สอนลูกศิษย์เอาไว้เสมอว่า 

"คนที่โชคดีที่สุดในชีวิต คือ การตื่นมาตอนเช้า
แล้วยังพบว่า พ่อก็ยังอยู่ แม่ก็ยังอยู่
แต่ในขณะบางคนมีไม่ครบ หรือ ไม่มีเลย"

แน่นอนล่ะ ผมเป็นคนหนึ่งที่ยังโชคดี

ดังนั้น ทุก ๆ ปีในวันเกิด หรือ วันที่แม่ให้กำเนิด
ผมมักจะไม่ชอบจัดงานวันเกิดตามค่านิยมใด ๆ

สิ่งที่ต้องทำเสมอ คือ การพาพ่อกับแม่ไปทำบุญตักบาตรยามเช้าตรู่

..

..

..

..

ยามเย็นก็จะไปซื้อดอกมะลิมากราบเท้าท่าน
และขอคำอำนวยพรจากท่านที่ท่านให้เราได้เกิดมากในโลกนี้
เกิดมาเพื่อทำคุณงามความดีตามที่กำลังเราจะสามารถทำได้

..

..

..

..

งานวันเกิดอันแท้จริงก็จักเป็นเช่นนี้อยู่ทุกปี

..

หน้าที่ของลูก คือ การได้มีโอกาสดูแลพ่อแม่ในยามที่ท่านยังอยู่กับเราให้ดีที่สุด
ไม่ผัดวันประกันพรุ่ง รอเวลาไปเรื่อย ๆ เพราะเวลาไม่คอยรอเรา

สิ่งที่ติดอยู่ในใจ คือ ผมยังไม่สามารถดูแลท่านให้ดีที่สุด
เหมือนที่ท่านคอยดูแลเราตั้งแต่เด็ก ๆ

แต่พยายามจะทำให้ดีที่สุด

บางที "หน้าที่" อาจจะไม่ใช่ "หน้าที่" 
แต่อาจจะเป็นสิ่งที่ลูกทุกคนในโลกนี้ควรกระทำ

ทำให้ท่านได้มีความสุขในทุก ๆ วัน

ไม่มีข้ออ้างในความไม่พร้อมต่าง ๆ
เพียงแค่เราใช้ชีวิตอยู่กับท่าน
จัดสรรเวลาให้เหมาะสม

แล้วจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียใจในภายหลัง

..

สอนได้ หมายถึง ก็ต้องทำได้
คำสอนเหล่านี้ถูกส่งต่อไปยังลูกศิษย์ทุกคน
ที่บุญวาสนาและโชคชะตาที่ต้องมาเป็นครูและลูกศิษย์กัน

..

รักพ่อกับแม่เสมอครับ

ผมเอง ;)...

..

..