สัตว์โลกหลาก มากพันธุ์ เป็นล้านเผ่า
ต่างมีเบ้า แหล่งหลอม มีฟอร์มสร้าง
จากสายพันธุ์ ที่กลั่นกรอง ท่องทนทาง
จนหลอมร่าง ค้างเค้า เป็นเหล่ากอ
กลายเป็นเชื้อ เชิดชู อยู่บนโลก
ถ่ายทอดกก กลุ่มพันธุ์ ฟั่นเป็นขอ
ผูกหมายมั่น พันธุ์สัตว์ จัดเหล่ากอ
อยู่ในบ่อ ในดิน บินนภา
จนสายพันธุ์ ฟั่นเฟือง ในเบื้องต้น
เกลียวเป็นกล ย่นยอด ถอดเป็นค่า
ดีเอ็นเอ เทถ่าย โยงใยมา
เป็นเวลา หลายล้านปี ชี้สายพันธุ์
สัตว์ในน้ำ ธรรมชาติ ต้องวาดว่าย
จนร่างกาย กลายตาม ยามล่องหน
เพราะแรงอยาก ปากท้อง ต้องผจญ
เจตน์เวียนวน จนกายตอบ ระบอบกาย
จะเคลื่อนที่ หนีไป ที่ไหนคล่อง
กายจะต้อง เสริมสร้าง วางไว้ให้
ค่อยๆ งอก พอกเพิ่ม เติมครีบกาย
งอกขยาย ใบหาง เร่งทางเร็ว
สัตว์บนฟ้า มาจาก ริมฟากน้ำ
อยากรุกล้ำ ข้ามแดน จากแคว้นเหว
อยากโบยบิน ถิ่นใหม่ คงไม่เลว
อยากรีบเร็ว ท่องฟ้า โลกาไกล
ความอยากไป ทำให้แรง แผลงเป็นกฎ
กายจึงโปรด ปลูกปีก ซีกขวาซ้าย
กระพือร่อน ป้อนแรง แห่งลมไป
จนบินได้ ไปสะดวก บวกแรงกล
สัตว์บนบก ตกใน ภัยทั้งผอง
ยามเที่ยวท่อง สนองตัว ทั่วแห่งหน
เผชิญภัย ใต้หล้า ทั่วสากล
ต้องปรับตน ด้วยกลกาย ขยายหาง
บ้างปรับขา ปรับแขน ให้แล่นโลด
บ้างปรับโหมด ลดเพิ่ม เติมขนหนัง
บ้างปลอมตัว ให้นัวเนีย คลอเคลียบัง
จนเสริมสร้าง ทางป้องกัน มารศัตรู
สัตว์ทั่วหล้า สาคร บนดอนป่า
อยู่บนฟ้า ป่าไม้ ขวนขวายสู้
ด้วยแรงเจตน์ แรงกาย ขยายฟู
ปรับกายอยู่ สู้ภัยโลก จึงดกพันธุ์
ส่วนมนุษย์ มีหัว มีตัวเด่น
อยากจะเห็น เป็นอะไร ใจเป็นด่าน
มีสมอง มองหา สารพัน
ประสบการณ์ สานรู้ จึงอยู่ยอด
ส่วนตัวช่วย อำนวยผล ให้คนเด่น
มีขาเต้น โดดไกล ยามใจปอด
มีตาหู ดูแล อย่างเยี่ยมยอด
เราจึงปลอด รอดภัย เพราะใช้เป็น
สัตว์มีหาง บางพันธุ์ ไว้กันเกาะ
มีไว้พอ ป้องกัน ยามมันเห็น
มีไว้เพื่อ เสริมแรง แข่งกฎเกณฑ์
มีไว้เล่น หลอกล่อ ก่อสายใย
ส่วนมนุษย์ สุดสิ้น ไม่ชินหาง
เลิกใช้อย่าง ถาวร ห่อนหดหาย
เหลือร่องรอย ก้นกบ หลบข้างใน
ข้างนอกไซร้ ไม่มีหาง อย่างสัตว์มี
ความสำคัญ ของหาง ช่วยสร้างหัว
ให้ลำตัว เคลื่อนไหว ไปถูกที่
ดุจฝูงปลา คราว่าย ไปด้วยดี
เพราะว่ามี หัวสมอง ประคองหาง
ส่วนว่าคน มีหัว ไม่มีหาง
มีเรือนร่าง สร้างกายกล คนเดินย่าง
มีแขนขา ตาหู รู้ลู่ทาง
งานทุกอย่าง สร้างที่หัว ทุกทั่วคน
สัตว์มีหัว มีหาง สร้างแรงเคลื่อน
ช่วยให้เตือน เพื่อนมนุษย์ สุดฉงน
คนมีหัว ไม่มีหาง ร้างกมล
คือเป็นคน ไม่มีหาง ใน"ทางธรรม"
