เป็นคำถามที่เพื่อนถามนายบอนว่า หากรู้ตัวว่า จะมีชีวิตอยู่เพียงแค่ 7 วัน อยากจะเขียนบันทึกเรื่องไหน
คำถามลักษณะนี้ หลายคนคงจะสรรหาคำตอบที่คุณไม่คิดที่จะทำในเวลาปกติ แต่พึ่งมานึกได้ เมื่อถึงช่วงสุดท้าย
หลายคนคงจะอยากเขียนบันทึกให้ออกมาดีที่สุด หรือพิเศษมากที่สุด หรือเขียนอย่างเปิดส่วนลึกในหัวใจออกมาอย่างหมดเปลือก เรื่องไหนยังไม่เคยบอกกับใคร ก็จะต้องรีบเขียนทันที
คิดแบบนี้ แสดงว่า ในช่วงเวลาปกติที่ผ่านมา
- คุณยังไม่เขียนบันทึกให้ออกมาดีที่สุด พิเศษมากที่สุด
- คุณยังไม่เขียนอย่างเปิดส่วนลึกในหัวใจออกมา
- คณยังมีอีกหลายเรื่องที่ไม่เคยบอกกับใคร
<h3>แล้วจะต้องรอให้ถึง 7 วัน สุดท้ายทำไม รีบบอกตั้งแต่วันนี้เลยสิ</h3>
กลับมาตอบคำถามที่ว่า หากมีชีวิตอีกเพียง 7 วัน นายบอนอยากจะเขียนบันทึกเรื่องไหน
”ไม่เขียนหรอกครับ มีอีกหลายอย่างที่สมควรจะทำมากกว่าการเขียนบันทึก”
เรื่องบันทึกนั้น ก็คงจะเขียนไปตามปกติ บันทึกเหตุการณ์ในช่วงเวลานั้นไป เมื่อหมดเวลาแล้วก็หมดเลย
เหมือนกับเกมกีฬา ที่จะต้องมีกฏ กติกานั่นเอง เมื่อหมดเวลาการแข่งขัน ก็ถือว่าจบเกม ผลการแข่งขันเราก็ต้องยอมรับตามที่เกิดขึ้น
ซึ่งผลจะออกมาดีหรือไม่เพียงใด ขึ้นอยู่กับช่วงที่ผ่านมาว่า เราใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่า เต็มที่แล้วหรือยัง ทำในสิ่งที่อยากจะทำแล้วหรือยัง….
ในชีวิตจริง ไม่มีใครรู้หรอกว่า 7 วันสุดท้ายของชีวิตของเรานั้น จะมาถึงเมื่อไหร่ ดังนั้น จึงไม่ควรประมาทในการใช้ชีวิตในแต่ละวัน
<h2>ทำแต่ละวันให้ดีที่สุด</h2>
หากเหลือเวลาเพียง 7 วันสุดท้าย คุณจะเขียนบันทึกเรื่องอะไรบ้าง
มื่อหมดเวลาการแข่งขัน ก็ถือว่าจบเกม.....
โดยปกติดิฉันไม่ใช่คนที่ชอบเขียนยิ่งเป็นการเขียนบันทึกยิ่งแล้วใหญ่ ถ้าถามว่าอีก 7 วันที่เหลืออยากจะทำอะไรจะตอบได้ว่า อยากจะพาครอบครัวไปเที่ยวในสถานที่ต่างๆให้ทั่วจะได้มีความสุขกับครอบครัวให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้
คงจะเป็นการเขียนเรื่องราวที่เคยทำประโยชน์ให้กับใคร ๆแล้วเรามีความสุขในสิ่งที่ได้ทำ นั่นคงเป็นสิ่งที่เราจะรำลึกได้แล้วเวลา 7 วันที่เหลืออยู่เราคงจะมีความสุขที่สุดเพราะจะได้ไม่มานั่งเสียดายว่าชาตินี้เกิดมาแล้วยังไม่ได้ทำดีกับใครเลย แม้แต่ตัวเอง!!!!
ทำแต่ละวันให้ดีที่สุด
และคิดเสมอว่ามันเป็นวันสุดท้ายของชีวิตค่ะ
ถ้าเหลือเวลาเพียงเจ็ดวัน สิ่งที่อยากเขียนลงในบันทึกที่สุดคือ ความสุขที่ผ่านเข้ามาในช่วงที่มีชีวิตอยู่ เขียนถึงคนที่รักที่สุดซึ่งหมาถึงครอบครัว พ่อ แม่ พี่น้อง และมีอีกหนึ่งคนที่อยากเขียนความรู้สึกให้เขาฟังคือ ผู้ชายคนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิตและมาเติมเต็มสิ่งที่ขาด ถึงแม้ว่าตอนนี้ความสัมพันธ์ระหว่างเราตอนนี้มันอาจจะแปลกไปจากที่เคยเป็น แต่ความรู้สึกของผู้หญิงคนนี้ยังคงเหมือนเดิมจากวันแรกที่ได้รัก อยากบอกให้เขารู้ว่ารักเขามากขนาดไหน และดีใจที่มีโอกาสได้รู้จักเค้าคนนั้น และไม่เคยเสียใจเสียเลยที่ได้รักและทุ่มเทความรักให้กับเขาไป
คุณหมูอ้วนครับ
ถ้าเป็นนิว ๆ จะไม่เขียนบันทึกแต่จะขออยู่กับครอบครัวและคนที่เรารักเป็นครั้งสุดท้าย
แต่ถ้าประเด็นจะให้เขียนว่าจะเขียนบันทึกเรื่องอะไร นิวก็คงมีประเด็นเดียวก็คือ ขอขอบคุณทุก ๆ คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ทีทำให้นิวได้เรียนรู้ และแลกเปลี่ยนประสบการณ์ต่าง ๆ ที่ผ่านมาในระยะเวลา 28 ปีที่ผ่านมา ขอบคุณพ่อกับแม่ ขอบคุณพี่ชายและน้องสาว และที่สำคัญขอบคุณตัวเอง ที่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเป็นคนดีทั้งของสังคมและครอบครัว
ในเจ็ดวันสิ่งที่อยากทำที่สุดคือ การไปอยู่กับแม่ให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ ยามค่ำคืนก็จะสวดมนต์ไหว้พระและนั่งสมาธิไปเรื่อย ๆ ขอเพียงเท่านี้ก็พอกับเวลาที่เหลืออยู่น้อยนิด แต่ถ้าในเจ็ดวันที่ชีวิตต้องจากไปเผอิญต้องไปอยู่ในโรงพยาบาลก็ขอพิจารณากายของตน พิจารณาความรู้สึก และฝากบันทึกเล็ก ๆ ว่า " รักแม่ที่สุด"
บันทึกสุดท้าย น่าจะเป็นบันทึกสั่งเสียนะขอรับ
หากใน 7 วันเรารู้ว่าทำสิ่งใดไม่หมดก็บันทึกส่งต่อให้คนข้างหลังเราได้รับรู้แต่จะทำตามที่เราขอไว้ไหมก็อีกเรื่อง
วันที่เหลือก็ผ่อนคลายแล้วครับ มีชีวิตตามสบาย ทำใจให้สงบไป ต่อให้มีชีวิต 7 วันหรือ 100 วันมันก็ต่างกันไม่มากหรอกครับ แต่ถ้าใจร้อนรุ่มมีชีวิตกี่วันมันก็คงไม่พอนิ
ผมคงจะเขียนวิชาการหนัก ๆ ทิ้งทวน (มั้ง ?)..อย่างสั้น ๆ..แล้วไม่เข้า net อีกเลย…