จากใจ...กับคำขอบคุณ

ขอบคุณแรก "พ่อ" ท่านจากโลกนี้ไปไม่มีวันกลับมา ยังคงจำความรัก, การเลี้ยงดูเอาใจใส่ ของพ่อได้เป็นอย่างดีจนถึงทุกวันนี้ รวมถึงความแข้มงวดที่ทำให้เราเติบโตมาเป็นคนดี เสียดายที่พ่อไม่ทันได้เห็นลูกเรียนจบใส่ชุดรับปริญญาและทำงานดูแลตัวเองได้

ขอบคุณที่สอง คือ "แม่ " แม้ตอนนี้จะห่างไกลบ้าน และที่นี่จะลำบากแต่ก็รู้ว่าความปรารถนาดีของแม่ที่มีมาตลอดคืออยากให้ลูกคนนี้มีอาชีพที่มั่นคง จึงได้ผลักดันจนมีวันนี้ได้ ความห่างไกลไม่ได้ทำให้ดิฉันไม่รับรู้ถึงความห่วงใยจากผู้หญิงคนนี้เลย ยังคงได้ยินคำว่า "เป็นไงบ้าง" "สบายดีไหม" "กินอะไรหรือยัง" "อยากกินอะไรจะส่งมาให้" "เหนื่อยไหมวันนี้" "อดทนนะ " ทุกๆประโยคล้วนเป็นแรงใจทำให้รู้สึกดีและมีกำลังใจขึ้นมา

สาม ขอบคุณ พี่ชาย พี่สะใภ้ ที่คอยรับฟังทุกปัญหา ทุกคำบ่นจากน้องสาวคนนี้ ต้องมาเป็นภาระคอยดูแลแมวให้ทั้งสองตัว ทั้งๆที่พี่ๆไม่ได้อยากเลี้ยงเสียทีเดียว แต่ก็ดูแลแมวให้เป็นอย่างดี

สี่ ขอบคุณพี่สาว ที่เป็นอีกคนที่รับฟังทุกปัญหา ทุกความยากลำบาก ทุกความหนักใจที่เกิดขึ้นและยังคอยให้คำปรึกษาในเรื่องการสอนเด็ก ในเรื่องการเป็นครู คอยหาตัวอย่างการสอน สื่อการสอนจากโรงเรียน มาให้น้องสาวคนนี้ได้ดูเป็นแนวทาง และนำมาปรับใช้

ขอบคุณห้า คือ เพื่อนๆ เพื่อนที่รู้จักกันมาเป็นสิบปีตั้งแต่เรียนมหาลัยยังไม่ขาดการติดต่อกัน ยังเป็นเพื่อนรักกันจนถึงทุกวันนี้ ขอบคุณที่เธอๆทั้งหลายคอยให้กำลังใจ  ไม่เคยทิ้งกันในวันที่เพื่อนคนนี้มีปัญหาหรือลำบาก ผลักดันให้ฉันมีวันนี้ได้เช่นกัน

ขอบคุณหก คือ เพื่อนใหม่ในดินแดนอมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่แห่งนี้ เพื่อนใหม่ข้างห้องพัก ที่เคยเจอกันก็ยิ้มให้กัน ประทับใจเค้ามากเพราะในวันที่ลาหยุดเพราะป่วย ออกไปซื้ออะไรกินเองไม่ไหว ก็มีเสียงเกาะประตู เปิดไปก็เจอน้องผู้หญิงมาพร้อมกับข้าวต้มและนม มาบอกเราว่าพี่กินข้าวด้วยนะ จะได้หายป่วยเร็วๆ ทำเอาเราน้ำตาซึมเลยกับมิตรภาพจากเพื่อนใหม่คนนี้ 

ขอบคุณเจ็ด คณะครูโรงเรียนบ้านยางเปา สำหรับการต้อนรับ คอยช่วยเหลือกัน แม้จะยังรู้จักกันไม่นาน และขอบคุณสำหรับเค้กวันเกิดกับตุ๊กตาน่ารักๆที่มอบให้ เมื่อตอนต้นเดือนค่ะ  

ขอบคุณแปด น้องเหมย ครูโรงเรียนบ้านยางเปา ที่คอยช่วยเหลือกัน ช่วยทำอาหารเวลามีเวรทำอาหาร ช่วยให้คำปรึกษาเรื่องการวางตัว การทำงาน และให้พี่นั่งรถมาเรียนในเมืองเชียงใหม่ได้เกือบทุกอาทิตย์

ขอบคุณเก้า เพื่อนตอนมัธยมที่ไม่เคยคุยกันเลยแต่กลับได้มาเจอกันอีกครั้งที่โรงเรียนบ้านยางเปา แห่งนี้ รู้สึกดีที่พอจะมีใครสักคนที่ฉันพูดภาษาใต้ด้วยในโรงเรียน

ขอบคุณสิบ เกือบลืมพี่สะใภ้อีกคนสาวนครปฐม ที่นั่งรถตรงจากนครปฐมมาหาดิฉันที่เชียงใหม่ มาหาเพื่อบอกว่า พี่แสดงความยินดีด้วยและนำชุดข้าราชครูครบเซ็ทเพื่อเป็นของขวัญ