มารู้สึกก็ตอนที่ห้องน้ำในภาควิชา "กำลังปรับปรุง".....
ถูกก่อร่าง สร้างขึ้นมา น่าสงสาร
ต้องทำงาน เหน็ดหนัก น่ารักแสน
ห้องเล็กๆ แอบซอกตึก นึกเหงาแทน
ถูกดูแคลน เป็น"ห้องน้ำ" น่าช้ำใจ
ทุกๆวัน ใครกันเล่าจะเฝ้าเห็น
ชมว่าเหม็น ทำหน้าเมิน เดินห่างหาย
ใช้งานเสร็จ ก็ทิ้งร้าง ให้ว่างวาย
ไม่สนใจ ไม่รักษา ไม่ปรานี
ไม่สำคัญ ไม่ทันเห็น เป็นห้องหลัก
ไม่ต้องรักษ์ ให้เชิดหน้า เป็นราศี
ก็เป็นเพียง ห้องน้ำ ช้ำเหลือที
หรือจะมี หรือจะไม่ ไร้สำคัญ...
จนวันหนึ่ง เมื่อเวลา ต้องมาถึง
ห้องน้ำหนึ่ง ต้องปรับปรุง ยุ่งแล้วนั่น
ประชาชี หลายสิบคน บ่นขึ้นพลัน
แล้วนี่ฉัน จะหาใช้ ที่ไหนดี...
โอ้ลำบาก ยากเย็น เหมือนเข็นครก
โน่น(ก็)สกปรก นั่นก็ไกล ร้ายทุกที่
เริ่มมีทุกข์ เริ่มรันทด เมื่อกด (...)
เห็นความดี ของห้องน้ำ มาครามครัน
หากห้องน้ำ ได้สดับ รับรู้สึก
คงคิดนึก หัวร่อ เยาะเย้ยหยัน
ก็ตอนมี มองไม่เห็น เป็นสำคัญ
นี่ขาดฉัน จึงรู้สึก นึกถึงกัน!
หากกลับมา ครานี้ พี่ห้องน้ำ
น้องจะจำ ใส่ใจ ไว้ให้มั่น
พี่ห้องน้ำ คือสุดยอด สิ่งสำคัญ
หากว่าฉัน ขาดพี่ ไม่ดีเลย....