เมื่อเช้าเจอ อ.เก่าที่เคยสอน coursework วิธีวิจัยเชิงคุณภาพโดยบังเอิญ เพราะอ.มาประชุมที่คณะ

อ.เด๊บบรา คนนี้อยู่คณะสังคมสงเคราะห์ค่ะ นอกจากเชี่ยวชาญเรื่องวิธีวิจัยแล้ว ยังชี่ยวชาญเรื่องการดูแลผู้ป่วย และ ญาติผู้ป่วยโรงสมองเสื่อม (dementia) ด้วย

ยืนคุยกัยตรงทางเดินกันสามคน ผู้เขียน อ.เด๊บ แล้วก็ อ.ไมเคิล ที่ปรึกษาของผู้เขียน อ.เด๊บ บอกว่า ตึกคณะทันตะนี่น่างงจริงๆกว่าจะหาห้องประชุมเจอ ซับซ้อนมาก อ.พูดเล่นๆว่า เนี่ยะ เดี๋ยวนี้เวลาไป conference คนชอบคุยกันเรื่อง MCI หรือ Mild cognitive impairment พวกหมอก็หวังดีจะพยายามหาทางตรวจวินิจฉัยให้สามารถเจอความผิดปกติได้แต่เนิ่นๆ จะได้เริ่มช่วยได้เร็ว อ.เด๊บบอกว่า เนี่ยะ เค้ากลัวว่าถ้ามีหมอมาตรวจเค้า เค้าต้องเข้าข่ายผิดปกติ (MCI) แน่ๆเลย อ.ไมเคิลก็เออออไปด้วย (ไมเคิลนีขี้ลืมมากค่ะ  ในฐานะที่เป็น advisee ยืนยันได้ ฮะฮ่าๆ)

เราสามคนก็เลยคุยกันต่อว่า การเลื่อนเกณฑ์ที่ตัดสินว่า คุณปกติหรือผิดปกติ มานั้น เป็นสิ่งที่ดี หรือ ไม่ดีกันแน่

อ.ไมเคิลบอกว่า ที่ไอร์แลนด์ พอคนแก่หลงๆลืมๆ ก็ไม่เห็นว่ามันจะผิดปกติ ก็เรียนกันว่าคนนี้เป็น "gaga"

ความแตกต่างกันของหลงๆลืมๆเพราะอายุมาก กับ โรคสมองเสื่อมนั้น คือใน dementia  จะมีความผิดปกติในการใช้เหตุผลหรือมีปัญหาในการใช้ภาษาด้วย

อ.ทั้งสองคนถึงแม้จะไม่พูดออกมาเต็มปากเต็มคำ แต่ก็ดูเหมือนจะไม่เห็นด้วยกับการที่หมอมาตัดสินว่าใครปกติ ใครผิดปกติในกรณีเรื่องความหลงๆลืมๆนี้ 

การที่หมอพยายามตั้งชื่อโรค ตั้งชื่อความผิดปกติให้กับอาการต่างๆนั้นบางทีก็ไม่ใช่เรื่องที่ดีเสมอไป

ท่านผู้อ่านคิดเห็นยังไง แลกเปลี่ยนกันได้นะคะ