เมื่อช่วงหยุดวันที่ 2-6 ธ.ค ได้มีโอกาสไปเทียวเมืองลาว ผ่านสะพานทางจังหวัดหนองคาย ไปเวียงจันทร์ ตลอดเส้นทางคดเคียวมากหลายร้อยโค้งแบบหักศอก หวาดเสียวมาก  ทั้งคณะไปกัน 16 คน  หลายคนก็อวกแตก  คนละหลายครั้ง เมืองลาวที่นั่งคนขับรถอยู่ทางด้านขวา เหมือนอังกฤษ  ซึ่งตรงข้ามกับประเทศไทย ที่นั่งคนขับรถอยู่ทางด้านซ้าย นั่งรถไปกลัวรถสวนจะชนแทบแย่ เส้นทางก็ยังขลุขละ เป็นหลุมเป็นบ่อ  ทุลักทุเลพอสมควร  แต่พอถึงที่พักวังเวียง สวยงามมาก  เป็นรีสอร์ทอยู่ติดแม่น้ำโขง  เป็นบ้านหลักเล็ก ๆ หลายหลังเรียงรายกัน และมีทางเดินก็ตกแต่งต้นไม้ ดูร่มรื่น สบายตายิ่งหนัก  ทำให้รู้สึกหายเหนือย ที่นี้มีฝรั่งมาเทียวเยอะกว่าคนไทย  พอตกเย็นอากาศกำลังสบาย แสงไฟสลั่ว มองไปทางแม่น้ำยามพระอาทิตย์ตกดิน ดูสวยมาก แสงเรืองรองสีทองผ่องอำไพ ทำให้คิดถึงคนประเทศไทย เพราะมันดูเวิ้งว้างกว้างใหญ่ไพศาล  พระอาทิตย์ดวงใหญ่กำลังจะลับขอบฟ้าแล้วพระจันทร์ก็จะมาทำหน้าที่ต่อ  ทำให้คิดได้ว่าสรรพสิ่งในโลกล้วนมีหน้าที่แตกต่างกัน  หากทุกอย่างได้ทำหน้าที่ของมันอย่างสมบูรณ์ ถูกต้อง  ตรงเวลา  ปัญหาในโลกคนไม่มี  วันนี้โลกมีปัญหาเพราะสรรพสิ่งมิได้ทำหน้าที่อย่างตรงไปตรงมา  เบียดเบียนกัน เอาเปรียบกันและกัน