เรื่องนี้อาจดูน่าเกลียด..แต่มันเป็นเรื่องจริง...เมื่อเช้านี้เอง...ฉันเล่าเพื่อให้เพื่อนฉัน...หัวเราะได้...

วันนี้...ฉันนั่งรถและมีคนขับให้นั่ง..เหมือนทุกวัน..ฉันนั่งหลังคนขับรถ....ที่เก่าที่ฉันนั่งประจำนั่นแหละค่ะ...

จอดส่งลูกชายให้ต่อรถเมล์ไปโรงเรียนเอง..เพราะคนละทาง....แล้ว....ก็นั่งมาเรื่อยๆ

พอถึงไฟแดง...สี่แยกนี้ติดทีจะนานมาก....เพิ่งติดซะด้วย....

แม่ลูกสาวคนโตนั่งหน้า..ที่ส่วนตัวเขานั่นแหละ...

ต้าๆ...ดูหมาตัวนั้นซิ...น่าร๊าก...น่ารัก...เธอบอกน้องสาวคนเล็ก

ไหนๆ ...น้องถาม

นั่นไง...สีขาวๆ...คล้ายกับ ไอ้โม่ เลย   ฉันมองตาม  เห็นสุนัขน่ารักตัวนึง  กำลังเดินไปมา...อ้าวๆ...นั่นมันหาที่อึนี่....(นี่เรื่องจริ๊ง...ไม่ได้โม้)

อุ๊ย..มันอึ ฉันบอกเด็กๆ

อ้าว...อึไม่ออก...เอ้า...เบ่งเข้า...เบ่งเข้า...เอ้า..ไม่ยอมออก...  ลูกๆหัวเราะลั่นรถ..

อุ๊ย...เจ้านายมันมา...อ้าวยังอึไม่สุดเลย...ไปหาเจ้านายแล้ว.. เด็กๆหัวเราะลงลูกคอ...

อ้าว....เช็ดก้นด้วย....อ้าว...เช็ดไม่ออก..โอย..นายครับช่วยผมหน่อย... ฉันพากษ์ต่อขณะเห็นมันเอาปากดึงขากางเกงนายมัน...นายไม่สนใจ...(นี่จริ๊ง...ไม่ได้โม้)

คนขับรถฉัน..คงรำคาญ...เลยพูดว่า

ขี้เหนียว......เพราะขี้ไม่ออก.....

........ฮา...ลั่นรถ...พอดีไฟเขียวค่ะ..........