เป็นคำธรรมดาแต่ไม่ธรรมดา..เข้าใจว่าไม่มีสอนในรั้วมหาวิทยาลัยโดยตรง แต่ในทางอ้อมๆ ก็น่าจะมีน้อยลง สังเกตจากเด็กรุ่นใหม่ไม่ค่อยใส่ใจในเรื่องนี้มากนัก..
คอมมอนเซนส์..อาจมองว่าเป็นเรื่องสามัญ ที่ใครๆก็คิดได้ ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ แต่บางครั้ง สังคมที่ต้องอยู่ร่วมกัน อย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย ใช้ข้อตกลงเพื่อความเรียบร้อยและสงบสุข..คอมมอนเซนส์จึงถือเป็นความสำคัญขั้นพื้นฐาน
เป็นเรื่องยากเหมือนกัน ที่จะอธิบายว่า คอมมอนเซนส์มันมาจากไหน?หรือสร้างขึ้นได้อย่างไร? ผมรู้แค่ว่าบางเรื่องมีตรรกะเสร็จสรรพในตัวอยู่แล้ว..
เรามักจะไม่สอนใคร ที่ขาดคอมมอนเซนส์ เราให้โอกาสให้เขาลองผิดลองถูกเสมอ แล้วเราก็จะกลับมามองตัวเองอย่างถ้วนถี่ ว่าเรามีหรือเปล่าและมีมากหรือมีน้อย
ปัจจุบัน..คนที่มีการศึกษาสูงๆ มิได้หมายความว่า..จะมีคอมมอนเซนส์กันทุกคน..ผมจึงมองว่า “หัวใจ” เป็นส่วนที่สำคัญ ช่วยผลักดัน “ความรู้สึก” ที่ดีงามออกมา
หัวใจ..ที่ถูกหล่อหลอมตัวอย่างที่ดีงาม มีคุณธรรมประจำใจ มีไอดอล..ในชีวิต มีจิตเอื้ออาทร เอาใจเขามาใส่ใจเรา และมีสำนึกที่จะพัฒนาตนเองอยู่เสมอ..
จริงหรือเปล่า คนมีคอมมอนเซนส์..มักจะไม่เบียดเบียนใคร ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใคร และอยู่ในกฎ ระเบียบ ตลอดจนมีความคิดที่ไตร่ตรองก่อนที่จะพูดและทำ
บางที..ก็คิดไปถึงภาครัฐ คัดสรรนโยบายมากมาย ทุ่มเงินมหาศาลเพื่อพัฒนาการศึกษา และบริหารจัดการบ้านเมือง..จนดูเหมือนจะไปไกลลิบลับ แต่ผลที่บังเกิดตรงหน้าในชีวิตประจำวัน เราจะพบว่า..คนไทยขาดคอมมอนเซนส์เป็นจำนวนมาก “เงิน”ก็เยียวยาไม่ได้
คนใช้รถใช้ถนนอย่างขาดวินัยในการจราจร ขยะมูลฝอยยังถูกทิ้งเกลื่อนกลาดทั่วบ้านทั่วเมือง..การศึกษามิอาจช่วยอะไรได้ คนไทยยังไม่รักการอ่าน..นอกจากก้มหน้าก้มตาดูโทรศัพท์
คอมมอนเซนส์..เป็นสิ่งสำคัญในทุกระดับ ในระดับชาติช่วยต่อต้านการทุจริตได้ อย่างน้อยก็ช่วยให้คอรัปชั่นเชิงนโยบายลดน้อยลง
ช่วยสร้าง “ภาพลักษณ์” ให้คนไทยได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะการแต่งกายที่ถูกกาลเทศะ คือ เหมาะสมกับเวลาและโอกาส แม้จะอยู่ในโลกยุคเสรี แต่ประเพณีและวัฒนธรรมไทย ก็ต้องอาศัยคอมมอนเซนส์
ในวงการศึกษา ที่มี “ครู” ปูชนียบุคคล หรือทรัพยากรบุคคลที่จะต้องนำพาเยาวชน อันเป็นรากฐานสำคัญ เพื่อการสร้างชาติที่มั่นคงในอนาคต..
ใช่แค่..ศึกษาเรียนรู้ กฎ ระเบียบ และจรรยาบรรณวิชาชีพครู เพื่อการสอบแข่งขัน เพื่อการบรรจุเข้ารับราชการครูเท่านั้น..
แม่พิมพ์ของชาติ..คือ “ต้นแบบ”ของนักเรียน เมื่อย่างก้าวเข้าสู่ประตูรั้วโรงเรียน ด้วยการใช้ใจนำพา ศรัทธานำทาง ก็จะต้องระลึกรู้ตัวอยู่เสมอ..
การ “รับรู้”กติกามารยาทเพียงอย่างเดียวไม่ช่วยให้อะไรดีขึ้น คอมมอนเซนส์ต่างหาก ที่จะนำพาตัวครูเองและองค์กรสง่างาม ด้วยการปฏิบัติตน “ตรงเวลา”
เหมือนตอนที่เราเป็นเด็ก นั่งคอยครูอยู่ ก็อยากให้ครูตรงเวลาเหมือนกัน เด็กๆจะได้เรียนรู้อย่างเต็มที่และเต็มเวลา
เครื่องแบบถูกต้องเรียบร้อย เสื้อผ้าหน้าผมเข้ารูปเข้าทรง..คอมมอนเซนส์ จะช่วยตะล่อมให้เข้ากรอบ ของความ “พอดี” ว่านี่คือครู..ไม่ใช่ใครก็ไม่รู้ ที่ได้แต่ตามแฟชั่นไปวันๆ
ความอ่อนน้อมถ่อมตน สุภาพเรียบร้อย เคารพผู้ใหญ่ ใส่ใจเรียนรู้ คือ “ครู” ผู้น่ารัก..ครูรุ่นใหม่จึงพึงตระหนัก จงฉุกคิดและคิดเองได้เลย โดยไม่ต้องรอให้ใครสอน...
กระทรวงศึกษาอยากได้เหลือเกิน โรงเรียน 4.0 ผอ.รร. 4.0 ศึกษานิเทศก์ 4.0 และ นักเรียนก็ต้อง 4.0 จะไปให้ถึงจุดนั้นได้ คอมมอนเซนต์ สำคัญที่สุด
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๙ สิงหาคม ๒๕๖๑
<p>
</p>
</strong> <p> </p><p> </p><p> </p><p> </p>
