เรื่องเล่า "นักขึ้นภูเขาทองที่ไม่มีใครเทียมทาน" ทำให้เราคิดอะไรได้บ้าง?

..

นักขึ้นภูเขาทองที่ไม่มีใครเทียมทาน

..

Image result for ภูเขาทอง

..

"... มีเรื่องเล่าว่าครูคนหนึ่งสอนหนังสืออยู่แถววัดสระเกศ วันหนึ่งรู้สึกกลุ้มใจจึงเดินขึ้นไปบนภูเขาทอง พอถึงยอดภูเขาทองแล้วมองออกไปไกล ๆ เห็นโลกกว้างสุดสายตา ก็รู้สึกสบาย ความกลุ้มใจก็คลายไป ที่นี้พอแกเครียดทีไรก็จะขึ้นบนภูเขาทอง ขึ้นแล้วก็รู้สึกโปร่งโล่งเบาสบาย บางวันขึ้นสองสามรอบ ทำเช่นนั้นเป็นปี

เผอิญมีนักข่าวคนหนึ่งไปเที่ยวภูเขาทอง ได้ยินเรื่องเราวเล่าจากเจ้าหน้าที่ที่นั่นว่ามีครูคนหนึ่งขึ้นภูเขาทองวันหนึ่งไม่รู้กี่เที่ยว ก็เลยสนใจไปทำข่าว พอเรื่องราวของเขาตีพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ เขาก็ได้รับเชิญไปออกรายการโทรทัศน์ จึงดังเข้าไปใหญ่ ได้รางวัลหลายรางวัล ได้รับสมญานามว่า เป็นนักขึ้นภูเขาทองที่ไม่มีใครเทียมทาน

ถึงตอนนี้ก็มีหลายคนอยากเป็นนักขึ้นภูเขาทองบ้าง หลายคนอยากลบสถิติของเขา ซึ่งขึ้นภูเขาทองมาเป็นพัน ๆ ครั้ง ครูคนนี้ทีแรกขึ้นภูเขาทองโดยไม่ได้มีอะไร แต่พอมีคนยกย่องว่าเขาเป็นนักขึ้นภูเขาทอง ความรู้สึกว่าฉันเป็นนักขึ้นภูเขาทองก็เกิดขึ้นกับครูคนนี้

พอรู้ว่ามีคนจะมาลบสถิติ ก็เลยไม่สบายใจ เพราะกลัวว่าความเป็นนักขึ้นภูเขาทองจะถูกแย่งชิงไป เขาจึงต้องขึ้นภูเขาทองให้บ่อยขึ้นแต่เดิมขึ้นแล้วจะมีความสุข สบายใจ แต่ตอนนี้กลายเป็นหน้าที่ไปแล้ว ต้องขึ้นเพื่อที่จะไม่ให้ใครมาลบสถิติหรือแย่งชิงตำแหน่งนักขึ้นภูเขาทองไป เขาเป็นทุกข์ยิ่งขึ้นเมื่อมีคนหนึ่งขึ้นภูเขาทองมาเกือบเท่าเขา ถึงตอนนี้เขาก็เริ่มนอนไม่หลับ คิดแต่ว่าจะต้องขึ้นให้บ่อยขึ้นแม้งานจะเยอะก็ตาม ..."

..

........................................................................................

..

เรื่องเล่าเรื่องนี้แต่งโดย "ชาติ กอบจิตติ" 
ได้รับการเขียนไว้ในหนังสือ "ธรรมะเรืื่องใหญ่ ทำใจเรื่องเล็ก" โดย "พระไพศาล วิสาโล"

..

ท่านคิดอะไรได้จากเรื่องเล่าเรื่องนี้บ้างครับ ?

..

........................................................................................

..

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน หอมกลิ่นหนังสือ



ความเห็น (2)

เขียนเมื่อ 

..เข็นครก..ขึ้น..ภูเขา…(อิอิ)

เขียนเมื่อ 

ขอบคุณครับ คุณ ยายธี ;)…