ชีวิตมนุษย์เกิดมาตั้งแต่ลืมตาดูโลก...ดำเนินชีวิตเล่าเรียนจนจบชั้นปริญญา...ได้เก็บเกี่ยวประสบการณ์ชีวิตในเบื้องต้น เป็นชีวิตในช่วงชั้นวัยเด็ก จนวัยรุ่น จนถึงวัยผู้ใหญ่...เพื่อเตรียมเข้าสู่วัยทำงาน...ประสบการณ์ชีวิตในตรงจุดนี้ เราถึงว่าเป็นการวางพื้นฐานชีวิตในเบื้องต้น...ที่ตนเองได้เรียนรู้ แม้จะไม่มากนัก แต่ก็ได้ประสบการณ์จากการเข้ารับการศึกษาได้ในระดับหนึ่ง
เมื่อจบการศึกษา แต่ละคนจึงเสาะแสวงหางานทำเพื่อการดำรงชีพในอนาคตของตนเอง...ขึ้นอยู่กับแต่ละคนมีความมุ่งหวัง ใฝ่ฝันในการทำอาชีพใดของตนเอง...ประสบการณ์นี้เป็นเพียงเริ่มต้นของวัยทำงาน เมื่อเข้าทำงาน ประสบการณ์ชีวิตของตนเอง ณ บัดนี้ คือ ประสบการณ์ในช่วงวัยของการทำงาน...การทำงานจะไม่เหมือนกับสมัยในวัยของการเรียนรู้เท่าไรนัก...ความรับผิดชอบที่ได้รับ คือ ความรับผิดชอบในเรื่องของการทำงานในหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย...ต้องทำงานให้บรรลุเป้าหมาย ให้บรรลุผลสำเร็จในงานที่ตนเองได้รับผิดชอบ...มีผลกระทบต่อตนเองมากมาย ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนร่วมงาน ผู้บังคับบัญชา...แต่ทั้งนี้ ขึ้นอยู่กับว่าตัวเราทำงานที่เรารัก ถนัด หรือไม่...และถามต่อด้วยว่า...ตัวเรามีความสุขหรือไม่ต่อการทำงานนั้น
หากเราทำงานได้อย่างมีความสุข เราก็จะสามารถทำงานนั้นได้อย่างโอเคร...มีความรัก มีความผูกพันต่อองค์กรที่เราทำงาน สุดท้าย คือ คุณภาพชีวิตที่เรามี ก็จะมีคุณภาพชีวิตที่ดีด้วย...แต่ถ้าหากเราไม่รัก ไม่ศรัทธาต่อองค์กร บอกได้เลยว่า ผลของการทำงานนั้น เราก็จะไม่โอเคร แล้วจะทำให้ตัวเรามิได้มีความสุขในการทำงานนั้นเลย
การทำงานที่ตนเองต้องรับผิดชอบ เป็นงานที่เราทำแล้วเกิดผลสัมฤทธิ์ บรรลุวัตถุประสงค์ บรรลุเป้าหมายขององค์กร...ผนวกกับการให้บริการต่อสังคม มีความเต็มใจที่จะให้บริการ ทราบว่าตนเองมีหน้าที่ที่ต้องให้การบริการต่อสังคม ต่อองค์กรที่ตนเองได้ทำงาน...การทำงานตั้งแต่เริ่มต้นที่ได้บรรจุเข้าทำงาน ตัวเราจะเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในการทำงานไปเรื่อย ๆ เพื่อเกิดเป็นความเชี่ยวชาญในงานอาชีพของตนเอง...เก็บความรู้ในด้านกฎ ระเบียบ ข้อบังคับ จนเป็นความชำนาญในงานที่ตนเองได้ปฏิบัติ เรียกว่า "เกิดเทคนิคในตนเอง" เพราะการทำงานของแต่ละคนเพื่อให้ได้ผลงานนั้น ก็มิได้เหมือนกันเสียทุกคนทีเดียว...
เมื่อทำงานนั้น ทุกคนควรมีเรื่องจรรยาบรรณวิชาชีพในการทำงานของตนเองทุกคน...เพราะจรรยาบรรณเป็นตัวบ่งบอกถึงการกระทำตัวเป็นเช่นไร เช่น เป็นคนมีคุณธรรม มีจรรยาบรรณต่อวิชาชีพที่ตนเองได้รับมอบหมายหรือไม่...สิ่งที่สำคัญที่สุดในการทำงานเป็นหมู่คณะ นั่นคือ การทำงานเป็นทีม งานจะสำเร็จลงได้นั้น เราต้องอาศัยความร่วมมือ ร่วมใจในการทำงานร่วมกัน เพื่อให้งานนั้นบรรลุผลสำเร็จได้...มีบ้างหากการทำงานต้องมีการขัดใจกัน มีการขัดแย้งกัน แต่สุดท้ายหากรวมใจกันเป็นหนึ่ง ไม่ว่าทีมใด ๆ ก็จะทำให้งานนั้นประสบความสำเร็จได้ สิ่งที่บ่งบอกว่าทีมจะไปต่อได้หรือไม่นั้น นั่นคือ ความอดทนของทุกคนภายในทีม ว่าจะมีความอดทนกันมากที่สุดให้ได้อย่างไร?
ทั้งหมดที่กล่าวมา คือ ประสบการณ์ชีวิตที่ทุกคนจะสร้างให้เกิดขึ้นในการทำงานภายในองค์กร...ประสบการณ์ชีวิตของการทำงานที่จะมีเหมือนและแตกต่างกัน แต่ในที่สุด สิ่งนั้นคือ "ประสบการณ์ชีวิตของการทำงาน" หลังจากที่ได้เรียนจบการศึกษาแล้วมุ่งหน้าสู่องค์กรของการทำงาน
******************************
ขอขอบคุณที่ให้เกียรติเข้ามาอ่านบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๒๐ สิงหาคม ๒๕๖๑
