไทย ตอนที่ ๑ ไปแล้ว >>> https://www.gotoknow.org/posts/661322 จึงอยากเติมเต็มเรื่องราวของ “การสอนภาษาไทย” อีกสักหน่อย จึงเติมคำว่า “ครอบครัว” ในชื่อเรื่องบันทึกนี้ 

“ครอบครัวการสอนภาษาไทย”คำนี้น่าจะมีความหมายสำหรับอาจารย์ ศิษย์เก่าและศิษย์ปัจจุบันของสาขาการสอนภาษาไทยในหลากหลายมุมมองและวิถี ส่วนตัวผมเองคิดว่า “การสอนภาษาไทย” ก็ช่วยเติมเต็มชีวิตบนโลกกว้างใบนี้และคิดว่าการสอนภาษาไทยเป็นส่วนหนึ่งของผม และผมน่าจะเป็นส่วนหนึ่งของการสอนภาษาไทย เสมือน “ครอบครัว” และทำให้ผมมีญาติพี่น้องเพิ่มมากขึ้นในหลายพื้นที่ เช่น ที่อุตรดิตถ์ ครูจอม รุ่น ๑ ดูแลไม่เคยขาด ถ้าหากว่าผมเดินทางไปทางเหนือ มีอยู่ครั้งหนึ่งผมไปเชียงใหม่และเชียงราย ครูจอมขนทุเรียนไปส่งถึงเชียงใหม่ ผมไปสัมมนาที่พิษณุโลก ครูจอมขับรถร่วมสองร้อยกิโลเมตรมาทานมื้อค่ำกับผม ทุกครั้งที่ครูจอมผ่านมาขอนแก่น ก็มักจะมีของมาฝากและแวะมาทักทายทุกครั้งไป ที่สำคัญ ลูกศิษย์ของครูจอมจากอุตรดิตถ์ที่มาเรียนที่ มข. ก็จะต้องถูกแนะนำให้รู้จักกัน บางคนก็เป็นลูกศิษย์ผมไปด้วย

ครูพิษณุ รุ่น ๒ ที่ลำปาง/แจ้ห่ม ก็ฝากลูกศิษย์ที่รักมาเป็นลูกชายผมที่ขอนแก่น ทุกครั้งที่ผมไปอุบลราชธานี ครอบครัวศรีวัฒนานนท์ของครูออย ก็จะดูแลผมเสมือนเป็นลูกชายของบ้านนี้ ครูเอฟแห่งชุมแพศึกษา ก็ยังไปมาหาสู่ผมอยู่บ่อยครั้ง รวมทั้งลูกศิษย์ของเขาด้วย มีอยู่ครั้งหนึ่งครูเอฟมาเป็นวิทยากรที่คณะ เราไม่มีโอกาสได้พบปะทานข้าวดื่มน้ำกัน ครูเอฟก็ขับรถมาหาผมที่หอพัก เจอกันเพียงห้านาทีเพราะผมต้องขับรถเดินทางไปอุบลราชธานี ที่สุรินทร์มีกองทัพการสอนภาษาไทยจำนวนมาก และแทบจะทุกครั้ง เหล่าคุณครูจะไปมาหาสู่เป็นนิจ ทั้งมีของฝากจากสุรินทร์มาเสมอ ครูกระโดดและผองเพื่อน ครูโย ครูประวิทย์ แห่งสะเร็น ส่วนแถบสระบุรี ก็ยังมีครูรส ครูหนู ครูป้อม ครูกู๊ด ที่ยังพบปะกันอยู่เรื่อย ๆ และยังได้เป็นแขกรับเชิญไปงานแต่งงาน คุณาวุฒิ ภูสิลิตร คงเป็นอีกคนที่หลาย ๆ คนไถ่ถามถึง “เขาคงสบายดี” ส่วนอีกคนที่อดที่จะกล่าวถึงไม่ได้คงหนีไม่พ้นคุณครูที่ ๑ ชินกร พิมพิลา แห่งนาสีนวล สกลนคร ... และน้อง ๆ การสอนภาษาไทยอีกหลายคนที่ไม่ได้กล่าวถึง เพราะขอเพียงยกตัวอย่างให้พอมองเห็นคำว่า “ครอบครัว” ในมุมของผมว่า นอกจากครอบครัวทางเชื้อสายแล้ว การมีกัลยาณมิตรสนิทสนมดูแลกันจนเสมือน “ครอบครัว” ก็เป็นวิถีแห่งสุขอีกแบบในชีวิต.... แต่วีรกรรมที่น่าจะอยู่ในความทรงจำหลายเรื่องเกิดขึ้นกับรุ่น ๒ ๓ ๔ ๕ โดยเฉพาะรุ่น ๕ คงมีเรื่องเล่ามากมายที่เมื่อมาเจอกันคุยสามวันก็ไม่จบ

อีกมุมหนึ่งของการสอนภาษาไทยคือ ผมมีพี่สาวที่น่ารักเพิ่มมา ๑ คนในชีวิต คือพี่หญิง ดร.สกาวเดือน ซาธรรม ผู้ชอบส้มตำและของหวานเป็นนิจศิล การหลงใหล่ใคร่ดูอ๊ปป้าเกาหลีและเข้าวัดปฏิบัติธรรม ก็เป็นปรกติของนาง แต่หลายโอกาส เราก็วนมาพบปะ ปรับทุกข์ บำรุงสุขกันมิขาด... อาจเป็นเพราะเหตุนี้ก็ได้ ที่ทำให้ผมเป็นคนนอกที่อยู่วงใน ในวง “การสอนภาษาไทย”


ณ มอดินแดง

๒๔ เมษายน ๒๕๖๒


หมายเลขบันทึก: 661342เขียนเมื่อ 24 เมษายน 2019 23:31 น. ()แก้ไขเมื่อ 24 เมษายน 2019 23:44 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-ไม่ดัดแปลงจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (1)
พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี