วันก่อนฉันดูแลคนไข้   เณร อายุ 17 ปี  มาทำผ่าตัดที่แขนซ้าย...

เราใช้เทคนิคที่เรียกว่า Brachial Plexus Block (BPB) เป็นการใช้ยาชาเข้าไปอาบบริเวณเส้นประสาทที่มาเลี้ยงแขน...ทำให้ชาเฉพาะแขนข้างที่ทำผ่าตัด..คนไข้หายใจเองสะดวกสบาย   คนเฝ้าก็สบาย..

วันนั้น...เณรคงพูดไม่หยุด...ฉันทานข้าวเที่ยงกลับเข้ามาเห็นเณรนอนหลับ...น้องบอกว่าได้ยา Midazolam  2 mg.เป็นยากล่อมประสาท คลายเครียด เข้าเส้นเลือด...

ฉันเฝ้าต่อสักพักเณรก็ตื่น..ฉันจึงถามเรื่องความปวด  เณรบอกว่าไม่ปวด จากนั้นเณรก็เริ่มคุยอีก...ตาก็ปรือๆ...คงจะ...ง่วงก็ง่วง...อยากคุยก็อยาก...

อยู่วัดป่า....มีพระครูอยู่ 3 ....เณรสัก20 กว่าๆ...พระครูส่งเณรไปเรียนสารพัดช่าง...เดินสายไฟ...ทำปูน....ซ่อมแซม...แล้วก็กลับมาช่วยกันทำที่วัด...เณรเล่า...ลิ้นค่อนข้างพันกัน...ฟังก็ไม่ค่อยจะรู้เรื่อง.พระครูฉลาดดีแฮะ...ไม่ต้องเปลืองตังค์จ้างช่างซ่อมวัด....ใช้เณรที่มี...เรียกว่าใช้ทรัพยากรคุ้มค่า..

เดินไปบิณฑบาต  7 กิโล ใกล้ๆกันก็มีอีกวัดนึง.....

แล้วท่านก็พูดไปเรื่อยๆ...ฟังรู้เรื่องบ้าง...ไม่รู้เรื่องบ้าง สุดท้ายมองหน้าฉัน  แล้วถามว่า

อายุเท่าไหร่ล่ะ ฉันงง...น้องๆในห้องผ่าตัดหัวเราะ..ฉันก็งง

ใครนะคะ ฉันถาม เณรไม่ตอบ  ได้แต่พยักหน้ามาที่ฉัน...ฉันเอามือชี้มาที่ตัวเอง

คนนี้เหรอ...เณรพยักหน้า...ฉันไม่ตอบได้แต่อมยิ้ม...สงสัยเห็นว่าเรายังเป็นสาวแน่ๆ...ฉันนิ่งสักพักเณรพูดต่อ

35 เหรอ...อุ๊ย...ฉันหัวเราะ...ก็มันเขินนี่...

หรือ  53.. ...คราวนี้ทั้งห้องผ่าตัดหัวเราะ...แต่ฉันหัวเราะไม่ออก...งอนและ...

หนอยแน่ท่านเณร...รู้งี้...ฉันจับดมยาสลบใส่ท่อช่วยหายใจซะก็แล้ว...จะได้ไม่มาพูดเป็นต่อยหอย...ไม่เข้าหู(ฉัน..แต่เข้าหูคนอื่น)

 ค่าทำให้สลบฉันคิดแค่ 30 บาทก็พอ...แต่ค่าทำให้ฟื้นจะเยอะหน่อยนะเณรนะ...สัก3-4พันเลยเป็นไง...ดีมั๊ยเนี่ย