..
เสียงกระซิบจากแดนดอย
..
ป่าบนดอยบ้านฉันนั้นเขียวชอุ่ม
แผ่นดินชุ่มน้ำใสไหลเย็นฉ่ำ
เสียงน้ำตกนกร้องยามพลบค่ำ
แสนดื่มด่ำธรรมชาติสะอาดตา
มาบัดนี้มีอะไรเหลือไว้บ้าง
ป่าถูกถางนกไร้ถิ่นบินหนีหน้า
น้ำไหลน้อยสัตว์ก็พลอยสิ้นชีวา
เพราะถูกล่าล้างเผ่าพันธุ์ฉันเศร้าใจ
ต่อแต่นี้บนยอดดอยคงหงอยเหงา
ไม่เหลือเงาความร่มเย็นเช่นดังก่อน
เหลือเพียงความอ้างว้างให้อาวรณ์
เหลือเพียงซากตอผุกร่อนกลางลานกว้าง
ใครจะซับน้ำตาบนหน้าบ้าง
ใครจะคืนความอ้างว้างให้มันสิ้น
ใครจะคืนธรรมชาติบนผืนดิน
ใครเล่าใครจะได้ยินคำวิงวอน
... รัชดาพร สังข์เภา ...
..
..
..
จากปี ๒๕๓๖ ...
เรื่องราวการทำลายธรรมชาติในปี ๒๕๖๑ ก็ยังคงอยู่
มันไม่เคยจางหายไปจากเมืองไทยสักที
เฮ้อ!
บุญรักษา ป่าไม้ไทย และ เสือดำ ;)...
..
..
แหล่งที่มา
U-Life University ฉบับที่ ๒๘ ปีที่ ๒ ปักษ์หลัง เดือนกันยายน ๒๕๓๖
..
..
รู้สึกเหงา
กลอนพาไปเนาะ พี่ แก้ว..อุบล จ๋วงพานิช ;)...
-สวัสดีครับครู
-จากดงดอย...
-ป่าหายไป...ในใจคน
-เรียนรู้ เพื่อแบ่งปัน นะครับ
รูปคุณเพชรฯ เพชรน้ำหนึ่ง ตอนเด็ก ๆ แน่เลย ;)...