ผมตั้งใจมากกับกระบนการนี้ ผมตั้งใจใช้เวลาอันจำกัดแต่หวังผลอย่างมหาศาล โดยเริ่มต้นจากให้ “ทีมงาน” แจกบัตรคำให้กับทุกคน ให้แต่ละคนเขียน “ขอบคุณ” และ “ขอโทษ-ขออภัย” ถึงใครสักคน พร้อมให้แต่ละคนเขียนเรื่องราว หรือเหตุผลสั้นๆ ลงไปด้วย


<p>มันเป็นเรื่องยากไม่ใช่น้อยกับเวลาอันจำกัดที่จะทำกระบวนการให้ผู้คน “เปิดใจ” รับรู้รับฟัง หรือสื่อสารความในใจให้กันฟัง  ทั้งในมิติการงานและชีวิต</p><p>ในเวลาไม่ถึง 30 นาที  ผมตัดสินใจออกแบบเวทีการเรียนรู้เพื่อละลายพฤติกรรมผ่าน “จดหมายรัก”  ในประเด็น “ขอบคุณ” และ “ขออภัย” </p><p> </p><p></p> <p>
</p><hr><p>จดหมายรัก ถึงคนที่เรารักในองค์กรแห่งรัก</p><hr><p>เอาจริงๆ เลยนะ  ผมเป็นคนหลงรัก “จดหมาย” เป็นที่สุด  ในอดีตผมชอบเขียนและอ่านจดหมาย  ชอบส่งโทรเลข  และชอบอ่านหนังสือ หรือดูภาพยนตร์ที่ดัดแปลงมาจากจดหมาย-โปสการ์ด</p><p>สารภาพตรงๆ นี่แหละว่าเอาความชอบส่วนตัวมาทำกระบวนการ  </p><p>ใช่ครับ - เอาความชอบส่วนตัวมายัดเยียดลงในกระบวนการเรียนรู้  </p><p>ผมตั้งใจมากกับกระบนการนี้  ผมตั้งใจใช้เวลาอันจำกัดแต่หวังผลอย่างมหาศาล  โดยเริ่มต้นจากให้ “ทีมงาน”  แจกบัตรคำให้กับทุกคน  ให้แต่ละคนเขียน “ขอบคุณ”  และ “ขอโทษ-ขออภัย”  ถึงใครสักคน  พร้อมให้แต่ละคนเขียนเรื่องราว  หรือเหตุผลสั้นๆ ลงไปด้วย </p><p> </p><p></p><p></p> <p></p><hr><p>นำส่งจดหมายรักถึงคนที่เรารัก</p><hr><p>ครั้นเขียนเสร็จ  ผมให้แต่ละคน  </p><ul>

  • (1) นำจดหมายไปให้คนรัก  หรือ 
  • (2)  ถ้าไม่กล้าให้ฝากทีมงานผมไปส่งให้แทน หรือ 
  • (3)  นำไปปิดประกาศไว้ที่บอร์ด  หรือ 
  • (4) เก็บไว้เป็นความลับกับตัวเองต่อไปเงียบๆ

    • </ul><p>เอาจริงๆ เลยไหม  ใจจริงผมอยากทำกระบวนการนี้ให้ยืดยาวและนานยาวกว่านี้มากๆ  เพื่อเปิดรับเข้าสู่ “วงโสเหล่-สนทนา”  ประหนึ่งร่วม “จัดการความรัก” ร่วมกัน </p><p>แต่ก็อย่างที่บอก  เวลามันจำกัดมากๆ  เอาเป็นว่า  ผมเน้นกระบวนการมากกว่าผลลัพธ์นั่นแหละ  แต่ก็ยังอหังการ์อย่างเงียบๆ ว่า  กระบวนการเล็กๆ ในบริบทของเวลาอันจำกัด  จะยังมีพลังพอที่จะเชื่อมร้อยผู้คนเข้าหากัน  เสมือนได้เริ่มต้นที่จะช่วย “เคาะประตูใจ”  กันและกันบ้างแล้ว
    </p><p></p><p></p><hr><p>ท้ายที่สุดแล้ว</p><hr><p>ผมยืนยันว่าผมคิดแบบอหังการ์เองว่ากระบวนการที่ว่านั้นดีงามพอที่จะ “เปลี่ยนแปลง” บางอย่างในตัวตนของแต่ละคนได้  ซึ่งอาจเป็นแค่เรื่องการเริ่มต้นที่จะตระหนักรู้ในเรื่องที่ผ่านเข้ามาในชีวิตแล้วเราแล้วกระทบต่อคนรอบข้าง – กระทบต่องาน และองค์กร</p><p>ถึงแม้เจ้าตัวอาจจะยังไม่กล้าส่งจดหมายนั้นถึง “คนรัก” ด้วยตนเองก็เถอะ  ผมก็ยังเชื่อว่าเมื่อเขาได้ขีดเขียนออกมาแล้ว  อย่างน้อยก็ได้ชำระจิตใจตัวเอง  ได้เสริมพลังบางอย่างให้กับตัวเองผ่านวาทกรรมง่ายๆ และงดงาม  </p><p>ใช่ครับ – ง่ายๆ แต่ก็อาจจะพูดยากอยู่บ้าง  แต่อย่างน้อยในกระบวนการนี้  ก็ชวนให้แต่ละคนได้เริ่มต้นขึ้น (บ้าง) แล้ว

    </p><p></p><p></p><p></p><p></p><p>
    ในวันเวลาของการสัมมนานอกสถานที่ที่เหลืออยู่เพียงไม่กี่วัน  ผมก็เชื่อว่าจดหมายน้อยที่ว่านี้จะนำพาใครแต่ละคนขยับเข้าหากันได้มากกว่าที่ผ่านมา  หรือแม้แต่กระชับมั่นในสายสัมพันธ์แห่งรักและผูกพันกันยิ่งขึ้น  </p><p>และก็ไม่จำเป็นต้องถามใครๆ ในเวทีนี้ว่าได้เรียนรู้อะไรจากกิจกรรมนี้  หรือมีอะไรเปลี่ยนแปลงในตัวเองบ้างแล้วจากกิจกรรมนี้ </p><p>ผมเชื่อครับ – และยังเชื่อมั่นอย่างไม่สิ้นหวัง </p><p>อ้อ  ผมไม่แน่ใจนะว่า  นี่คือการรู้จักฉันรู้จักเธอในแบบบันเทิงเริงปัญญาที่ผมมักขับเคลื่อนหรือไม่  แต่เอาง่ายๆ เลยนะ  ผมสุขใจที่ได้ทำกระบวนการนี้</p><p>   </p><p></p> <p>
    </p><p>เขียน :
    วันที่  5 กรกฎาคม 2561
    ปากช่อง นครราชสีมา
    ภาพ :
    พนัส  ปรีวาสนา 
    และงานประชาสัมพันธ์และสารสนเทศนิสิต  
    กองกิจการนิสิต  มหาวิทยาลัยมหาสารคาม</p>