ถึงแม้ผมจะไม่ใช่นักเขียน  หรือกวี  แต่ก็ยังชอบที่จะอ่านและหัดเขียนกลอนอยู่เสมอ 

ผมมีความเชื่อและรู้สึกเสมอมาว่า  การพลัดพราก  หรือความเศร้าโศก  มักเป็นแรงบันดาลใจให้คนเราสะท้อนความรู้สึกออกมาเป็นบทกลอน/บทกวีได้อย่างไม่ยากเย็น

ในช่วงที่ในหลวงรัชกาลที่ 9  เสด็จสู่สวรรคาลัย  ผมก็เขียนกลอนไว้บ้าง  ส่วนใหญ่เขียนสดไม่ได้ขัดเกลาอะไร  เรียกได้ว่ารู้สึกอย่างไรก็เขียนออกมาแบบนั้น  คงไว้ซึ่งความสดของอารมณ์  และชั้นเชิงอันแสนธรรมดาในทางวรรณศิลป์

เช่นเดียวกับการแปรอักษรภาพถวายความอาลัยต่อในหลวงรัชกาลที่ 9 เมื่อวันที่ 24 ตุลาคม 2560 ที่ผ่านมา  ผมก็เขียนกลอนในแบบฉบับของผมในเวทีนี้ว่า

ธ สถิตในดวงใจนิจนิรันดร์
ส่งพ่อสู่สรวงสวรรค์ชั้นฟ้า
มมส น้อมสำนึกพระมหากรุณาฯ
ตามรอยพ่อด้วยศรัทธาด้วยภักดี

...

ครับ  ทำในสิ่งที่เรารักให้กับคนที่เรารัก แม้จะสิ่งที่เราทำจะมีทั้งเหมือนและต่างกัน   ขอให้สร้างสรรค์จากใจ และไม่ทำร้ายคนอื่นใด  ผมก็เชื่อว่ามีค่าและความหมายเป็นที่สุดแล้ว

ครับ  นี่ก็เป็นการบอกรักพ่ออีกอย่างในแบบฉบับของผม



ภาพ : กองประชาสัมพันธ์ฯ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม