จุดเริ่มต้นบนยอดดอย ...

คือ ทางลงเข้าไปในป่า

เส้นทางศึกษาธรรมชาติอ่างกา

..

..

..

เดินลงไปเรื่อย ๆ เมื่อย ๆ เฉื่อย ๆ เอื่อย ๆ

..

..

เดินท่ามกลางฝนตกปรอย ๆ ตลอดเส้นทาง
บนความรู้สึกอ้างว้างเอกา

..

..

เป็นป่าดึกดำบรรพ์ ปลายหางของเทือกเขาหิมาลัย
พบภาวะแบบใหม่ ๆ ให้ห้วใจได้ชื่นชม

..

..

เจอทางแยกให้หยุด หรือ ให้เดินต่อตลอดทาง
หรือไม่ก็รอ รอ รอ แต่ไม่เจอใคร
แต่หัวใจยังไม่ตรม

..

..

เดินคนเดียว เปล่าเปลี่ยวใจอยู่เหมือนกัน
ถ้าจะให้ฝัน ก็อยากใครจับมือเดินไปด้วย
ว่าไหม

..

..

เดิน ๆ ไป ให้ห้วใจมันล่องลอย
เผื่อจะมีใครสักคนยังคอย ยังคอยหา

..

..

..

แล้วก็มา เจอแอ่งน้ำบนอ่างกา
ป่าต้นน้ำชั้นเอ ที่สูงสุดของไทย

..

..

วนรอบ คล้ายมีการเคลื่อนไหว
ฝ่าฝนตกแล้วเดินไป
หัวใจก็บอกว่า ต้องเดิน

เมื่อลงมือสิ่งใด
ต้องลงมือด้วยหัวใจ
ให้จบสิ้นสมบูรณ์

ชีวิตจะได้ไม่คาราคาซัง
เหลือแต่ความหวังและความฝัน
เผื่อความรักจะลอยมาพบกัน

ณ ป่าฝัน แห่ง ดอยอินทนนท์

..

..

เป็นบันทึกที่เพ้อฝัน
เขียนกันไปเรื่อย

ปล่อยหัวใจให้เฉื่อย ๆ
พอเมื่อยก็หยุดเขียน

เพราะชีวิต คือ การเรียน
ใช้ความเพียร เพื่อเดินต่อ

ถ้าเหนื่อย ก็หยุดรอ
ไม่ตัดพ้อ ต่อว่าตน

..

บุญรักษา ทุกท่านไซร้

กราบลาสวัสดี ;)...

..