คนเราบ้านใกล้เรือนเคียง ปกติก็มักเป็นเพื่อนบ้านที่ดีกัน มีอยู่ไม่กี่เรื่องหรอกครับ ที่อาจทำให้กระทบกระทั่งกันได้ หนึ่งในเรื่องเหล่านั้นก็คือ เรื่องของสัตว์เลี้ยง สัตว์เลี้ยงตัวโปรดที่มักจะสร้างปัญหาให้ ก็หนีไม่พ้นสัตว์เลี้ยงแสนรักครับ เจ้าสุนัข นั่นเอง
     ตอนเรียนหนังสืออยู่กรุงเทพฯ บ้านผมอยู่ในซอยครับเป็นซอยตัน แล้วก็ไม่รู้เป็นอะไร คนแถวนั้นมักจะปล่อยให้สุนัขของตัวเองออกมาวิ่งเล่นนอกบ้าน แล้วที่โปรดของเจ้าสุนัขนั้นก็ไม่ใช่อื่นไกล มักจะเป็นข้างๆบ้านผม หรือไม่บางทีก็ล่อกันตรงหน้าบ้านนั้นเลยครับ เจ้าของเขาก็เฉย สุนัขขี้ก็ขี้ไป หน้าบ้านใครก็ช่าง ไม่สนใจทั้งนั้น ก็เลยเป็นเรื่องราวให้คนได้ทะเลาะกันครับ
     ผมมาเห็นเรื่องดีๆ อีกเรื่องที่ญี่ปุ่นนี่ เขาก็เลี้ยงสัตว์เลี้ยงตัวโปรดเหมือนกัน ส่วนใหญ่มักเป็นคนสูงอายุครับ วันไหนอากาศดีๆ จะเห็นผู้คนพาสุนัขของตัวเองมาเดินเล่น ทุกคนที่พามาเดิน จะต้องถือถุงพลาสติกด้วยคนละใบสองใบ เอาไว้ทำอะไรเหรอครับ เราไปดูกัน
     เขาเอาไว้ใส่ขี้หมาไงครับ ที่นี่ถือเป็นความรับผิดชอบของเจ้าของครับในการที่ต้องดูแลสัตว์เลี้ยงของตนเองไม่ให้ทำความเดือดร้อนให้กับผู้อื่น ผมอดชื่นชมเขาไม่ได้จริงๆ ผมตามคุณพี่คนนี้มาตั้งแต่หน้าประตูมหาวิทยาลัย เดินตามไปเรื่อยๆ รอดูว่าเมื่อไร เจ้าตาลจะวาดลวดลายสักที เหมือนเจ้าตาลจะรู้ทันครับ คุณท่านก็เอาแต่ฉี่อย่างเดียว ไม่ยอมอึสักที ตามอยู่สักเกือบ 20 นาทีได้ ท่านจึงได้สนองตอบผมสักที แล้วพี่สาวก็ไม่รอช้าครับ รีบคว้ากระดาษมาเก็บทันที แล้วเอาใส่ถุง หิ้วเอาไปทิ้งที่บ้าน เป็นอีกเรื่องที่น่าชื่นชม ความรับผิดชอบในการดูแลสัตว์เลี้ยงของคนญี่ปุ่นครับ